ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ

October 10, 2016

Καθώς το eponymous με νέα ονομασία (Νew year, new me, που ακούμε λίγο πιο συχνά από το Blue Angels του Roy Orbison κάθε πρωτομηνιά-πρωτοχρονιά) επεκτείνεται σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης θα ήθελα,απευθυνόμενος σε όλους τους αναγνώστες της εν λόγω ιστοσελίδας,που τυγχάνει να διαμένουν σε κάποιο αστικό κέντρο,να ρωτήσω πόσες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έχουν πραγματοποιηθεί,διαχρονικά,σε σημείο με υψηλό βαθμό ανθρώπινης συσσώρευσης (συνήθως πλατείες), που βρίσκεται σε ακτίνα λίγων μέτρων από τον ακριβή τόπο κατοικίας τους. Αν λάμβανα ποτέ απαντήσεις, θα ήταν σίγουρα πολύμορφες και πολυποίκιλλες. Το συμπέρασμα και η ουσία, ωστόσο, μοναδικά: Σε μία σύγχρονη, οικονομικά δομημένη, καπιταλιστική κοινωνία, οι πλατείες, οι δρόμοι, τα πάρκα αποτελούσαν ανέκαθεν το σημείο αφετηρίας τεράστιων κινημάτων κι αλλαγών, όχι μόνο σε εγχώριο, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως την τελευταία δεκατία δεν υπάρχει και πενία λόγων, ικανών να μετατρέψουν το ενδεχόμενο διαμαρτυρίας σε άκρως ελκυστική επιλογή. Ο μετρητής,μέχρι στιγμής, έχει καταγράψει τρία memoranda, τα οποία εξυπηρέτησαν,στο μεγαλύτερο μέρος τους, παντελώς διαφορετικό προορισμό από εκείνον τον οποίο ένα οικονομικό-κοινωνικό πρόγραμμα όφειλε να είχε θέσει. Η καταπάτηση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, κυρίως σε επίπεδο εργατικού δικαίου, και οι συνθήκες εξαθλίωσης, που δεσπόζουν στη σημερινή αγορά εργασίας είναι στοιχεία γνωστότατα. Πληθώρα εργατικών κινημάτων, με πρωτεργάτες κάποτε, μάλιστα, τα μέλη της σημερινής κυβέρνησης των συνιστωσών, κατέφθαναν στην πλατεία Συντάγματος, για να εκφράσουν την αποστροφή τους προς τα ληφθέντα μέτρα, ή για όποιους επιλέγουν να το δουν λίγο πιο τυπικά και ρηχά, για να ασκήσουν απλά ένα συνταγματικό δικαίωμά τους. Τα αποτελέσματα τα βιώσαμε όλοι. Απλοί πολίτες τραυματίστηκαν από αστυνομικούς, που υποστηρίζουν πως ασκούσαν τα καθήκοντά τους εκείνη τη στιγμή. Η προπαγάνδα στήθηκε τόσο καλά, ώστε στη συνείδηση πληθώρας ανθρώπων όποιος συμμετείχε σε διαδήλωση ταυτιζόταν με αντιεξουσιαστή. Άλλωστε στα μάτια της κυβερνώσας τότε Νέας Δημοκρατίας, διαφορά δεν υφίστατο εξ’αρχής.

Ξετυλίγοντας περαιτέρω το κουβάρι του χρόνου, θα φτάσουμε στο σήμερα (ή προτιμότερα στα γεγονότα της προηγούμενης εβδομάδας). Η διαμαρτυρία των συνταξιούχων για τα δυσβάσταχτα νέα μέτρα που ελήφθησαν σε βάρος τους, λογικά προμήνυε φθορές σε ξένες ιδιοκτησίες και απειλές για τη σωματική ακεραιότητα των αστυνομικών οργάνων. Δεν υπάρχει αλλη αιτιολογία για το γεγονός ότι δέχθηκαν πολίτες, της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας, χημικά. Το ακόμα πιο τραγελαφικά στενόχωρο στοιχείο είναι ότι αυτές οι ενέργειες έλαβαν χώρα υπό τη διακυβέρνηση της αριστερής παράταξης που καλούσε λίγα χρόνια πριν τον κόσμο μαζικά στις πλατείες προς διαμαρτυρία. Κανένας σεβασμός δεν επιδεικνύεται στις διαδικασίες και στους χώρους,όπου ιστορικά και παγκοσμίως η αριστερά σημείωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της:τους δρόμους. Στους χώρους, που οι ίδιοι κάποτε μεταχειρίστηκαν, για να στηρίξουν πανομοιότυπες διαμαρτυρίες, αναφορικά με προγενέστερα μέτρα. Στους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, με τις συνειδήσεις των οποίων, χωρίς σαφώς να είναι οι πρώτοι, “μεγαλούργησαν” αλλάζοντας στροφή 180 μοιρών στο προεκλογικό κυβερνητικό τους πρόγραμμα. Ωστόσο, η μεγαλύτερη επιτυχία τόσο του Σύριζα, όσο και των αφελών θεσμικών οργάνων της ΕΕ δεν είναι η συγκεκριμένη. Είναι ότι ο λαός συνειδητοποίησε πως η φωνή, και υπερτονίζω φωνή, διαμαρτυρίας δεν αποτελεί ικανότητα ή δικαίωμα μόνο των αριστερών, των αλητών ή των μη βολεμένων. Είναι πλέον συλλογική η ευθύνη.

Αναγάγοντας την όλη θεματική σε ένα πιο γενικό επίπεδο, έχουμε τη δυνατότητα να συμπεράνουμε πως ο οικονομικός καπιταλισμός είναι εκείνος που οδήγησε στην όξυνση των πνευμάτων και στον όλο και μαζικότερο συνωστισμό των πολιτών του κόσμου σε πάρκα και πλατείες. Η ετήσια αύξηση του ΑΕΠ της Τουρκίας δεν ήταν αρκετή, ώστε να κατευνάσει την αγανάκτηση των εξαγριωμένων εργαζομένων στο πάρκο Γκεζί το 2013. Στην Ινδία, το 2012, ο βιασμός μιας φοιτήτριας ήταν αρκετός, για να πυροδοτήσει εξεγέρσεις. Στη Γαλλία, τον περασμένο Μάιο, πολλοί ήταν αυτοί που θεώρησαν πως με την ψήφιση του εργατικού νόμου Ελ Κομρί, οι ανάγκες και η αντοχή του ανθρώπινου δυναμικού μετατρέπονταν σε έρμαια του εκάστοτε κεφαλαίου. Μέχρι το 2014 από την Αραβική Άνοιξη και τη Βραζιλία μέχρι και το Χονγκ Κονγκ ξέσπασαν εξεγέρσεις, και μάλιστα σε ορισμένες από τις εικονικά, πλέον, αναπτυσσόμενες χώρες. Οι σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κυβερνητικές ελίτ, κατά πολλούς, έχουν επανέλθει, απλώς όχι σε τόσο άμεσο βαθμό, όπως στα προαναφερθέντα καθεστώτα.

Το ερώτημα που γεννιέται, εντούτοις, είναι το εξής: Ποιο είναι το στοιχείο που στον οικονομικό καπιταλισμό οδηγεί τους πολίτες στις πλατείες και στους δρόμους, αλλά το στερούνταν κατά τη διάρκεια διακυβέρνησής τους υπό διαφορετικά πολιτικά συστήματα. Και η απάντηση δεν είναι τόσο σύνθετη, όσο θα θεωρείτε: Ο ίδιος ο καπιταλισμός. Στην αντίπερα όχθη του οικονομικού βρίσκεται ο πληροφοριακός καπιταλισμός. Ο μέσος άνθρωπος απέκτησε πλέον δύο στοιχεία: μόρφωση και σύνδεση. Έχει την ευχέρεια ενημέρωσης από όποιο μέσο επιθυμεί, εγχώριο ή διεθνές, και είναι ελεύθερος να σχηματίσει άποψη όχι μόνο ως προς τα ήδη υπάρχοντα δεδομένα, αλλά και ως προς τις ίδιες τις διεκδικήσεις του. Όλα αυτά την ώρα που, στη Σοβιετική Ένωση, το σύστημα παιδείας ήταν απόλυτα διαμορφωμένο ως προς την προπαγάνδα υπέρ των εκάστοτε ηγετών και η ενημέρωση κατευθυνόμενη από τις απολυταρχικές και ανακυκλωμένες πολιτικές ελίτ. Ο ίδιος ο Κοντράτιεφ, ο οποίος πρωτοδιατύπωσε τη θεωρία περί καπιταλιστικών κυμάτων κι εκτελέστηκε για αντισοβιετική δράση, κατηγόρησε ευθέως το εκπαιδευτικό σύστημα Στάλιν, που δεν κατόρθωσε να συστηματοποιήσει τη μελέτη του. Οι γνώσεις του ήταν άκρως περιορισμένες, γιατί έτσι έπρεπε να είναι εκείνη την εποχή.

Ο σημερινός άνθρωπος γνωρίζει τι ισχύει στην άλλη άκρη του πλανήτη, πώς αμοίβεται παγκοσμίως το λειτούργημά του, πού αδικείται και πού όχι. Και με βάση αυτά είναι ελεύθερος να πορευτεί. Δεν αποτελεί κρατικό μυστικό το ότι η κινητοποίηση για την Αραβική Άνοιξη πραγματοποιήθηκε μέσω Facebook και Twitter. Δημοσιογράφοι κατευθυνόμενοι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, όσο το κεφάλαιο εξακολουθεί να διαθέτει ισχύουσα οικονομική και πολιτική θέση. Ορισμένα στοιχεία παραμένουν αδιαμφισβήτητα,παρ’όλα αυτά, και πλέον δεν έχει κανείς το δικαίωμα να μας περιορίσει σε συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης.

Σε μια κοινωνία που ο άνθρωπος είναι ανοιχτός προς κάθε μέσο μόρφωσης και ενημέρωσης, πρέπει να του επιτραπεί και να αποποινικοποιηθεί η διαμαρτυρία. Σκηνές όπως εκείνες της Τρίτης, που προκαλούν τόσο μεγάλο κίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα ορισμένων ατόμων και τρόμο στους θεατές, χαρακτηρίζονται αποκλειστικά και μόνο ως ντροπή ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Διπλή ντροπή και για αυτούς που συγκαταλέγονται στους άξιους συνεχιστές της αριστεράς των δρόμων και των διεκδικήσεων.

 

More about ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΚΕΡΗΣ

Γεννηθείς μία καλοκαιρινή βροχερή μέρα του ’96,δεν άργησε πολύ να εκδηλώσει τις τάσεις φυγής που είχε από τότε που άρχισε να συγκαταλέγεται στο ανθρώπινο είδος(?), όταν η θλίψη του στο εσωτερικό του σπιτιού κατέστη γραφική.Το ίδιο χαρακτηριστικό τον οδήγησε στα 18 του στην Κομοτηνή,που τη συνδύασε με την επιστήμη της Νομικής.Αν δεν τον βρείτε σε κάποιο γήπεδο να διαστρεβλώνει τη λειτουργία των φωνητικών του χορδών για χάρη της μεγάλης ερυθρόλευκης αγάπης του,περάστε μία βόλτα από τα πιο απόμερα μέρη του Πειραιά κι όλο και κάπου θα τον εντοπίσετε.Αλλιώς να αρχίσετε να ανησυχείτε…