ΑΜΛΕΤ: ΕΝΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ

January 22, 2017

Είμαι λάτρης του Άμλετ και υπέρμαχος της  άποψης πως εάν δεν υπήρχε ο Άμλετ δε θα υπήρχε ούτε ο Σαίξπηρ. Ως γνωστόν, Ο Άμλετ (ο πλήρης τίτλος του έργου είναι << Η τραγική ιστορία του Άμλετ, πρίγκιπα της Δανιμαρκίας>>), είναι ένα από τα σημαντικότερα και πιο δημοφιλή έργα του Άγγλου θεατρικού συγγραφέα, το οποίο καταδεικνύει την ηθική και συναισθηματική περιπέτεια ενός ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος με τις πεποιθήσεις και την ιδεολογία του. Ένας νέος, εξοπλισμένος με αρκετή ευφυΐα και πίστη στον άνθρωπο και την αξία του, κατανοεί με το χειρότερο τρόπο πως ο κόσμος έχει χάσει την αγνότητα και την καθαρότητά του. Η πτώση μεγάλη …και το πλήγμα τεράστιο. Πιο συγκεκριμένα, ο νεαρός Άμλετ, γιος του  βασιλιά της Δανίας, πληροφορείται τον απροσδόκητο θάνατο του πατέρα του. Σειρά στην κληρονομική διαδοχή έχει ο θείος του και αδερφός του πατέρα του, ο οποίος σπεύδει να παντρευτεί τη μητέρα του και γυναίκα του αδερφού του. Μόλις, ο νεαρός πρίγκιπας πληροφορείται, από το πνεύμα του πατέρα του, τον αποτρόπαιο θάνατο, αποφασίζει να πάρει εκδίκησή.

Πρόσφατα μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω μία θεατρική παράσταση με το ομώνυμο θέμα και έμεινα πολύ ικανοποιημένη. Η παράσταση στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά, υπό τη σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, καταφέρνει να μας μυήσει και να μας μετατρέψει σε κοινωνούς του δράματος του νεαρού πρίγκηπα. Επιπλέον, τα ερωτήματα που τίθενται καθηλώνουν το θεατή, ο οποίος προσπαθεί να δώσει μία απλή και καθημερινή λύση… ωστόσο αυτά τα ερωτήματα κάθε άλλο παρά απλά είναι… Θα μπορούσαμε να πούμε πως δίδεται μία μοντέρνα νότα, η οποία όμως δεν αλλοιώνει το κύριο σώμα του έργου, αντίθετα με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσιτό σε όλες τις ηλικίες. Ο πρωταγωνιστής, Κωσταντίνος Ασπιώτης, έχει καταφέρει να διεισδύσει στο ρόλο του και ο τρόπος ερμηνείας του είναι ο πιο ταιριαστός. Βυθισμένος μέσα στην υπερβολή του( πως άλλωστε θα ήταν ένας άνθρωπος που βιώνει μία τέτοια ιστορία;) και στην τρέλα του, παρουσιάζει άκρως ρεαλιστικά την κατάσταση στην οποία περιέρχεται ένας άνθρωπος, του οποίου ο κόσμος έχει διαλυθεί. Είναι ένας αλλόφρονας που ψάχνει λύτρωση. Ένα πληγωμένο αγρίμι που θέλει να ξεκουραστεί. Ακόμη, ορισμένα στοιχεία, τα οποία προσιδιάζουν σε σύγχρονα  πρότυπα συμπεριφοράς καθιστούν το συγκεκριμένο έργο διαχρονικό. Η Έλενα Τοπαλίδου– Γερτρούδη(μητέρα του πρίγκηπα) ως ήρεμη δύναμη, πονά βουβά δίνοντας προβάδισμα στην οργή και τον πόνο του Άμλετ. Θεωρώ πως η ήπια συμπεριφορά που επιδεικνύει, σε σχέση με εκείνη του γιού της, εξασφαλίζει μία ισορροπία. Εάν και η δική της ερμηνεία ήταν έντονη, δε θα δίνονταν περιθώρια  για πιο ήπιες σκηνές και δυνατότητα του ακροατή να ηρεμήσει. Ακολούθως, ο Κλαύδιος- Ιερώνυμος Καλετσάνος ενσαρκώνει την προσωπικότητα του δόλιου αδελφού και του κακού Βεζίρη. Θέτει στόχους και δε διστάζει να πατήσει  επί πτωμάτων για να τους πετύχει. Είναι ακριβής στο παίξιμό του και συγκροτημένος. Κάπου εδώ οφείλω να ομολογήσω πως η Οφηλία, της Ευγενίας Δημητροπούλου με έκανε να ανατριχιάσω. Ξεχωρίζω τη σκηνή του δράματος για τον χαμό του πατέρα της, στην οποία το σθένος και η θλίψη της  μας καθηλώνουν. Διαφαίνεται ο άδικος χαμός, ενός ανθρώπου, ο οποίος θυσιάστηκε στο βωμό της εκδίκησης. Έπειτα, ο  Πολώνιος, του Χρήστου Σαπουντζή, παρουσιάζει, αν και όχι σε αρκετά μεγάλο βαθμό, τη στάση που κρατούσαν αυτοί, οι οποίοι βρίσκονταν κοντά στους ισχυρούς ηγεμόνες. Οι Ρόζενγκραντς και Γκίλντερστεν (Θανάσης Δήμου-Τζεφ Μαράουι), είναι αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν τα πάντα προκειμένου να έχουν την εύνοια το βασιλιά και να αποκομίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη, ενώ παράλληλα δε διστάζουν να προβούν σε πράξεις αποτρόπαιες για να μην απογοητεύσουν τον ανώτερό τους. Τέλος, ο θρήνος του Λαέρτη για τον χαμό του πατέρα και της αδερφής του συγκινεί και ο Οράτιος- Γιάννης Τσεμπερλίδης, κλείνει τη θεατρική παράσταση όντας επιφορτισμένος με την υποχρέωση καταγραφής της ιστορίας και διαιώνισής της, υπηρετεί δηλαδή έναν ηθικό και κοινωνικό σκοπό.

Κατά τη γνώμη μου η παράσταση είναι αξιόλογη. Ο ακροατής σε πολλά σημεία παύει να είναι έξωθεν παρατηρητής και δραματοποιείται λαμβάνοντας μέρος στην ιστορία. Είναι μία παράσταση που προσφέρει δυνατές συγκινήσεις, καθώς όλα τα συναισθήματα βιώνονται σε υπερβολικό βαθμό,  γεγονός που το καθιστά ένα από τα σπουδαιότερα δραματικά έργα όλων των εποχών.

More about ΜΑΡΙΑ ΒΑΜΒΑΚΑ

Φοιτήτρια Νομικής στην Αθήνα. Αθλήτρια στίβου στα 800 μέτρα. Λατρεύει τα θρίλερ σε σημείο να τα έχει δει όλα. Της αρέσουν τα ταξίδια και τα ψώνια. Κατάγεται από το μαγευτικό Ναύπλιο το οποίο και δεν αλλάζει με τίποτα. Αγαπημένο motto: “Φτάσε εκεί που δεν μπορείς”.