ΤΡΕΧΑΤΕ ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!

November 23, 2016

Η κατάσταση ρευστή γύρω μας. Τα πράγματα αλλάζουν και οι γείτονες μας λιγουρεύονται όλο και πιο έντονα τη χώρα μας. Εκλογή Τραμπ, δηλώσεις Ερντογαν, έκτακτη σύνοδος στην Ευρώπη για το ελληνικό χρέος (χωρίς παρουσία ελληνικής εκπροσώπησης) μερικά από τα καμπανάκια κινδύνου που ήχησαν αυτές τις μέρες. Πέρα από συνωμοσιολογικά σενάρια και ματαιοδοξίες, η αυλαία φαίνεται να πέφτει σιγά σιγά, το θεατρικό αλλάζει, οι ρολόι αναδιανέμονται και η Ελλαδιτσα μας κινδυνεύει να μένει εκτός παραγωγής ή τουλάχιστον σίγουρα εκτός πρωταγωνιστικών ρόλων. Και έτσι προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα: εμείς τι κάνουμε εδώ, στην Ελλάδα, σε μια χώρα υπό διάλυση; Αν μπορούμε να το αποτρέψουμε τότε η απάντηση είναι εύκολη. Αν όμως όχι;

Ακολουθώντας τη κακή μου συνήθεια να ρωτάω σε ότι κάνω «γιατί», «γιατί κάνω το τάδε και δεν κάνω το δείνα;», «με ποιο σκοπό;», η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ακόμα με σιγουριά γιατί μένω στην Ελλάδα. Πολλοί από εμάς, μαζί τους και εγώ, έχουμε σκεφτεί να φύγουμε στο εξωτερικό, σκέψη που γίνεται όλο και πιο δελεαστική, και άλλοι πολλοί πάλι έχουν ήδη φύγει. Σπουδές, πρακτική άσκηση, εύρεση εργασίας, όλα μοιάζουν πιο εύκολα και πιο δίκαια imagehandlerεκεί έξω. Πανεπιστήμια ανωτάτου επιπέδου, ανεκτό (αν όχι καλό) βιοτικό επίπεδο και πάμπολλες ευκαιρίες εξελίξεις. Οι κόποι σου ανταμείβονται και η ζωή σου κυλά με ρυθμούς ομαλότητας και ανάπτυξης.

Τα καλούδια του εξωτερικού είναι πολλά και επιχειρήματα του τύπου «Σαν την Ελλάδα πουθενά», «Που θα βρεις τέτοιον ήλιο», «Εδώ περνάμε κάλα, εκεί δεν ξέρουν να διασκεδάζουν» είναι περισσότερο για παρεΐστικο κουβεντολόι παρά λόγοι ισχυροί ώστε να κρατήσουν εδώ έναν φιλόδοξο νέο. Η Ελλάδα απογοητεύει και λίγο-πολύ το έχουμε νιώσει όλοι μας. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν γίνεται καμία προσπάθεια βελτίωσης. Αντίθετα, μάλιστα, νιώθω πως οι περισσότεροι αντιλαμβανόμαστε τη κατάσταση και μοναδικό μας μέλημα είναι πως θα πάρουμε εμείς όσα περισσότερα μπορούμε από αυτή τη χώρα, που είναι ήδη ξεζουσμένη, και όχι πως θα της προσφέρουμε.  Γι΄ αυτό, κιόλας, στα “future plans” μας όλο και κάπου βάζουμε το να φύγουμε στο εξωτερικό. Χωρίς να λέω ότι αυτό είναι οπωσδήποτε κακό, το να συμβαίνει πλειοψηφικά δείχνει μία τάση, μία προβληματική τάση θα έλεγα.

Δύο είναι τα τινά. Είτε νιώθουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι ικανή και άξια για τίποτα παραπάνω από τα βασικά, απλά ένα ευχάριστο ξεκίνημα ζωής, είτε δεν μπορεί να εφοδιάσει από μόνη της τους πολίτες της με όλα τα απαραίτητα όπλα. Αν και τα όρια είναι δυσδιάκριτα, ας τα δούμε το καθένα ξεχωριστά.

Επιστρέφοντας στο βασικό ερώτημα που τέθηκε στην αρχή, αν μπορούμε, και πρώτα αν θέλουμε, να κάνουμε κάτι γι αυτή την Ελλάδα που βουλιάζει, η πρώτη αντίληψη αφήνει μικρά περιθώρια καταφατικής απάντησης. Εντούτοις, δημιουργείται ένα τέτοια κλίμα ματαιοδοξίας που δεν καλλιεργεί καν τον πόθο και την ανάγκη στους πολίτες της για αλλαγή. Θεωρείται από όλους μια παγιωμένη αλήθεια και μέχρι εκεί. Καμία ανησυχία, κανένας λόγος να κοιτάξεις πίσω.

Με την δεύτερη αντίληψη, οι πιθανότητες αυξάνονται. Υπάρχουν και αυτοί (οι περίεργοι) που, αφού εξοπλιστούν, θέλουν να επιστρέψουν στη χώρα τους. Αν και οι περισσότεροι από δαύτους δεν γυρνάνε εν τέλει, ας πούμε ότι υπάρχουν μερικοί που γυρνάνε με φιλόδοξα σχέδιjuanα. Ας υποθέσουμε πάλι, πως μεταξύ των φιλόδοξων σχεδίων κάποιων είναι πέρα από το προσωπικό τους κέρδος και η θέληση να καλυτερέψουν την χώρα τους εμπλουτίζοντάς την με τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους. Τι συναντάνε αυτοί; “Tina”, έμαθα προχθές. «There is no alternative» (= δεν υπάρχει καμία εναλλακτική). Αυτή είναι η άποψη που κυριαρχεί στη χώρα μας, και αυτός είναι ο λόγος που βρεθήκαμε με 3 μνημόνια στο χέρι και 1 στο προσχέδιο. Αυτός είναι ο λόγος που τίποτα δεν πρόκειται να γίνει σε αυτή τη χώρα, καθώς ακόμα και οι φωτισμένοι φιλόσοφοι, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, πολεμώνται τόσο από τους ισχυρούς, που πρόκειται να απολέσουν τα συμφέροντα τους, όσο και από τους υπόλοιπους, που προτιμούν μια γνώριμη μιζέρια. Είναι προφανές πως οι πρώτοι θα σιχαθούν τη χώρα τους και πως οι δεύτεροι… απλά ήδη τη σιχαίνονται.

 

Τι κάνουμε, λοιπόν, εδώ στην Ελλάδα;

Κάποτε κυνικά είχα απαντήσει «υπομονή». Σήμερα θα έλεγα «τίποτα, αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε», έχοντας το βάρος της συνειδησείς μου όταν σκέφτομαι πως κάτι γύρω μου διαλύεται και εγώ το αφήνω να πέσει. Συχνά ακούγεται οτι η μετανάστευση είναι φυγή ή αντιβαίνει στην εθνική ηθική και πως πρέπει να μείνουμε εδώ να στηρίξουμε τη χώρα μας. Πέραν του ότι διαφωνώ κάθετα σε τέτοιες εθνικιστικές αβάσιμες αντιλήψεις και δεν νιώθω καμία εθνική υποχρέωση για μία χώρα που όχι μόνο δεν στηρίζει αλλά χαντακώνει τη νέα γενιά,  αναρωτιέμα αν μένοντας εδώ μπορούμε να κάνουμε κάτι.  Αν μπορεί κάποιος, με όσα η Ελλάδα μπορεί να το διδάξει και να του προσφέρει, μπορεί να στραφεί κατά υπερδυνάμεων. Όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και περισσότερο κλείνω στην άποψη οτι εδώ καταρχήν δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά. Αν, όμως, καταφέρουμε να να τραβήξουμε απο το εξωτερικό όσα περισσότερα μπορούμε, τότε μόνο, μέσω μιας μιμητικής διαδικασίας και αξιοποιώντας όσα θετικά έχει να επιδείξει η χώρα μας, μπορούμε να ελπίσουμε πως η χώρα μας θα έχει μέλλον και θέση στο νέο κόσμο, έτσι όπως τον διαμορφώνουν οι συνθήκες. Μοναδική λύση, να την αγαπήσουμε ξανά και να μην νιώθουμε δέσμιοι σε ένα περιβάλλον που δεν έχει τίποτα να μας προσφέρει. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν τη διαμορφώσουμε όπως τη θέλουμε εμείς και όχι όπως μας την παρέδωσαν οι προηγούμενοι. “Tia”(There is alternative- Υπάρχει εναλλακτική) απαντώ εγώ, όμως πρέπει να τη δημιουργήσουμε, και μάλιστα θυμάμαι «Ο χρόνος δεν είναι Πηνελόπη, κανέναν δεν περιμένει» … Λοιπόν, τι περιμένουμε;

More about Eponymous View