Η ΟΥΣΙΑ ΕΝΟΣ (ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ) ΣΥΜΒΟΛΟΥ

October 24, 2016

Φτάσαμε στις μέρες των παρελάσεων (της αριστεράς μην ξεχνιόμαστε). Ένας θεσμός ο οποίος κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται με παιδιά να γεμίζουν τα κεντρικά σημεία των Δήμων της χώρας και οι δρόμοι να πλημμυρίζουν από χαρές και πανηγύρια. Έχει αναρωτηθεί κανείς άραγε γιατί γίνεται αυτό;

Η παρέλαση αποτελεί ένα σύμβολο. Πρόκειται για μια πράξη που συντελείται για να τιμήσουμε τους ανθρώπους που πολέμησαν γενναία εναντίον των κατακτητών που μας απειλούσαν. Αυτό είναι, όμως, απλά μια επιδερμική ερμηνεία. Αν το σκεφτούμε καλύτερα καταλήγουμε πως χρησιμοποιούμε ένα φασιστικό σύμβολο που ξεκίνησε από έναν φασίστα για να γιορτάσουμε την απελευθέρωση μας από τους Τούρκους και αργότερα τη στιγμή που η Ελλάδα (κι όχι ο Μεταξάς) είπε “ΟΧΙ” στους φασίστες-ναζιστές Γερμανοιταλούς. Θα αναρωτηθεί κανείς πώς είναι δυνατόν το σύμβολο να είναι φασιστικό; Αν κοιτάξουμε την ουσία του συμβόλου καταλήγουμε στο ότι οι μαθητές αναπαριστούν μια σκηνή στρατιωτικού βηματισμού που αποτελεί μια επίδειξη δύναμης και εξουσίας. Μην ξεχνάμε πως αυτά τα δυο είναι και τα πιο σημαντικά στοιχεία ενός φασιστικού καθεστώτος (ή θεσμού όπως είναι ο στρατός).

Πέρα από τα παραπάνω μπορούμε να εμβαθύνουμε και στις λεπτομέρειες. Ο καλύτερος (βάσει βαθμών) μαθητής κρατάει τη σημαία και οι αμέσως καλύτεροι γίνονται παραστάτες. Πώς κρίνονται οι καλύτεροι; Προφανώς από το σύστημα βαθμολόγησης. Ακόμα και στις επετείους καταφέρνουμε να “ανταμείψουμε” τους “πιο προικισμένους” μαθητές. Και ειδικά την 28η Οκτωβρίου που η ενότητα υπήρξε το κυρίαρχο σημείο για την αντίσταση αυτό φαντάζει ακόμα πιο παράλογο. Μια άλλη λεπτομέρεια είναι η εξέδρα των επισήμων. Η πιο σημαντική θέση για τα πιο σημαντικά πρόσωπα. Και εννοείται πως ο σεβασμός πρέπει να είναι έκδηλος προς το πρόσωπό τους ακόμα και αν δεν είναι τα τιμώμενα πρόσωπα της ημέρας.

Κατά τη γνώμη μου πρέπει να βρεθεί ένας άλλος τρόπος τίμησης των αγωνιστών της εποχής εκείνης. Πρέπει να δείξουμε στα παιδιά τη σημαντική πλευρά των μεγάλων ιστορικών μας γεγονότων και όχι μια απλή επιδερμική ματιά. Σίγουρα όχι ένα έθιμο που τα προστάζει να ζήσουν για λίγες στιγμές σαν στρατιωτάκια. Ειδικά από τη στιγμή που δεν πετυχαίνει το σκοπό του αφού αν τα ρωτήσουμε τους λόγους που υπάρχει αυτή η ημέρα μπορεί να μην απαντήσουν σωστά όχι επειδή δεν ξέρουν, αλλά επειδή κανείς δεν κάθισε να τους εξηγήσει με ορθό τρόπο.

Κανείς δεν θα αναφέρει ποτέ ότι ο Μεταξάς ήταν ένας φασίστας που αναγκάστηκε να πάρει θέση στον συγκεκριμένο πόλεμο επειδή δέχτηκε τις πιέσεις των Ελλήνων. Κανείς δεν θα πει ότι ο τορπιλισμός της Έλλης ήταν ο κύριος λόγος που όλοι οι Έλληνες (φασίστες-Βενιζελικοί) αποφάσισαν να πιέσουν για αυτό το “ΟΧΙ” ή ότι ο Μεταξάς απέκρυψε την χώρα προέλευσης της συγκεκριμένης επίθεσης μέχρι τις 30 Οκτωβρίου του 1940. Κανείς δεν θα μιλήσει για τον εμφύλιο που ακολούθησε μετά την απελευθέρωση εξαιτίας του διχασμού που μάστιζε την κοινωνία τότε. Όλα τα παραπάνω βλέπετε δεν είναι σημαντικά για να τονωθεί η εθνική μας περηφάνια και η αίσθηση ανωτερότητας που επιζητούμε συνεχώς.

Το πρόβλημα με τις παρελάσεις, λοιπόν, είναι πρόβλημα λανθασμένου συμβολισμού. Ενός εθίμου που δεν μπορούμε να απαλλαγούμε απλά και μόνο επειδή έτσι έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια να γιορτάζουμε τις δυο σημαντικότερες επετείους μας. Για μένα η παρέλαση θα αποτελεί πάντα μια απόδειξη για το πώς παρεξηγούνται και λησμονούνται πολλά γεγονότα της ιστορίας και πώς η παράδοση μπορεί ώρες-ώρες να παραποιεί την πραγματικότητα και να μας καθιστά οπισθοδρομικούς. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως τα σύμβολα καμιά φορά μας αποπροσανατολίζουν από την πραγματική τους ερμηνεία. Όπως ακριβώς η παρέλαση μας αποπροσανατολίζει από τον πραγματικό της σκοπό.

More about ΜΑΡΙΟΣ ΚΟΛΟΒΟΣ

Σπουδάζει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και δεν ξέρει το γιατί. Επίσης, σαν ντίβα που είναι, ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο. Ταυτόχρονα έχει μια άποψη για όλα (ΌΛΑ ΟΜΩΣ!!!). Χάνει τον χρόνο του παίζοντας video games όλη μέρα και παρακολουθώντας σειρές και ανιμέ (όχι μίκυ μάους!). Ο ίδιος και ο Τσουβελεκάκης έχουν κάνει την ύστατη προδοσία και είναι διπλοθεσίτες γράφοντας και στο “Αθάνατη Μουσική Εστί”.Κάποιοι λένε πως τα ανέκδοτά του είναι φοβερά… αλλά δεν τους ξέρετε είναι από το χωριό. Α, και να θυμάστε “Κάλιο πέντε και στο χέρι παρά Νάτριο τέσσερα και στο πόδι”.