ΜΗΠΩΣ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΝΟΣΕΙ ;

November 13, 2016

Το 2016 είναι ένα έτος, το οποίο σε πείσμα όλων των προβλέψεων, δεν σταματάει να μας επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις. Ο δυτικός κόσμος έχει δει τις θεμελιώδεις αξίες του να δέχονται το ένα χτύπημα μετά το άλλο, με τις ασφυκτιούσες κοινωνίες του να προβάλλουν όλο και πιο επιτακτικά το αίτημα για ριζικές μεταρρυθμίσεις. Λαοί αν όχι αγανακτισμένοι, τότε σίγουρα δυσαρεστημένοι, αξιοποιούν τις συνταγματικές τους ελευθερίες ώστε να φέρουν στο προσκήνιο δυνάμεις απολυταρχικές που υπηρετούν το διχασμό και τον απομονωτισμό. Παρατηρώντας αυτό το σκηνικό, δεν μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι, μήπως τελικά η Δημοκρατία νοσεί;

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

Δεν χρειάζεται κανείς να κοιτάξει μακριά. Στη χώρα μας, μια κυβέρνηση, η οποία υποσχόμενη προεκλογικά τον τερματισμό της επίπονης κατάστασης που είχαν προκαλέσει οι προκάτοχοι της, κατάφερε να αγγίξει το 60% της λαϊκής στήριξης, δεν δίστασε, μετά από μια σειρά αποτυχημένων διαπραγματεύσεων, να υιοθετήσει τα ίδια και ίσως πιο σκληρά μέτρα, ταυτίζοντας με τον τρόπο αυτό το πρόσωπο της με τον λαϊκισμό. Σαν να μην έφθανε αυτό, προχώρησε στην πρόταση ενός σχεδίου-φούσκα περιορισμού της πολυφωνίας του τύπου, το οποίο όπως ήταν επόμενο κρίθηκε από τη δικαιοσύνη ως αντισυνταγματικό.

Επεκτείνοντας τη ματιά μας στη γεωγραφική μας γειτονιά, έχουμε το παράδειγμα της Τουρκίας. Ένας πολιτικός ηγέτης, ο οποίος τυγχάνει του 50% της λαϊκής στήριξης, εκμεταλλευόμενος την απόπειρα πραξικοπήματος εις βάρος της κυβέρνησης του, έχει προχωρήσει σε ένα μπαράζ συλλήψεων, απομακρύνσεων και λουκέτων, προβάλλοντας ως επιχείρημα τη ανάγκη προστασίας της λαϊκής δύναμης. Ο λόγος για τον πρόεδρο Ρετζεπ Ταγιπ Ερντογάν, ο οποίος έχει βάλει στο στόχαστρο του οποιονδήποτε τολμήσει να του εναντιωθεί, συμπεριλαμβανομένου του τύπου (βλ. σύλληψη του πρόεδρου του Δ.Σ. της εφημερίδας Cumhuriyet), ενώ όπου σταθεί και όπου βρεθεί, δεν ξεχνάει να τονίσει πως δεν τον ενδιαφέρει αν του αποδίδεται ο χαρακτηρισμός Σουλτάνος η δικτάτορας, εφόσον ικανοποιεί το θέλημα του λαού του (ή καλύτερα το 50% αυτού). Μάλιστα, τελευταία δημοκρατική του ιδέα αποτελεί η επαναφορά της θανατικής ποινής!

Αν μείνουμε στην ευρωπαϊκή μας οικογένεια τότε θα δούμε ότι ούτε εκεί τα πράγματα είναι λιγότερο δυσοίωνα. Η απόφαση μιας χώρας μέλους να εγκαταλείψει το δημοκρατικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα, έχει προκαλέσει την επιθυμία για πλήρη εξουθένωση της. Πρόσφυγες της πολύπαθης Μέσης Ανατολής, έχουν βρεθεί παγιδευμένοι σε ακριτικές ευρωπαϊκές χώρες, δέσμιες διεθνών συνθηκών, με αποτέλεσμα πολλά από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα τους να παραβιάζονται. Η Ελλάδα της κρίσης φαίνεται να μην έχει πια καμία βούληση όσον αφορά τα οικονομικά της. Παράλληλα ακροδεξιά κόμματα ενισχύουν όλο και περισσότερο τη θέση τους στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, προκαλώντας ανησυχία για το μέλλον.

Κερασάκι στην τούρτα αποτελούν αναμφίβολα, οι αμερικάνικές προεδρικές εκλογές. Σε πρώτη φάση παραμερίζοντας τους υποψήφιους καθ’ αυτούς καθώς και τη συζήτηση για το ποιος είναι καλύτερος (στην προκείμενη λιγότερο κακός), ας μιλήσουμε για τα παράδοξα των εκλογών αυτών. Ο τρόπος με τον οποίο είναι δομημένο το σύστημα έχει ως αποτέλεσμα να μην έχει σημασία η ψήφος της καθαρής πλειοψηφίας. Η υποψήφια των Δημοκρατικών Hillary Clinton συγκέντρωσε συνολικά 60.274.974 ενώ ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων και νικητής των εκλογών συγκέντρωσε 59.937.338 ψήφους. Ωστόσο νικητής είναι εκείνος που καταφέρνει να πάρει τις περισσότερες πολιτείες και κατ’ επέκταση να συγκεντρώσει τους περισσότερους γερουσιαστές, κάτι που ήρθε προς όφελος του Κου Trump. Εξετάζοντας περαιτέρω τα δημογραφικά των εκλογών βλέπομε ότι ο D.Trump ήρθε πρώτος στην προτίμηση μίας μόνο φυλετικής ομάδας, αυτής των λευκών, η οποία ωστόσο είναι η πολυπληθέστερη.

Σε δεύτερη φάση έρχεται η αξιολόγηση του αποτελέσματος. Στα του αμερικανικού οίκου, εξτρεμιστής της υπόθεσης υπήρξε και εξακολουθεί να είναι ο D.Trump. Ένας άνθρωπος ο οποίος δαιμονοποίησε ανοιχτά μια θρησκεία, στοχοποίησε την έγχρωμη φυλή, κατηγόρησε το μεξικανικό λαό ότι στέλνει στις Η.Π.Α. τα χειρότερά του δείγματα και δεν έκρυψε ποτέ τις φαλλοκρατικές του πεποιθήσεις, βρέθηκε να αναμένει να αναλάβει τα ηνία της μεγαλύτερης δύναμης του πλανήτη, μόνο και μόνο επειδή κέρδισε το μέσο λευκό ψηφοφόρο. Μια ομάδα που θεώρησε ότι μια χώρα, της οποίας το πληθυσμιακό ποσοστό που μπορεί να την αποκαλεί πατρίδα είναι το πολύ μονοψήφιο, της ανήκει δικαιωματικά.

democracy-crossroads-cover

Κατόπιν όλων αυτών των περιπτώσεων έρχομαι να ξαναρωτήσω: Μήπως η Δημοκρατία νοσεί; Η απάντηση είναι ναι. Αλλά όχι γιατί το πολίτευμα καθ’ αυτό είναι ελαττωματικό, αλλά επειδή οι λαοί επιλέγουν μια αλλοιωμένη εκδοχή του. Η Δημοκρατία δεν περιλαμβάνει λαϊκισμό ούτε διαστρεβλωμένα εκλογικά συστήματα. Δεν περιλαμβάνει λαούς που τυφλωμένοι από ρατσιστικά αισθήματα και μεγάλες ιδέες ψηφίζουν εξτρεμιστές. Γιατί, όπως θα συνειδητοποιήσατε και οι ίδιοι, όλες οι προαναφερθείσες περιπτώσεις περιλαμβάνουν νόμιμα εκλεγμένους ηγέτες. Το αν η Δημοκρατία λειτουργεί σωστά δεν εμπίπτει στους πολιτικούς αλλά σε αυτούς που τους εκλέγουν. Αυτή η ευθύνη είναι που τη διακρίνει και την καθιστά το ύψιστο των πολιτευμάτων. Η πραγματική λοιπόν ερώτηση είναι: Είμαστε άξιοι αυτή της ευθύνης;

 

More about Eponymous View