”ΠΩΣ ΒΙΩΣΑ ΤΟΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ”

December 5, 2016

Με την Σοφία γνωριζόμαστε από πολύ νεαρά ηλικία και ουσιαστικά έχουμε μεγαλώσει μαζί -με την ίδια και την αδερφή της Δάφνη- στο νησί της Πάτμου. Όταν άρχισε η μεταναστευτική κρίση, τα δύο κορίτσια κινητοποιήθηκαν αρκετά και έτσι όταν η κατάσταση στην Ειδομένη άρχισε να παίρνει άσχημη τροπή, η Σοφία βρέθηκε εκεί να προσφέρει εθελοντικά βοήθεια στους πρόσφυγες. Επικοινωνήσαμε, λοιπόν, και μου έδωσε μια εικόνα για την κατάσταση που επικρατούσε εκεί, σχολιάζοντας τα όσα έχουν ακουστεί για τις ΜΚΟ και τον ρόλο που έπαιξαν καθ όλη τη διάρκεια της παραμονής των μεταναστών στα ελληνο-σκοπιανά σύνορα.

14364868_10211206569064326_2648422291633512141_n
ο προσφυγικός καταυλισμός δίπλα στις γραμμές του τρένου

Πώς αποφάσισες να πας εθελόντρια στην Ειδομένη και σε ποια οργάνωση ήσουν;

Το προσφυγικό ήταν πάντα ένα θέμα γνωστό για εμάς στην Πάτμο γιατί από νωρίς υπήρχαν -περιστασιακά- ροές προσφύγων (Πακιστανών, Αφγανών κλπ) που περνούσαν από το νησί μας. Οι γονείς μου με ανέθρεψαν έτσι ώστε να είμαι πάντα ευαισθητοποιημένη σε θέματα όπως αυτό, εξηγώντας μου από μικρή ηλικία ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι εγκληματίες αλλά έρχονται από περιοχές του πλανήτη με πολλά προβλήματα, ή και πόλεμο. Έτσι λοιπόν, ήταν ένα θέμα, στο οποίο ήμουν από πολύ νωρίς ενημερωμένη και ένιωθα πάντα την ανάγκη να βοηθήσω. Όταν τα Χριστούγεννα του 2015 ήμουν στην Πάτμο και άκουσα ότι στην Λέρο, ένα πολύ κοντινό νησί, υπήρχε ανάγκη για εθελοντές επειδή εκατοντάδες πρόσφυγες περνούσαν από εκεί ημερησίως, αποφάσισα με την αδερφή μου να πάμε να βοηθήσουμε. Έτσι λοιπόν άρχισα να εμπλέκομαι στο θέμα και όταν ξεκίνησε η όλη κατάσταση στην Ειδομένη αποφάσισα πάλι να βοηθήσω. Η οργάνωση ξεκίνησε ως εξής: κάποιοι κάτοικοι μιας κατάληψης στο Άμστερνταμ έμαθαν ότι στα σύνορα Σκοπίων και Ελλάδας περνούσαν πολλά λεωφορεία με πρόσφυγες. Τον Ιανουάριο αρχίσαν πολλά απ’ αυτά να μπλοκάρουν εκεί για ώρες και μερικές φορές μέρες, και οι επιβάτες ήταν κολλημένοι στο κρύο και χωρίς φαγητό. Σιγά σιγά τα λεωφορεία σταματούσαν για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα ώσπου στις αρχές Μαρτίου έκλεισαν εντελώς τα σύνορα για τους πρόσφυγες και έτσι αυτοί αυξήθηκαν από μερικούς εκατοντάδες σε 15 χιλιάδες. Η οργάνωση (Aid Delivery Mission) βρέθηκε εκεί για να βοηθήσει στη σίτιση των προσφύγων και από τις αρχές Μαρτίου έως τις αρχές Ιουνίου βρέθηκα κι εγώ μαζί τους, ως εθελόντρια. Η χρηματοδότηση της οργάνωσης γινόταν από ιδιωτικές δωρεές και μόνο.

διανομή συσσιτίου επί οδοστρώματος

Πώς έμοιαζε η καθημερινότητά σας εκεί;

Όταν έφτασα, αρχές Μαρτίου, ήμασταν 80 εθελοντές χωμένοι σε ένα διαμέρισμα, κοιμόμασταν σε όλα τα πατώματα για να χωρέσουμε. Το “σύστημα” που τηρούσαμε ήταν αυτό μιας αναρχικής οργάνωσης, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπήρχε κάποιος υπεύθυνος ή αρχηγός, ήμασταν όλοι υπεύθυνοι και αποφασίζαμε τα πάντα μαζί. Μαγειρεύαμε 12.000 μερίδες φαγητό την ημέρα και η καθημερινότητά μας στις αρχές αφορούσε αποκλειστικά τα συσσίτια. Ξεκινούσαμε τις διαδικασίες απ τις 8:30 π.μ και η πρώτη δόση ήταν έτοιμη γύρω στις 12:30 το μεσημέρι. Το μαγείρεμα και η διανομή του φαγητού κρατούσε όλη την μέρα, με την τελευταία δόση να διανέμεται στις 22:30. Όσο περνούσαν οι βδομάδες, οι πρόσφυγες γίνονταν όλο και πιο ανεξάρτητοι και έβρισκαν τρόπους να μαγειρεύουν μόνοι τους. Έτσι, σιγά σιγά, οι ανάγκες σίτισής τους δεν ήταν πια τόσο μεγάλες και μαγειρεύαμε λιγότερο. Η ομάδα μας είχε περιθώριο να επικεντρωθεί σε άλλα προβλήματα, όπως για παράδειγμα την έλλειψη σωστής πληροφόρησης για τις πιθανότητες χορήγησης ασύλου στους πρόσφυγες, την συνέχεια του ταξιδιού τους προς την κεντρική Ευρώπη και τα δικαιώματά τους γενικότερα. Δημιουργήθηκε μια ομάδα από εμάς που ξεκίνησε ένα νέο project, το Info Team. Ο πυρήνας του Info Team ήταν ένα γκρουπ 5-6 ατόμων που καθημερινά τσεκάρανε ό,τι νέες πληροφορίες υπήρχαν, επικοινωνούσαν με διάφορους δικηγόρους και μάζευαν όλες τις πληροφορίες ώστε να μπορούν υπεύθυνα να τις προωθήσουν στους πρόσφυγες. Όλοι μαζί χτίσαμε μια σκηνή στην Ειδομένη, όπου είχαμε πίνακες με όλες τις καινούριες και σχετικές πληροφορίες, εκτυπωμένες σε χαρτί και προσιτές για όλους. Επίσης επιτεύχθηκε και η εγκατάσταση wifi το οποίο μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν και οι μετανάστες για την επικοινωνία τους με συγγενείς και φίλους.

14446117_10211206586024750_2646042961823108928_n
χαρούμενες φάτσες με τις γκουρμεδιές στα χέρια

 

Ποιο ήταν το κλίμα μεταξύ των μεταναστών στους καταυλισμούς;

14390665_10211206610745368_8716742675978241998_n
έχει ένα point ο μικρός

Υπήρχαν πάντα προβλήματα ανάμεσα στους πρόσφυγες, κάτι το οποίο είναι λογικό όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση απόγνωσης. Μια από τις πιο συχνές αιτίες διαπληκτισμού ήταν -ανάμεσα κυρίως σε Αφγανούς και Σύριους- το γεγονός ότι λόγω των μεγάλων αριθμών Σύριων έκλεισαν τα σύνορα και για τους υπόλοιπους μετανάστες. Τα βράδια, όταν η όλη κατάσταση ήταν ήδη απαίσια λόγω του ότι όλες οι σκηνές με την βροχή είχαν μέσα πισίνες, όλοι ήταν άρρωστοι, κρυωμένοι και άυπνοι, κάποιοι ξεσπούσαν και ξεκινούσαν καβγάδες. Όταν άρχισε να κυκλοφορεί αλκοόλ στον καταυλισμό τα επεισόδια έγιναν πιο μεγάλα, αλλά τι άλλο μπορείς να περιμένεις από 15,000 άτομα όπου οι συνθήκες διαβίωσής τους ήταν άθλιες και η αναμονή τους δεν έμοιαζε να έχει τέλος; Παρόλα αυτά, δε θα μπορούσα να αποκαλέσω την όλη κατάσταση επικίνδυνη και αμφιβάλλω αν στην τελική το ποσοστό εγκληματικότητας ήταν πιο υψηλό απ’ ότι είναι σε μερικές πυκνοκατοικημένες γειτονιές της Αθήνας.

Πιστεύω πως είχατε τρόπο να παρακολουθείτε ειδήσεις. Θεωρείς ότι ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα ή παρουσίαζαν κάτι διαφορετικό απ’αυτή;

15322465_10211882420480189_1262576688_o
screenshot από τις ειδήσεις που ακολούθησαν του περιστατικού. Δυστυχώς η ανάλυση δεν μας επιτρέπει να διαβάσουμε τα μικρα γράμματα στο κάτω μέρος τα οποία αναγράφουν επακριβώς την φράση που μας είπε η Σοφία

Τα κανάλια (ΜΜΕ) στην Ελλάδα είναι σχεδόν όλα ιδιωτικά, οπότε παίζουν ρόλο πολλά συμφέροντα. Τα λεφτά και άρα ο αριθμός των θεατών είναι από τους κύριους παράγοντες σχετικά με το τι δείχνουν οι ειδήσεις. Επομένως, αυτές ήταν διαμορφωμένες με τρόπο τέτοιο, ώστε να κινούν το ενδιαφέρον του τηλεθεατή. Μεγάλα ιδιωτικά κανάλια χρησιμοποιούσαν χολιγουντιανές τεχνικές ώστε τα δελτία τους να τραβούν την προσοχή δημιουργώντας μια αρνητική ατμόσφαιρα. Φαντάσου δραματική μουσική, zoom-ins και -outs, πολλές επαναλήψεις των πιο ζωηρών στιγμιότυπων, την περικοπή σκηνών και την αλλαγή της σειράς τους έτσι ώστε να συμφωνεί με τα ψέματα και τους εντελώς λανθασμένους τίτλους και περιγραφές των “γεγονότων”. Ένα παράδειγμα το οποίο είδα με τα μάτια μου ήταν μια φορά, όπου ενώ μια ομάδα προσφύγων έκανε ειρηνική διαμαρτυρία πάνω στον μπλοκαρισμένο σιδηρόδρομο, οι Ελληνικές Αρχές τους απομάκρυναν βίαια με χτυπήματα από γκλοπ και συλλήψεις. Προφανώς, η ξαφνική αυτή δράση βρήκε μια αντίδραση από την μεριά των προσφύγων, οι οποίοι προσπαθώντας να βοηθήσουν τους συλληφθέντες, επιτέθηκαν στα περιπολικά. Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, οι Ελληνικές ειδήσεις έδειχναν μόνο τους πρόσφυγες να χτυπάνε τα περιπολικά και να φωνάζουνε, επαναλαμβάνοντας 500 φορές την ίδια σκηνή, με έναν σχολιαστή να αναφέρεται στο περιστατικό ως “Πρόσφυγες επιτίθενται στην Ελληνική Αστυνομία”. Ένα περιστατικό παρόμοιο και πιο προσωπικό: Η κα Μαρία, ιδιοκτήτρια και γειτόνισσα του σπιτιού μας, μπήκε τρέχοντας στο δωμάτιο, όπου άρρωστη, ήμουν ξαπλωμένη προσπαθώντας να αναρρώσω. Μου λέει ήρθε ο MEGA και να πάω να τους μιλήσω. Βγαίνω από το σπίτι και να σου η δημοσιογράφος με έναν κάμεραμαν να κρατάει το εργαλείο του με μικρόφωνα, καλώδια και ό,τι θες. Με τις πιτζάμες ακόμα, πλησιάζω και μου λέει η δημοσιογράφος ότι θέλει μόνο να κάνει μερικές ερωτήσεις. Λόγω του ότι νιώθω εξαντλημένη απ’ την αρρώστια αλλά και άβολα μπροστά στην κάμερα της, λέω ότι δεν θέλω να με βγάλει βίντεο, ούτε να ηχογραφήσει την φωνή μου. Ο καμεραμάν κατεβάζει λίγο την κάμερα και η δημοσιογράφος μου λέει εντάξει, δεν βγάζει βίντεο, ούτε ηχογραφεί. Με ρωτάει λοιπόν μερικές απλές ερωτήσεις όπως “Είστε ΜΚΟ;” και “Πόσο πληρώνεστε;” και της απαντάω ότι δεν είμαστε ΜΚΟ, αλλά ανεξάρτητοι εθελοντές και φυσικά ότι δεν πληρωνόμαστε. Ο cameraman δεν κρατάει την κάμερα εντελώς προς τα κάτω άρα της ξαναλέω “παρακαλώ πολύ μην με βγάζετε βίντεο”. Η απάντηση που πήρα ήταν: “Όχι κορίτσι μου, δεν βγάζω βίντεο”. Εκείνο το βράδυ, στις ειδήσεις του MEGA παρακολουθήσαμε το μεγαλύτερο μέρος της συνέντευξης, βέβαια χωρίς τα σημεία όπου μου λέει ότι δεν βγάζει βίντεο. Η περιγραφή του δελτίου ήταν: “Ύποπτα παιχνίδια στους καταυλισμούς. Η κατάσταση είναι εκρηκτική στο μέτωπο του προσφυγικού, και με την παραμικρή αφορμή επικρατεί χάος. Την ατμόσφαιρα υποδαυλίζουν ομάδες αλλά και οργανώσεις, που με το πρόσχημα της βοήθειας, παρακινούν πρόσφυγες και μετανάστες σε εντάσεις, λέγοντάς τους ότι έτσι θα ανοίξουν τα σύνορα.”

 

12991007_10209712244667150_2373327298634063081_n
δακρυγόνο ελαφρώς ληγμένο

Περίγραψέ μας την στάση της Ελληνικής, αλλά και της Σκοπιανής αστυνομίας απέναντί σας.

Λόγω του ότι ήμασταν αναρχική ομάδα, και επειδή η λέξη “αναρχικός” έχει μια πολύ διαφορετική έννοια στην Ελλάδα -ο αναρχικός είναι συνυφασμένος με τον μπαχαλάκια-, ήμασταν ο τέλειος στόχος για ψευδείς κατηγορίες όλων των ειδών, τόσο από την μεριά των ΜΜΕ, όσο και από απλούς πολίτες και γείτονες. Η αστυνομία, σε συνεργασία βεβαίως με τα ΜΜΕ, έπρεπε να ανταποκριθεί στην όλη κατάσταση ώστε να μην φαίνεται αδρανής στην τηλεόραση. Έγινε μια επιδρομή στο σπίτι μας από περίπου 20 όργανα της Ελληνικής αστυνομίας ένα ξημέρωμα (5:30 το πρωί) και όλοι ήταν αναγκασμένοι με τα χέρια ψηλά να βγουν από το σπίτι με τις πιτζάμες. Ψάχτηκε όλο το σπίτι και οι αστυνομικοί, απογοητευμένοι που δεν βρήκαν τίποτα παράνομο, επιχείρησαν να μας κατηγορήσουν για παράνομη οπλοφορία επειδή είχαμε πολύ κοφτερά μαχαίρια (μαγειρέματος). Ο εισαγγελέας -υποχρεωτικό για την αστυνομία να φέρει έναν όταν υπάρχει πιθανότητα σύλληψης-, αποφάσισε ότι η κατηγορία ήταν ανόητη, οπότε μετά από μερικές ώρες οι αστυνομικοί έφυγαν, αφήνοντας πίσω τρομαγμένους όλους τους εθελοντές. Γενικότερα, η δράση μας στην Ειδομένη ήταν ανεπιθύμητη για πολλούς λόγους, πχ: όσο πιο πολύ βολεύονταν οι πρόσφυγες, τόσο θα συνεχίζαν να εγκαθίστανται εκεί και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Για αυτό τον λόγο γινόντουσαν συχνά παράλογες συλλήψεις, παράνομοι σωματικοί έλεγχοι (χωρίς ρούχα) και καθημερινά γινόταν έλεγχος στα αυτοκίνητά μας με περιττή λεπτομέρεια καθυστερώντας έτσι τις υποχρεώσεις μας. Με τη Σκοπιανή αστυνομία δεν είχαμε πολλά προβλήματα, επειδή δραστηριοποιούμασταν κυρίως στην Ελλάδα, αλλά γενικά στα Σκόπια υπάρχει νόμος που απαγορεύει την υποβοήθηση των προσφύγων για οποιονδήποτε λόγο (κυριολεκτικά είναι παράνομο) οπότε όσες ΜΚΟ ήταν δραστήριες εκεί και όσες φορές βοηθήσαμε κι εμείς, πάντα υπήρχαν προβλήματα και συλλήψεις.

10422224_10209324288168480_4412422419205853091_n
νυχτερινή άποψη του καταυλισμού

Πες μας για ένα περιστατικό το οποίο σου έκανε μεγάλη εντύπωση κατά τη διαμονή σου εκεί.

Το πιο τρελό περιστατικό ήταν μάλλον η εκκένωση της Ειδομένης, που ολοκληρώθηκε στις 26 Μαϊου. Ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας, Κωνσταντίνος Τσουβάλας είπε μετά την εκκένωση «Δεν ήρθαμε για πανηγυρισμούς. Η επιχείρηση εξελίχθηκε όπως είχε σχεδιαστεί, δηλαδή με σεβασμό απέναντι στις βασικές αρχές του ανθρωπισμού». Περίπου δυο βδομάδες πριν, όλες οι βρύσες και οι τουαλέτες είχαν κλείσει και ο κόσμος δεν είχε νερό να πλυθεί. Απαγορεύτηκε, επίσης, και η μεταφορά φαγητού μέσα στον καταυλισμό, όπως και η είσοδος σε όλους, εκτός από την αστυνομία. Δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι ή εθελοντές, ενώ πρόσφυγες που είχαν φύγει προσωρινά από την Ειδομένη δεν μπορούσαν να επιστρέψουν και χωρίστηκαν από τις οικογένειές τους. Η επιχείρηση διήρκησε τρεις μέρες και τρεις νύχτες και κάθε νύχτα, από τα ηχεία του καταυλισμού, ακουγόταν πολύ δυνατή ηλεκτρονική μουσική, με αποτέλεσμα την αϋπνία όλων. Ο λεγόμενος “σεβασμός” των Αρχών προς τους πρόσφυγες, τους άφησε χωρίς επιλογή. Μετά από τρεις μέρες, ο μεγαλύτερος καταυλισμός προσφύγων στην Ευρώπη ήταν ένα έρημο χωράφι.

14470367_10211206614465461_5740468287161112407_n
ο καλύτερος όλων…τουλάχιστον ψαρωτικός

Ακούστηκε αρκετά στην Ελλάδα ότι πολλές ΜΚΟ ήταν καθοδηγούμενες και εξυπηρετούσαν με την δράση τους συγκεκριμένα συμφέροντα. Πιστεύεις ότι αυτό ήταν αληθές;

Πολλά περιστατικά δείχνουν ότι μερικές ΜΚΟ είχαν συμφέροντα, και θα αναφέρω δύο απ αυτά, όσον αφορά τις δράσεις των οργανώσεων αυτών. Το ένα έχει να κάνει με το φαγητό που η Ελληνική ΜΚΟ Praxis μοίραζε -ήταν συχνά ληγμένο ή χαλασμένο. Ένα από τα χειρότερα φαγητά που μοίρασαν ήταν μουχλιασμένο κοτόπουλο, ενώ μια άλλη φορά ήρθε μια γυναίκα και μου έδειξε ένα κουτί πούδρας γάλακτος για βρέφη που της είχαν μόλις μοιράσει- είχε λήξει το 2012. Οπότε επιφυλάσσομαι για το πόσο η Praxis και μερικές άλλες ΜΚΟ νοιάζονταν όντως για τον κόσμο στην Ειδομένη ή αν στόχευαν στην προβολή τους, ενώ παράλληλα επιδίωκαν οι δράσεις τους να είναι οικονομικά φτωχές (στα ΜΜΕ πάντως ακούγονταν τα καλύτερα λόγια για την Praxis, που ήταν η μόνη μεγάλη Ελληνική ΜΚΟ). Με στραβό μάτι κοιτάω και τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, που λόγω της γραφειοκρατίας τους σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούσαν να κάνουν τα πιο απλά πράγματα -σε ένα αγόρι με σπασμένο και μολυσμένο δόντι δώσανε μόνο το πιο απλό παυσίπονο (Παρακεταμόλη). Σε μια άλλη περίπτωση, εν ώρα ειρηνικής διαμαρτυρίας, η αστυνομία χτύπησε πρόσφυγες, οι οποίοι έτρεξαν στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα πληγωμένοι. Οι Γιατροί τους πήραν στην σκηνή τους, δεν τους βοήθησαν και καλέσαν την αστυνομία να τους συλλάβει (επειδή πήραν μέρος στις διαμαρτυρίες). Στις ειδήσεις ακούστηκαν πολλά για το ότι λεγόμενοι ‘αλληλέγγυοι’ παρακινούσαν τους πρόσφυγες σε εξεγέρσεις, διαμαρτυρίες και την μη αποδοχή πακέτων βοήθειας που παρέχει η κυβέρνηση (ληγμένα φαγητά;). Κάθε φορά που γίνονταν εξεγέρσεις, το φταίξιμο έπεφτε στους εθελοντές. Το γιατί κανείς δεν το ξέρει. Τα ΜΜΕ νομίζουν ότι όλοι οι πρόσφυγες δεν έχουν μυαλό για να διαμαρτυρηθούν, χρειάζονται την βοήθεια Ισπανών, Ιταλών και Γερμανών αλληλέγγυων; Σε τελική ανάλυση οι πρόσφυγες δεν είναι αυτοί που υποφέρουν όλες αυτές τις κακουχίες και όχι οι εθελοντές που όποτε θέλουν, γυρνάνε στα ζεστά σπίτια τους στην Ευρώπη; Δεν έχουν λόγο να διαμαρτυρηθούν και να προσπαθήσουν να ξεφύγουν από αυτήν την κατάσταση; Όταν χιλιάδες πρόσφυγες πέρασαν το ποτάμι στο Χαμηλό, με την ελπίδα ότι απέναντι υπήρχε τρόπος να μπούνε στα Σκόπια, οι εθελοντές του Aid Delivery Mission πήγαμε να τους σταματήσουμε, επειδή ξέραμε ότι απέναντι το μόνο που θα βρίσκανε είναι Σκοπιανή Αστυνομία και βία. Όταν καταλάβαμε ότι δεν θα μας ακούγανε ό,τι και να τους λέγαμε (η λογική τους ήταν ότι δεν είχαν τίποτα να χάσουν, άρα δε θα σταματούσαν εφόσον έφτασαν τόσο μακριά), και βλέποντας μάνες να κρατάνε όλα τους τα πράγματα και τα μωρά τους στις αγκαλιές τους, με το ποτάμι να ορμάει καταπάνω τους, αποφασίσαμε ότι δεν ήταν ώρα για περισσότερους πνιγμούς, καθώς τα ξημερώματα της ίδιας μέρας μια μάνα με το παιδί της πνίγηκαν σε εκείνο ακριβώς το σημείο προσπαθώντας να περάσουν πριν απ’ όλους τους άλλους. Φτιάξαμε μια ανθρώπινη αλυσίδα και τεντώσαμε ένα σκοινί από την μία όχθη στην άλλη βοηθώντας τους να περάσουν απέναντι και έτσι τουλάχιστον όλοι μείναν σώοι. Και βεβαίως εκείνο το βράδυ, σε εφημερίδες και ειδήσεις όλης της Ευρώπης, παρακολουθήσαμε πλάνα με μέλη της οργάνωσης μας να βοηθούν τον κόσμο να περάσει, συνοδευόμενα από τίτλους όπως “Ξένοι εθελοντές βοηθούν πρόσφυγες να περάσουν επικίνδυνο ποτάμι κατευθείαν μες τα χέρια της Σκοπιανής Αστυνομίας”.

paidi-march-of-hope
στιγμιότυπο από την προσπάθει των εθελοντών να βοηθήσουν την διάβαση του ποταμού απ’ τους μετανάστες

Νομίζω ότι μέσα από τις ερωτήσεις που μας απάντησε η Σοφία, αναθεωρήσαμε την εικόνα που είχαμε στο μυαλό μας ή δημιουργήσαμε μια νέα. Το σίγουρο είναι πως μας έδωσε τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Σε καμία ιστορία δεν υπάρχει μόνο άσπρο η μόνο μαύρο, όμως στην προκειμένη περίπτωση και οι δύο αποχρώσεις έχουν ένα γκρι φόντο, αυτό της απουσίας των όρων της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων από μεγάλο αριθμό των γεγονότων. Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Σοφία για την συνέντευξη που μας παραχώρησε, αλλά κυρίως για την βοήθεια που ανιδιοτελώς προσέφερε σε πολύ νεαρή ηλικία, προσπαθώντας να απαλύνει τον πόνο των παθόντων -ο οποίος δεν έχει εθνικότητα-, χωρίς να αποκομίσει κάποιο προσωπικό όφελος. Οι πράξεις αυτής, αλλά και των υπόλοιπων εθελοντών είναι αξιέπαινες και διδάσκουν ήθος και ανθρωπιά. Πράξεις οι οποίες δεν αξίζουν βιαστικής κριτικής από τον καναπέ του σαλονιού μας.

Υ.Γ.1: Η Σοφία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Λίβανο, προσφέροντας για μια ακόμη φορά τις υπηρεσίες της ως εθελόντρια εκεί. Τα έξοδά της για στέγη, τροφή αλλά και για αναλώσιμο (και μη) υλικό απαραίτητο για τη δράση της, καλύπτονται εξ ολοκλήρου από ιδιωτικές-φιλικές χορηγίες, οι οποίες γίνονται ιντερνετικά. Επομένως, όποιος έχει την καλή διάθεση και θέλει να συμβάλλει, μπορεί να το κάνει μέσω του λινκ: https://www.gofundme.com/sophialebanon .

Υ.Γ.2: Όλες οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί απ τη Σοφία κατα την διάρκεια της παραμονής της στη Ειδομένη.

14470391_10211206638466061_8599094108406411670_n
η Σοφία μας
More about ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

Νυχτόβιο θηλαστικό,Βαζελόφρων και γηπεδικός, έχει να πιάσει πένα από την τρίτη λυκείου , σπουδάζει κάπου στα άδυτα του ΤΕΙ Αθήνας και κοπανιέται από πολύ νεαρά ηλικία με τα κλασσικά κρουστά. Του αρέσει το ανακάτεμα φιλοσοφίας και μπουρδολογίας πασπαλισμένες και οι δύο με μπόλικη αισιοδοξία. Το αποτέλεσμα άνω των δεκαοχτώ και don't try this at home.Τα άρθρα του αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας, τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

2 Comments
    1. Αυτό που γράφεις για τους ΓΧΣ είναι προσβλητικότατο. Αν δν υπήρχε η συγκεκριμένη οργάνωση τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα , ουδέποτε αρνήθηκαν την παροχή ιατρικής βοήθειας πόσο μάλλον φώναξαν αστυνομία για να συλλάβει πρόσφυγες που όπως λες ήταν και τραυματισμένοι. Η αστυνομία απαγορευόταν να μπαίνει στις κλινικές και δεν είχαν ουτε την παραμικρή πληροφορία για ασθενείς αφου αυτή είναι η πολιτική της οργάνωσης. Αυτά απο εναν ανθρωπο που σε διπλανο χωρίο πρόσφερε δωρεαν κατάλυμα,νερο και ρευμα μεσα σε διαστημα μεγαλυτερο των 6 μηνων σε περισσοτερους απο 100 εθελοντες απο ολη την Ευρωπη.

      1. Κανείς ποτέ δεν αμφισβήτησε το γεγονός ότι οι ΓΧΣ έχουν βοηθήσει ανθρώπους σε πλήθος περιοχών του πλανήτη, έχουν σώσει ζωές και η συμβολή τους είναι κάτι παραπάνω απο αξιέπαινη και αναγκαία.Το συγκεκριμένο περιστατικό, μας το περιέγραψε μια ανεξάρτητη εθελόντρια -άτομο το οποίο λόγο αυτής ακριβώς της ιδιότητας του δεν έχει κανένα λόγο να επιτεθεί αναίτια σε κάποια αντίστοιχη εθελοντική οργάνωση(πόσο μάλλον στην μεγαλύτερη) και επομένως δεν έχει καμία σκοπιμότητα ή προθεση να κατηγορήσει τον οποιονδήποτε άδικα- . Μας αποτύπωσε καταστάσεις και γεγονότα τα οποία βίωσε η ίδια και είναι φυσικά στην κρίση του καθενός μας να τα φιλτράρει και να κρατήσει τα σημεία εκείνα τα οποία θεωρεί σημαντικά ή αληθή. Προσωπικά έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην εγκυρότητα των λεγόμενων αλλά και την ειλικρίνεια της εθελόντριας, γι αυτό το λόγο δημοσιεύτηκε και η παραπάνω συνέντευξη. Οποιαδήποτε άλλη άποψη σεβαστή και οποιοδήποτε άτομο με ίσο η μεγαλύτερο αριθμό βιωμάτων και με ανάλογη η μεγαλύτερη συμμετοχή στα συγκεκριμένα γεγονότα θα ήταν ευπρόσδεκτο να μας πει την άποψή του σε παρόμοια συνέντευξη. Μεχρι τότε ευχαριστώ για το σχόλιό σας και σας εύχομαι ποιοτικούς συλλογισμούς.

Comments are closed.