Ο “ΚΑΠΕΤΑΝ ΣΤΑΛΕΓΑΣ” ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΣΙΡΚΟ

January 23, 2017

Ως γνωστόν, στο eponymousview.gr αγαπάμε τα quiz απ’ όποιον Τσουβελεκάκη κι αν προέρχονται (σημείωση: η δυσκολότερη ταινία δεν ήταν στο τέλος, αν είσαι φανατικός του σκηνοθέτη). Απόψε, όμως, σκέφτηκα να τον ξεκουράσω, και να αναλάβω εγώ το quiz της εβδομάδας:

“78χρονη στην Κομοτηνή πέθανε από αναθυμιάσεις μαγκαλιού στο σπίτι της. Η κυβερνητική πλειοψηφία εξέφρασε τη θλίψη της για το γεγονός, ενώ η αντιπολίτευση, δια του Αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνι Γεωργιάδη, επιτέθηκε στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, για την απαθή, σχετικά, στάση που κράτησε στο γεγονός, σε σύγκριση με την πολεμική που είχε εξαπολύσει εναντίον της ΝΔ για τους νεκρούς από αναθυμιάσεις κατά την περίοδο διακυβέρνησής της. Το ζήτημα έγινε viral στο διαδίκτυο, με δεκάδες, φιλικά προσκείμενες στην αντιπολίτευση, σελίδες και blogs να καταστηλιτεύουν την διττή, θα μπορούσε να πει κάποιος, στάση της κυβέρνησης. Την απάντηση στον κ. Γεωργιάδη έδωσε το στέλεχος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Κώστας Ζαχαριάδης μέσω Twitter.

Πώς λέγανε την κυρία;”

Αν αναρωτιέσαι “ποια κυρία;”, ξέρεις, αυτήν για την οποία μιλούσαμε εξαρχής; Που πέθανε στο σπίτι της από αναθυμιάσεις μονοξειδίου, επειδή η σύνταξή της δεν έφτανε για θέρμανση αυτού του αιώνα;

Σε κανονικές συνθήκες, θα ανέλυα τις δυο πλευρές του ζητήματος, θα έλεγα πολιτισμένα ποια θεωρώ εγώ λογικότερη, και θα κατέληγα σε ένα συμπέρασμα, εκφράζοντας παράλληλα το σεβασμό μου για την αντίθετη άποψη. Αλλά δεν μπορώ να σεβαστώ ανθρώπους που πολιτεύονται ή αντιπολιτεύονται πάνω σε θανάτους, χωρίς να είναι σε θέση καν να αρθρώσουν το όνομα του ανθρώπου που πέθανε. Δεν ήταν ούτε “μια ακόμη γιαγιά- θύμα του μνημονίου και του καπιταλιστικού συστήματος”, ούτε “μια γιαγιά που τη σκότωσαν οι πολιτικές του Τσίπρα” (η προφορά στο “γιαγιά” παχιά και σεβάσμια, μπας και πείσει). Ήταν ένας πραγματικός άνθρωπος, με εγγόνια, με μια ζωή σε κάθε περίπτωση, η οποία έχει υποβιβαστεί σε tweets αγνώστων και τη φτωχή κριτική ανθρώπων που δεν νοιάστηκαν ποτέ για εκείνη.

Δεν έχω τι να πω σχετικά με αυτή τη γυναίκα, κι έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει. Δεν την ήξερα και, μολονότι πέθανε, η μέρα μου θα κυλήσει όπως κάθε άλλη μέρα. Είμαι σίγουρος πως ήταν σημαντική για κάποιους ανθρώπους, και νομίζω πως μόνο εκείνοι είναι αρμόδιοι (αν είναι κι αυτοί), να αποδώσουν ή να αποποιηθούν ευθύνες στο όνομά της, να κατεβάσουν το κεφάλι τους, να μας μιλήσουν για αυτή, και να τους ακούσουμε. Δεν το σηκώνει το φιλότιμο κι η ηθική μου να προσποιηθώ πως συμπάσχω με αυτούς που την ήξεραν όλη τους τη ζωή, κι αρνούμαι να πω πως αντιλαμβάνομαι τον πόνο τους, έστω και στο ελάχιστο.

Δεν χρειαζόμαστε πλέον τραγικές αφορμήσεις για να μιλήσουμε για το μνημόνιο και για το πόσο γρήγορα θα πρέπει να φύγουμε από αυτό. Όλοι έχουν τις δικές τους οπτικές, κι ο καθένας τους θα μπορούσε να έχει δίκιο ή άδικο. Αλλά αυτό είναι μια τελείως διαφορετική συζήτηση από το θάνατο ενός ανθρώπου. Με την ίδια βεβαιότητα, η πολιτική αντιπαράθεση για την οικονομία δεν χρειάζεται περισσότερο εξανθρωπισμό- τη ζούμε όλοι στο πετσί μας, περισσότερο ή λιγότερο. Όλοι έχουν μια προσωπική ιστορία να διηγηθούν για το πώς επηρεάστηκε η δική τους ζωή- εκτός από αυτούς που δεν έχουν, και χρειάζονται ιστορίες άλλων για να πείσουν για τη συμπάθειά τους.

Κι ίσως αυτό είναι το σημείο που ξεκινά η πολιτική παρωδία: αντί όσοι αυτοαποκαλούμενοι “πολιτικοί φορείς” να προσπαθούν να παράσχουν κοινώς αποδεκτές λύσεις, ώστε να μην έχουμε παραπάνω νεκρούς, μαλώνουν σαν δωδεκάχρονα για το ποιος είναι πιο ανάλγητος, και με μικρότερη συναίσθηση της κοινωνικής καταστροφής. Δεν θέλω να προσβάλλω, μα θεωρώ πως οποιοσδήποτε κερδίζει πάνω από 5000€ το μήνα δεν έχει συναίσθηση του τι υφίσταται η κοινωνία. Οι κόντρες μεταξύ όσων έχουν το ποσό αυτό για βασική αποζημίωση δεν πείθουν κανέναν λογικό άνθρωπο.

Στη δημοφιλή κωμική σειρά South Park (που δεν μπορεί να προβληθεί εν Ελλάδι για να μην αρπάξουμε τα δικράνια), εμφανίζεται κάποια στιγμή ο υπερήρωας “Καπετάν Στάλεγας” (Captain Hindsight), με την εξαιρετική ικανότητα να φτάνει την κρίσιμη στιγμή στον χώρο της καταστροφής και να μας λέει ποιος φταίει για ποιο πράγμα. Μπορεί τα σπίτια να συνεχίζουν να καίγονται, μα όλοι είναι ήσυχοι, έχοντας ρίξει τις ευθύνες σε όποιον χρειάζεται- δεν έχουν υποχρέωση, επομένως, να κάνουν κάτι οι ίδιοι για να σώσουν την κατάσταση. Νόμιζα πως αυτές οι σειρές δείχνουν μια υπερβολική άποψη της πραγματικότητας, αλλά μάλλον έκανα λάθος.

Καταλαβαίνω πως οι καιροί είναι χαλεποί και πως πρέπει όλοι να κάνουν κάτι για να βγάλουν το παντεσπάνι τους, διότι νομοσχέδια που να αλλάζουν ριζικά την κατάσταση δεν προβλέπεται να περάσουν, κι είναι καλό, τέλος πάντων, να έχει ο λαός την εικόνα ότι κάτι συμβαίνει που και που. Αλλά περιθώρια για βελτίωση υπάρχουν πολλά, και κοινοί τόποι μπορούν να βρεθούν. Ο εξορθολογισμός της φορολογικής νομοθεσίας, οι διορθώσεις στις, καταφανείς, πλέον, δυσλειτουργίες του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, το κυπριακό, όλα τους αποτελούν ζητήματα για τα οποία μπορεί να βρεθεί συναίνεση, και θα βελτιώσουν τις ζωές των πολιτών με μικρό κόστος.

Λυπάμαι που θα ακουστώ αναίσθητος, αλλά, ίσως, αν συγκεντρωθούμε στα προβλήματα, θα τα λύσουμε κιόλας- και δε θα χρειάζονται διαγωνισμοί κλάματος στο στυλ της Βορείου Κορέας.

More about ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γραμματόπουλος σπουδάζει νομικά στην Κομοτηνή. Η γραφή του είναι εριστική κι επιτηδευμένη, η σύνταξή του περίπλοκη χωρίς λόγο, κι οι απόψεις του πολλές φορές υπερβολικές- σπανίως, δε, έχει δίκιο. Ποντάρει στην αντίστροφη ψυχολογία για αναγνώστες.