ΑΧ ΝΑ ‘ΜΑΣΤΑΝ ΠΑΛΙ ΠΑΙΔΙΑ

November 14, 2016

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας, που νιώθουμε αγανακτισμένοι και κουρασμένοι με τα προβλήματα της καθημερινότητας και αναζητούμε μανιωδώς μια λύση για να σωθούμε από τα άγχη και την κούραση. Νοσταλγούμε τα χρόνια που ήμασταν παιδιά, χωρίς έννοιες και σκοτούρες, και η αγκαλιά των γoνιών μας αποτελούσε καταφύγιο. Τότε μας γεννιέται η επιθυμία να γυρίσουμε το χρόνο πίσω. Σκεφτόμαστε τι όμορφα και ιδανικά θα ήταν να γίνουμε πάλι παιδιά και να επιστρέψουμε στα χρόνια εκείνα της παιδικής αθωότητας, που όλα ήταν ξέγνοιαστα και η ψυχή γέμιζε από χαρά με το παιχνίδι. Στα χρόνια εκείνα που δημιουργήσαμε τις πρώτες μας γλυκές αναμνήσεις για τη ζωή.

Αν καταφέρναμε να γίνουμε πάλι παιδιά θα κάναμε ξανά μεγάλα όνειρα για τη ζωή και θα πιστεύαμε πως μπορούμε να αλλάξουμε ολόκληρο τον κόσμο μαζί με τους φίλους μας,να τον κάνουμε δηλαδή πιο όμορφο και χαρούμενο. Θα αισθανόμασταν πάλι δυνατοί και σίγουροι για τον εαυτό μας, ενώ δεν θα μας ένοιαζε καθόλου το αύριο, παρά μόνο αν θα μας αφήσει η μαμά να βγούμε το απόγευμα να παίξουμ5715501078_de139e0e24_bε στις αλάνες. Εκεί που θα ξανά βρίσκαμε γνώριμα και αγαπημένα πρόσωπα, με τα οποία περάσαμε τις πρώτες χαρές και τις πρώτες λύπες της ζωής.

Όλοι μεγαλώνοντας και βλέποντας από κοντά τη μιζέρια της ζωής, σκεφτόμαστε πως αν μας δινόταν η ευκαιρία θα επιλέγαμε να είχαμε παραμείνει στην άγνοια της παιδικής ηλικίας, όπου όλα τα προβλήματα λύνονταν με το φιλί της μαμάς και η αγάπη των γονέων μας λειτουργούσε σαν ασπίδα που έδιωχνε κάθε φόβο μακρυά και μας προστάτευε. Οι κίνδυνοι θα περνούσαν μονομιάς, αφού τίποτα δεν μπορούσε να μας τρομάξει και οι φιλίες ήταν πραγματικές, χωρίς να κρύβουν σκοπιμότητες, όπως τώρα που έχουμε μεγαλώσει. Θα βρίσκαμε πάλι την χαμένη παιδική μας αθωότητα, όπως και την αυθεντικότητα του χαρακτήρα μας, που δυστυχώς έχουν αλλοιωθεί από την σκληρή πραγματικότητα και τα προβλήματα.

Αν εκείνα τα χρόνια γνωρίζαμε πώς θα εξελισσόταν η ζωή μας, σίγουρο είναι πως δεν θα βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε και να γίνουμε απρόσωποι ενήλικες με αμέτρητες υποχρεώσεις. Θα θέλαμε να μείνουμε παιδιά για αρκετά μεγάλο διάστημα, προκειμένου να μην γνωρίσουμε από κοντά την άσχημη πλευρά της ζωής. Θα απολαμβάναμε την παιδικότητα μας και θα ξοδεύαμε περισσότερο χρόνο στο παιχνίδι, παρά στο διάβασμα. Δε θα ονειρευόμασταν να μεγαλώσουμε, αλλά θα ήμασταν χαρούμενοι που είμαστε ακόμη παιδιά και έχουμε στο πλευρό μας τους γονείς μας.

Αναμφίβολα, θα τα ζούσαμε όλα από την αρχή ξανά και ξανά, και ίσως κάναμε ακόμα περισσότερα. Κάθε μέρα θα παίζαμε με τις ώρες κρυφτό και κυνηγητό στους δρόμους της γειτονιάς μας μέχρι να νυχτώσει. Θα κάναμε πλάκες ο ένας στον άλλον και, ενώ στην αρχή θα θυμώναμε, μετά θα τα ξεχνούσαμε όλα, θα γελούσαμε ασταμάτητα από χαρά και θα αρχίζαμε πάλι το παιχνίδι. Θα τρώγαμε όσα παγωτά θέλαμε μέχρι να μας πονέσει η κοιλιά χωρίς να μας νοιάζει για το αν η μαμά θα three happy children playing on the road at the day timeμας μαλώσει. Θα ζούσαμε την κάθε στιγμή παρέα με τους φίλους μας και μοναδική μας ευτυχία θα ήταν να τους δούμε να χαμογελάνε.

Τα χρόνια εκείνα ήταν τα καλύτερα της ζωής μας, δυστυχώς όμως πέρασαν πολύ γρήγορα και οι περισσότεροι από εμάς βρεθήκαμε στο τρέξιμο χωρίς να το καταλάβουμε. Μακάρι να μπορούσαμε όντως να γυρίσουμε στο παρελθόν και να γίνουμε πάλι τα παιδιά που ζούσαν μέσα στην ανεμελιά. Ωστόσο κανείς και τίποτα δεν μας εμποδίζει από το να συναντάμε τους παιδικούς μας εαυτούς στα όνειρα και να παίρνουμε δύναμη από τις ιδέες και τη σιγουριά που είχαν τότε. Εκείνα τα παιδιά που ήμασταν έχουν πολλά να μας μάθουν και πάνω από όλα μπορούν να μας βοηθήσουν να ανταπεξέλθουμε στη ζωή. Γι΄ αυτό δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, η παρουσία τους πρέπει να παραμείνει ζωντανή μέσα μας. Ίσα ίσα για να μας δίνει ελπίδες.

More about Eponymous View