ROGUE ONE: A GREAT STORY!

January 27, 2017

*SPOILERS AHEAD* *SPOILERS AHEAD *SPOILERS AHEAD*

Δεν μπορείτε να πείτε, έναν μήνα σας αφήσαμε. Σας δώσαμε το χρόνο σας, γιατί σεβόμαστε το κοινό μας, αλλά ήρθε η ώρα να γράψουμε για το “Rogue One: A Star Wars Story”. Όσοι δεν θέλετε να “φάτε” spoil, παρακαλώ εξέλθετε αμέσως, αν και πρέπει να πω πως, αν ήσασταν πραγματικοί fans του κόσμου του Star Wars θα το είχατε δει ήδη. Πάμε λοιπόν να δούμε γιατί το sequel των prequels, που είναι prequels των sequels που είναι η original τριλογία… τέλος πάντων πάμε να δούμε γιατί το Rogue One είναι ένα διαμάντι στην σειρά των Star Wars ταινιών.

Αρχικά ένα έχω να πω: Daaaaaaamn Disney! Εντάξει είναι αλήθεια πως η Disney έχει κάνει τρομερή δουλειά με τις ταινίες Star Wars. Μας εξέπληξε ευχάριστα με το “Force Awakens”, δεν εφυσηχάστηκε όμως διόλου! Έκανε τρομερό comeback με το “Rogue One” και έδειξε στο κοινό πως μπορεί να κάνει και πιο “σκοτεινές” ταινίες. Η παραγωγή επίσης έκανε πολύ καλή επιλογή στον άνθρωπο που θα σκηνοθετούσε το “Rogue One”. Η αλήθεια είναι πως όταν ακούστηκε του Gareth Edwards κάποιοι ίσως δυσανασχέτησαν, αναλογιζόμενοι την μέτρια δουειά που ένα σε “Monsters” και “Godzilla”. Παρόλα αυτά όμως, ο Edwards διέψευσε και τον τελευταίο επιφυλακτικό κάνοντας τρομερή δουλειά τόσο αναλύοντας την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, όσο και στην ανάπτυξη της ιστορίας. Η σκηνοθεσία του ήταν άψογη τόσο στις “ήρεμες” σκηνές αλλά και στις σκηνές μάχης, βγάζοντας απίστευτη εκρηκτικότητα χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μονόπλανα στην τελευταία αερομαχία, η οποία θεωρείται από πολλούς (και από μένα) ως η καλύτερη σε όλο το franchise!

Στο κομμάτι των ηθοποιών έχω να πω δύο πράγματα: Μπράβο για το casting που έγινε και μπράβο για την ερμηνεία τους. Η Felicity Jones στον ρόλο της Jyn Erso ήταν πολλή καλή (γνωρίζουμε όλοι άλλωστε το ταλέντο της, κάτι που φάνηκε στο “Theory of Everything”) βγάζοντας άψογα τόσο τον τσαμπουκά του χαρακτήρα της όσο και την δίψα της για επανάσταση. Πολλή καλή επιλογή επίσης έγινε και με τον Diego Luna ως Cassian Andor, που πλαισίωσε ιδανικά την Jones στον ρόλο του ως μέλος του Rebellion. Εξαιρετικές ερμηνείες επίσης από Mads Mikkelsen ως πατέρας της Jones και κατασκευαστής του Death Star, που θυσίασε την οικογένεια του και ρίσκαρε τη ζωή του για το καλό της δημοκρατίας. Πολλή καλή εμφάνιση επίσης από τον Forest Whitaker ως Saw Gerrera ένας εξτρεμιστής επαναστάτης αποκομμένος από το υπόλοιπο Rebellion. Τέλος πολύ καλή παρουσία από τον Βen Mendelsohn που υποδύθηκε τον Orson Krennic, ως υπεύθυνο για την κατασκευή του Death Star.

Το Rogue One, όμως αποτελεί μία τρομερή πρωτοβουλία από την πλευρά της Disney. Το story της ταινίας που εν συντομία είναι η προσπάθεια του Rebellion να αντισταθεί στην Αυτοκρατορία κλείνει ένα μεγάλο plot hole, που χρονολογείται από το μακρινό 1977 και το πρώτο Star Wars (το πρώτο που βγήκε στις αίθουσες, το τέταρτο… καταλάβατε τέλος πάντων!). Όλοι οι φίλοι των ταινιών Star Wars είχαμε την εξής απορία: “Μα καλά γιατί να φτιάξουν έναν τέτοιο υπερόπλο σαν το Death Star και να το κάνουν ελαττωματικό;”. Το Rogue One απάντησε λοιπόν, “Γιατί ο Galen Erso (Mads Mikkelsen) το σχεδίασε επίτηδες ελαττωματικό για να κάνει ευάλωτη την Αυτοκρατορία” ΜΠΟΥΜ! Μπράβο σου Disney που μας έλυσες τόσο όμορφα την απορία!
Από άποψη σεναρίου όμως το Rogue One μας έδειξε πράγματα που δεν είχαμε ξαναδεί και ήταν αρκετά ενδιαφέροντα. Όπως λοιπόν στο “Force Awakens” που μας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά η άλλη πλευρά των Stormtroopers, με τον Fin να εγκαταλείπει την Αυτοκρατορία λόγω των φρικαλεοτήτων που διαπράττει. Έτσι και στο Rogue One βλέπουμε την άλλη πλευρά της επανάστασης, η οποία δεν αποτελείται μόνο από καλούς επαναστάτες και Jedi αλλά και από δολοφόνους, κατασκόπους, σαμποτέρ και τρομοκράτες. Κάνοντας με αυτό το τρόπο πιο “ρεαλιστική” την ταινία. Μας έδειξε επίσης πως υπάρχουν φανατικοί “θρησκόληπτοι” όπως ο Donnie Yen που έκανε τον Chirrut Imwe. Όλα αυτά έκαναν την ταινία κάτι παραπάνω από ένα απλό Star Wars με φωτόσπαθα, διαστημόπλοια, Jedi και Sith. Το Rogue One είναι μία ταινία πολυδιάστατη, με καλούς και κακούς, με καλούς ανάμεσα στους κακούς αλλά και με κακούς ανάμεσα σε καλούς.

Για το τέλος άφησα το καλύτερο. Ναι εντάξει ο Darth Vader είναι ατρόμητος. Το ξέρουμε αυτό. Το είδαμε ποτέ όμως; Στα prequels (4,5,6) βλέπουμε κάποια δείγματα. Βλέπουμε να στραγγαλίζει κόσμο και κοσμάκη επειδή του αντιμιλάει, βλέπουμε και κάποιες μάχες με φωτόσπαθα (εναντίον Obi Wan) αλλά δεν μπορούμε να πούμε πως αυτά ήταν επαρκή δείγματα. Ωστόσο το Rogue One το κάνει! Ενώ λοιπόν τον έχουμε δει μόνο σε μία σκηνή στην οποία χρησιμοποιώντας την Δύναμη πνίγει τον Orson Krennic, τον οποίο αφήνει λίγο πριν πεθάνει, απλά και μόνο για να τον “βάλει στην θέση του”, είμαστε υπερευχαριστημένοι με την παρουσία του στην ταινία. Αλλά όχι δεν τελείωσε εκεί. Πέντε λεπτά πριν το τέλος της ταινίας μας τον δείχνει ξανά κι ενώ τον έχουμε ψιλοξεχάσει(!). Τότε λοιπόν έρχεται και προσφέρει ίσως την καλύτερη σκηνή της ταινίας όπου σκοτώνει με κάθε πιθανό τρόπο όλους όσους έχουν εισβάλει στο Command Ship για να πάρουν τα σχέδια του Death Star. Είναι ίσως η πρώτη φορά που βλέπουμε στυγνή βία από τον Darth Vader και είναι απολαυστικό!

ΥΓ. Σε ένα γενικό πνεύμα πρωτοβουλίας, η Disney τόλμησε να χρησιμοποιήσει cgi, για τον χαρακτήρα της Leia Organa που εμφανίζεται στο τέλος της ταινίας. Κάτι το οποίο δεν είναι καθόλου κακό. Δεν ξέρω αν η Disney θα το επιχειρήσει να το κάνει σε μεγαλύτερη κλίμακα, πάντως είναι ένα θετικό βήμα για την είσοδο σε μία άλλη εποχή για τον κόσμο των ταινιών.

More about ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΥΡΟΣ

Φοιτητής στη Νομική Σχολή Αθηνών και διαχειριστής του Narrator. Καυχιέται πως έχει δει πάνω από 600 ταινίες και για το πόσο καλά ποπ κορν φτιάχνει. Λατρεύει τον κινηματογράφο και θα πλήρωνε όσο όσο για μια κουβεντούλα με τον Al Pacino. Θεωρεί τον "Νονο" Ι και ΙΙ ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η έβδομη τέχνη. Ισχυρογνώμων και απόλυτος στις απόψεις του δεν φοβάται να πει πως το "Memento" είναι υπερεκτιμημένο και ότι ο Messi είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών. Όταν δεν θα τον ακούσετε να μιλάει για τα παραπάνω τότε σίγουρα θα υπερασπίζεται τις απόψεις του (για τις οποίες δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του), πάνω σε κάποιο κοινωνικό ή πολιτικό ζήτημα.