ΤΙ ΓΙΟΡΤΑΣΑΜΕ ΧΘΕΣ;

October 29, 2016

28η Οκτώβρη, μία σπουδαία Εθνική Εορτή για όλους τους Έλληνες. Σημαίες κυματίζουν περήφανες στα μπαλκόνια και τις πλατείες, ποιήματα απαγγέλονται στα σχολεία, παρελάσεις λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρη την Επικράτεια, ο εθνικός ύμνος ακούγεται από τα μεγάφωνα. Όταν ήμουν μικρός, στο σχολείο μου μάθανε ότι σαν σήμερα γιορτάζουμε το «Όχι» που είπε ένας σπουδαίος άντρας στον κατακτητή Ιταλό, ύστερα πολεμήσαμε γενναία κι ύστερα νικήσαμε.

Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι η φράση που ειπώθηκε τελικά δεν περιείχε καν τη λέξη «όχι» (Alors, c’est la guerre είπε για την ακρίβεια ο Μεταξάς), καθώς και ότι αυτός ο σπουδαίος άντρας τελικά ήταν ένας αντικομμουνιστής δικτάτορας, που δε δίσταζε να ασκεί βία στον ίδιο του το λαό, όποτε το απαιτουσε η περίσταση. Σιγά σιγά, όλα όσα ήξερα για την Εθνική μας Επέτειο γκρεμίζονταν, με αποτέλεσμα να διερωτηθώ τι ακριβώς γιορτάζαμε κάθε χρόνο.

Με τη σημερινή γιορτή  καταρχήν ηρωοποιούμε τον Ιωάννη Μεταξά. Ο Μεταξάς δεν ήταν ήρωας. Ήταν δικτάτορας, κι ως τέτοιος πρέπει να μείνει στην ιστορία. Επιπλέον, έχει παρερμηνευθεί και το πλαίσιο μέσα στο οποίο είπε το “όχι”. Για την ακρίβεια αρνήθηκε να καταλάβει ο ιταλικός στρατός στρατηγικές ελληνικές θέσεις. Απάντηση λογική, απ τη στιγμή που η Ελλάδα ήταν σύμμαχος δύναμη με αντίπαλες της Ιταλίας χώρες, όπως η Αγγλία. Δεν έκανε δηλαδή κάτι σπουδαίο, αλλά το αυτονόητο.
Σαν να μην έφτανε αυτό, εκτός του γεγονότος ότι τον ηρωποιούμε, 70 χρόνια μετά χρησιμοποιούμε ως φόρο τιμής (;) τις μιλιταριστικές-φασιστικές παρελάσεις που ο ίδιος εισήγαγε στα σχολεία μέσω της νεολαίας του Ε.Ο.Ν., που περιττεύει να αναφέρω ότι είχαν κι επίσημο χαιρετισμό.

%ce%b1%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ac%ce%ba%ce%bf%cf%82
Μήπως γιορτάσαμε το μισό εκατομμύριο Ελλήνων που πέθαναν στον πόλεμο; Ή τα 80 εκατομμύρια που σκοτώθηκαν σε όλο τον πλανήτη; Τι γιορτάζουμε ακριβώς; Γιατί τόση χαρά και εθνική έξαψη; Αδυνατώ να καταλάβω.
Όλοι μας έχουμε παππούδες που πολέμησαν στον πόλεμο, όλοι είχαμε μέλη στις οικογένειές μας που σκοτώθηκαν και που σκότωσαν. Πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό; Περήφανοι που υπάρχει πόλεμος; Μπορούμε να περηφανευόμαστε ατομικά για κάθε έναν που πολέμησε για την ελευθερία του, και την ελευθερία των παιδιών του; Όχι, δεν μπορούμε να είμαστε περήφανοι για το αυτονόητο. Στον πόλεμο δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο, γιατί δεν υπάρχει λογική. Και δε νοείται να καθιερώνεται ο πόλεμος στη συλλογική μνήμη ενός λαού ως γιορτή, είτε μιλάμε για νίκη, είτε μιλάμε για ήττα. Είναι ανώμαλο.

Θα μπορούσα να σκεφτώ ότι γιορτάζουμε τον πόλεμο ενάντια στο φασισμό. Πώς μπορούμε όμως να γιορτάσουμε κάτι τέτοιο την ίδια στιγμή που βάζουμε τους φασίστες στη βουλή;

Αδυνατώντας να εντοπίσω τι ακριβώς έγινε στις 28 Οκτωβρίου, για να αξίζει να ονομαστεί Εθνική Εορτή και να κατοχυρωθεί συνταγματικά ως Εθνική Αργία η συγκεκριμένη μέρα, καταλήγω στο εξής: Την 28η γιορτάζουμε το “Όχι” (που τελικά δεν ήταν όχι) ενός πατερναλιστή δικτάτορα προς τους φασίστες Ιταλούς, στο αίτημα να παραδόσει στρατιωτικές βάσεις της χώρας, της οποίας την εξουσία σφετερίστηκε, την ίδια στιγμή που οι σύγχρονοι φασίστες και ναζιστές δε γιορτάζουν σήμερα, μιας και οι δωσίλογοι πρόγονοί τους ήταν με τους Γερμανούς.

Η απόλυτη παράνοια.

More about ΓΑΒΡΙΗΛ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

_Συνήγορος του διαβόλου κι αθυρόστομος, από τη στιγμή που θεωρεί ανούσιο να σχολιάζει την επικαιρότητα εφόσον δεν κάνει ρεπορτάζ, καταπιάνεται συνήθως με θέματα ταμπού γύρω από τη φιλοσοφία, την πολιτική και τη θρησκεία. Ενίοτε και τα ταξίδια. Βασικά όπως ξυπνήσει. Πάντως του αρέσει να προκαλεί με τις απόψεις του και δεν το κρύβει. Αν και βαμμένος Αεκτζής, καταλαβαίνει ότι έχει μπαμπά τον Μαρινάκη, κι από μικρός προσεύχεται να δει τουλάχιστον ένα πρωτάθλημα στη ζωή του. Προς το παρόν εις μάτην. Στα ελεύθερά του πρωινά σπουδάζει νομική και ασχολείται ενεργά με το φοιτητικό κίνημα και την παράταξη του “Δούκισσα Νομικής”, ενώ τα βράδια τρίβει πάγκους στην Α2 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης.