COACH CARTER ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ.

November 18, 2016

Είμαι σίγουρος ότι όλοι θα έχετε μια ταινία από τα παιδικά σας χρόνια, που θα είδατε και σας έμεινε χαραγμένη για πάντα. Για εμένα αυτή η ταινία ήταν το Coach Carter, ένα αθλητικό δράμα που πραγματικά με έκανε να αγαπήσω το μπάσκετ. Πάμε, όμως, να δούμε την υπόθεση της ταινίας.

To Coach Carter βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία στην οποία ο Samuel L. Jackson παίζει το ρόλο του Κen Carter. Αυτός προσφέρεται μια θέση εργασίας να προπονήσει την ομάδα μπάσκετ στο πρώην γυμνάσιο του, το Richmond High όπου έκανε τους αθλητές του να υπογράφουν ένα συμβόλαιο περιγράφοντας ότι θα επιτρέπεται να συμμετάσχουν σε παιχνίδια, αν συμμετέχουν σε όλες τις τάξεις και τις πρακτικές τους, αν διατηρήσουν μια μέση βαθμολογία στα μαθήματα τους, να φορούν γραβάτα και κοστούμι σε ημέρες παιχνιδιού, και να σέβονται όλους τους συμπαίκτες και τους προπονητές τους. Ο Ken Carter χρησιμοποιεί μια ποικιλία τρόπων για να οδηγήσει και να παρακινήσει την ομάδα να τους πάρει στο δρόμο τους στα κρατικά πρωταθλήματα αήττητος. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος παρατηρήσει από την πρόοδο που αναφέρει ότι οι περισσότεροι από τους αθλητές του απέτυχαν στα μαθήματα τους, με αποτέλεσμα ο Ken Carter να κλειδώσει το γυμναστήριο και να ακυρώσει όλα τα παιχνίδια μέχρι οι αθλητές του να βελτιωθούν στους βαθμούς τους. Αυτό προκάλεσε τεράστια αναταραχή και οργή στους αθλητές, το σχολείο, και το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας. Μετά από μακρά συζήτηση κατά πόσον η κλειδαριά θα πρέπει να βγει ή όχι, το σχολικό συμβούλιο αποφάσισε να ανοίξει τις πόρτες του γυμναστηρίου και να συνεχίσει τη σεζόν. Ο Ken Carter δεν ήθελε να υποστηρίξει το μήνυμα ότι “οι παίκτες μπάσκετ ή οποιαδήποτε αθλητές είναι υπεράνω του νόμου”, ήθελε να τους οδηγήσει στην επιτυχία στο μέλλον, ώστε να μην καταλήξουν όπως τα περισσότερα παιδιά από το Richmond, στη φυλακή ή νεκρά. Αυτός είναι ο λόγος που επιλέγει να παραιτηθεί αλλά σύντομα αλλάζει άποψη όταν συνειδητοποίησε ότι πραγματικά είχε εμπνεύσει και αλλάξει τις ζωές των αθλητών στο Richmond High. Οι αθλητές αρνήθηκαν να παίξουν , μέχρι να βελτιωθεί ακαδημαϊκή τους βαθμολογία, και μόνο τότε έκανε την ομάδα να πάρει πίσω στο γήπεδο και να κάνουν το δρόμο τους προς τα κρατικά πρωταθλήματα. Και μπορεί στο τέλος να μην κέρδισε το πρωτάθλημα, χάνοντας στον τελικό από την καλύτερη ομάδα της περιφέρειας , αλλά κατάφερε να κερδίσει την αποδοχή όλης της κοινωνίας.

Ο λόγος , λοιπόν, που αυτή η ταινία είναι μια από τις αγαπημένες μου είναι γιατί μου έμαθε να αγαπω το μπάσκετ. Με έκανε να καταλάβω την πραγματική σχέση που θα πρέπει να υπάρχει μεταξύ ενός προπονητή και των παιχτών του. Με βοήθησε να συνειδητοποιήσω ότι στον όρο μαθητής – αθλητής πάντα θα πρέπει να έχει προτεραιότητα ο όρος μαθητής και πως το μπάσκετ και γενικότερα ο αθλητισμός , κυρίως στην Αμερική , μπορεί να σώσει τη ζωή κάποιου ”χαμένου” παιδίου. Και , βεβαίως, μου έμαθε ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή: το να χάνεις δεν είναι κακό, αρκεί να έχεις προσπαθήσει και να έχεις δώσει το 100% των δυνατοτήτων σου. Για αυτό σας συνηστώ ανεπιφύλακτα να δείτε το Coach Carter και να αγαπήσετε το μπάσκετ και τον αθλητισμό όπως τα αγάπησα και εγώ μέσα από αυτή την ταινία.

Και θυμηθείτε :

Our biggest fear is not that we are inadequate

Our biggest fear is that we are powerful beyond mesure.

More about ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΟΥΒΕΛΕΚΑΚΗΣ

Σπουδάζει Οργάνωση & Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Λατρεύει τη μουσική και τον αθλητισμό και έχει μεγάλη τρέλα για οτιδήποτε έχει σχέση με την τεχνολογία. Όνειρο του είναι να δει τη Liverpool να παίζει στο Boston Garden υπό τη μουσική των Pink Floyd. ( What??)