ΠΑΙΔΙΑ, ΟΧΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

February 23, 2017

Το φαινόμενο της στρατολόγησης παιδιών και της γενικότερης εκμετάλλευσής τους είναι ευρέως γνωστό παγκοσμίως. Ωστόσο, παρά τις συζητήσεις που πραγματοποιούνται συνεχώς για την αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας, μένει εν τέλει στην αφάνεια και ποτέ δε λαμβάνονται ουσιαστικές δράσεις, παρά την αναγκαιότητα για ριζικές αποφάσεις. Τα τελευταία χρόνια, κυρίως οι ΜΚΟ δραστηριοποιούνται για το εν λόγω θέμα, χωρίς ωστόσο να έχουν επιτύχει σημαντικές κατακτήσεις.

Η στρατολόγηση μικρών παιδιών, πραγματοποιείται ασταμάτητα κυρίως σε χώρες της Ανατολής (για παράδειγμα Συρία, Σουδάν, Υεμένη) αλλά και στην Αφρική, με σκοπό την καταταγή τους σε αντάρτικες -και όχι μόνο- ομάδες. Εκτός όμως από τη συμμετοχή τους στο πεδίο του πολέμου, τα παιδιά ουσιαστικά γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης και για εργασίες, καθώς, εκτός από τα στρατιωτικά τους καθήκοντα εκτελούν και καθήκοντα αχθοφόρων, αγγελιοφόρων, κατασκόπων, μαγείρων ή χρησιμοποιούνται για σεξουαλική κακοποίηση, κάτι το οποίο είναι σαφές πως παραβιάζει κατάφωρα τα θεμελιώδη δικαιώματά τους.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως στις περισσότερες των περιπτώσεων τα παιδιά αποσπώνται βίαια από τις οικογένειές τους, είτε -ακόμη χειρότερα- επιθυμούν τα ίδια να καταταγούν ώστε να ξεφύγουν απο τη φτώχεια ή να πάρουν εκδίκηση για βιαιότητες που δέχθηκαν τα ίδια ή οι οικογένειες τους.

Αντιλαμβανόμαστε επομένως, πως τα παιδιά αρκετές φορές επιλέγουν εκούσια να ενταχθούν στις ένοπλες ομάδες, καθώς αισθάνονται πως αυτή είναι η μοναδική τους επιλογή, διαπίστωση αρκετά τρομακτική, αν αναλογιστούμε τη γενικευμένη ανασφάλεια που μπορεί να νιώθει ένα παιδί σε εμπόλεμες περιοχές. Και είναι κάτι το οποίο δεν θα έπρεπε να υφίσταται. Όλα τα παιδιά πρέπει να περνούν την παιδική τους ηλικία, όπως τους αξίζει. Με πολλά χαμόγελα, παιχνίδια και χρώματα. Τα όπλα, οι βόμβες, οι θάνατοι δεν έχουν καμία θέση στη ζωή μικρών παιδιών.

Φυσικά αυτό που πρώτο θα έπρεπε να σταματήσει είναι ο ίδιος ο πόλεμος, η ρίζα του προβλήματος της παιδικής στρατοποίησης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί ένα αίτημα κλισέ πλέον, αλλά ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθεί. Ο πόλεμος οφείλει πλέον να τερματιστεί και τα παιδιά μαζί με τις οικογένειες τους να ζήσουν σε ένα υγιές δομημένο περιβάλλον. Με την δράση των ΜΚΟ κατά βάση, έχουν απομακρυνθεί από τις ένοπλες ομάδες χιλιάδες παιδιά και έχουν ενταχθεί πίσω στο κοινωνικό περιβάλλον ομαλά, όμως άλλα τόσα παραμένουν ένοπλα στο πεδίο της μάχης.

Παρόλα αυτά, το μεγαλύτερο ίσως ερώτημα παραμένει σταθερά παρόν και δεν ειναι άλλο από το ποια είναι τελικά τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Πρώτα από όλα πρέπει να οικοδομηθούν πιο γερά οι κοινότητες ώστε να είναι περισσότερο ανθεκτικές στην στρατολόγηση αλλά εξίσου σημαντική είναι και η ύπαρξη σχολείων, τα οποία θα αποτελούν μέρη ασφαλή για την προστασία των παιδιών. Φυσικά και τα σώματα ασφαλείας πρέπει να συνδράμουν αναλαμβάνοντας δράση.

Συνεπώς, μόνο με οργανωμένη συνεργασία όλων των φορέων μπορούν τα παιδιά τελικά να προστατευτούν. Γιατί από τη στιγμή που κάποιο παιδί θα κρατήσει ένα όπλο, η παιδικότητα του θα έχει δυστυχώς τελειώσει.

More about Eponymous View