ΑΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ, ΠΙΑΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙΣ

February 26, 2017

Στο παρόν άρθρο, αποφάσισα να εκμεταλλευτώ τη δυνατότητα του δημοσίου γραπτού λόγου και να σου γράψω,σε πιο προσωπικό επίπεδο, φίλε αναγνώστη, κάποια πράγματα που εκ των πραγμάτων δεν μπορώ να σου πω. Για το λόγο αυτό, εάν επιθυμείς να μάθεις τί ώρα φτερνίστηκε το παιδί του λαού, ο Τσίπρας ή πόσο έφαγε σήμερα ο σύντροφος Καμμένος ή πόσο μισάνθρωπος είναι ο Trump, υπάρχουν άλλα 1.000.000 άρθρα να διαβάσεις, όμως, όχι αυτό.

Ας πάρουμε, λοιπόν,  τη ζωή στην Ελλάδα: Ξυπνάς νωρίς το πρωί, παίρνεις μια βαθειά ανάσα ψελίζοντας “ωχ Παναγία μου” και με την απόλυτη άρνηση σηκώνεσαι μηχανικά από το κρεβάτι. Δεν έχεις χρόνο να τεντωθείς, νιώθεις τα πρώτα σπέρματα πανικού να σε καταβάλλουν αφού το πιο πιθανό είναι πάλι να αργήσεις. Ντύνεσαι όπως όπως και φέυγεις χωρίς να προλάβεις να φας το πρωινό σου. Βγαίνεις στο δρόμο και ακούς κόρνες και φωνές και βρισιές και παρα τρίχα δε σε πάτησε ο βιαστικός συνάνθρωπός σου. Αν οδηγείς σκέφτεσαι ότι οι δρόμοι είναι μια τρέλα, ότι όλοι έχουν νεύρα, ότι όλοι ξεσπούν στην οδήγηση. Αν δεν οδηγείς, αναγκαστικά παίρνεις τα ΜΜΜ και τσαντίζεσαι γιατί δεν έχεις χώρο, γιατί ο μπροστινός σου δεν πλύθηκε, γιατί ο πίσω μιλάει, γιατί ο δίπλα αναπνέει. Και ενώ δυσανασχετείς, απλώς συνεχίζεις να χαζεύεις το κινητό σου όπως και όλοι ανεξαιρέτως οι υπόλοιποι επιβάτες.

ΟΥΦ, επιτέλους! Έφτασες στη δουλειά σου. ΆΑΑΝΤΕ να τελειώνεις κι από δω, να πάς σπίτι σου, να χαλαρώσεις, ίσως δεις καμία ταινία, ίσως σε πάρει ο ύπνος βλέποντας. Σκεπτόμενος/-η αυτά, οι ώρες περνούν, ξαναβγαίνεις στην πέτρινη ζούγκλα και με τα πολλά, βρίσκεσαι σπίτι σου. Κι εκεί που γκρινιάζεις γιατί ενώ προγραμμάτιζες να χαλαρώσεις, τελικά έχεις είτε να κάνεις λάντζα, είτε να συνεχίσεις κάποια επαγγελματική υποχρέωση, είτε να υπολογίσεις λογαριασμούς, δέχεσαι ένα τηλεφώνημα το οποίο σου γνωστοποιεί το δυσάρεστο νέο του θανάτου ενός πολύ αγαπημένου σου προσώπου. Παγώνεις. Λες, δεν είναι δυνατόν, πριν κάτι μέρες ήμασταν μαζί, πριν κάτι μέρες μιλήσαμε στο τηλέφωνο, πριν κάτι μέρες άκουσα νέα γι’αυτόν. Κι όμως, έχει συμβεί κι εσύ καλείσαι να το δεχτείς και να βρείς τα ψυχικά αποθέματα να το αντιμετωπίσεις.

Κλείνεις το τηλέφωνο κι αρχίζεις να επεξεργάζεσαι την αποκαρδιωτική πληροφορία που μόλις έλαβες. Και σκέφτεσαι πως ο άνθρωπος που έχασες, το πρωί ξύπνησε και είπε “ωχ Παναγία μου”, ύστερα βρίστηκε με κάποιον στο δρόμο, πιο μετά έτρεχε να προλάβει τη ζωή και μέσα σ’ όλα ήταν άνθρωπος με πάθη, μυστικά, άγχη, χρέη, προβλήματα, όνειρα και τόσα ακόμη που δεν έχουν σημασία πια. Ύστερα, ξυπνούν οι τύψεις. Τον είδα αρκετά; Του έδειξα πως τον αγαπάω; Το ήξερε πως τον αγαπάω; Ήμουν εντάξει μαζί του; Χίλια δυό άλλα.

Στη συνέχεια, όπως έχεις χυθεί στην καρέκλα γιατί βιώνεις ακόμη το σοκ, κοιτάς τη λάντζα ή τη δουλειά ή τους λογαριασμούς και – ελπίζω – ότι σκέφτεσαι πόσο ηλίθιος/-α ήσουν που άφησες τον εαυτό σου να αισθανθεί άσχημα για κάτι τόσο ανούσιο, κάτι που αν δεν υπάρχεις εσύ, δεν έχει καμία αξία. Εσύ του την έδωσες γιατί όλη σου τη ζωή έχεις εκπαιδευτεί να το κάνεις. Σηκώνεσαι και μηχανικά αρχίζεις να κάνεις κάτι για να απασχολήσεις το μυαλό σου. Μάταια, το μόνο που σκέφτεσαι είναι ότι έχασες ένα μέρος της ζωής σου, ότι έχεις στο κινητό σου έναν αριθμό που πλέον δεν έχει δέκτη, ότι δεν θα ξαναγελάσεις με κάποια “inside jokes”, ότι δεν θα έχεις την ευκαιρία να κάνεις μια συζήτηση από αυτές που έκανες με το συγκεκριμένο άτομο, ότι όσα έζησες είναι πια αναμνήσεις. Και απλώς πρέπει να ζήσεις με αυτό.

Όντας ερείπιο, παίρνεις τη μεγάλη απόφαση και λες “δε θα ξανασκάσω για βλακείες, τέλος”. Έρχεται η επόμενη μέρα όμως και δεν το τηρείς. Γιατί ενώ αντιλήφθηκες ότι μόνο η υγεία σου έχει σημασία, τα έξοδα τρέχουν, ο Κατρούγκαλος σε φορτώνει με φόρους, ο Τσίπρας υπογράφει το πιο μη βιώσιμο μέτρο κι όταν θα σου παίρνουν το σπίτι ή δε θα έχεις φαϊ κανείς δε θα νοιαστεί για το ανώτερο νόημα μου έπιασες εσύ χθες βράδυ. Και η ζυγαριά θα έχει γείρει πάλι εις βάρος σου.

Αναρωτήθηκες όμως αν είσαι ο μόνος; Δεν είσαι ο μόνος. Δεν είσαι ο μόνος που υποφέρει γιατί αντί να δουλεύει για να ζει, ζει για να δουλεύει. Ούτε είσαι ο μόνος που λέει “ΡΕ ΠΩΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΕΤΣΙ”. Ούτε είσαι ο μόνος που θέλει την αλλαγή στη ζωή του. Δυστυχώς όμως δεν είσαι και ο μόνος που δεν έχει όχι τόσο διάθεση αλλά κυριώς το θάρρος για να το κάνει. Κι απλώς συνεχίζεις να χάνεις τα αληθινά σημαντικά μικροπράγματα της ζωής, όσο μετατρέπεις τον εαυτό σου σ’ ένα (αναλώσιμο) Ε9.

Αξίζει όμως, φίλε μου; Αξίζει να χάνεις τη ζωή σου, τη μοναδική ευκαιρία ποικιλόμορφης δημιουργίας επειδή πέφτεις στην παγίδα που δημιουργήθηκε από το δικό σου είδος; Έχει χαθεί το μέτρο, έχει χαθεί η ουσία, έχει χαθεί ο στόχος και είσαι απλώς μια μηχανή που αναπνέει και δουλεύει.

Η ουσία λοιπόν και ο στόχος αυτού του άρθρου είναι ο εξής: Κλείσε το κινητό σου και τον υπολογιστή, σήκωσε τα αγαπημένα σου πρόσωπα από την τηλεόραση και βγείτε, κάντε μια βόλτα, μια εκδρομή, παίξτε ένα επιτραπέζιο, πιείτε μια μπύρα, γελάστε, συζητήστε, αφιερώστε χρόνο σε πράγματα που δεν κοστίζουν. Αμέσως αμέσως, θα χρωστάς λιγότερα. Αμέσως αμέσως θα αισθανθείς πληρότητα. Σε τελική ανάλυση, ο άνθρωπος, το έλλογο όν είναι ζώο κοινωνικό και το μόνο που δεν κάνει σήμερα είναι να κοινωνικοποιείται. Επιπλέον, αύριο που θα πας στη δουλειά, μην το αντιμετωπίσεις σαν κάτι που πρέπει να διεκπαιρεώσεις για να βγάλεις λεφτά. Αντιμετώπισε το σαν το έργο που έχεις να προσφέρεις στην κοινωνία, ως κάτι που επέλεξες χρόνια πριν γιατί σου άρεσε, όχι γιατί σε πλήρωνε.

Έχεις φτάσει στο σημείο που η γραβάτα για την οποία παλιά καμάρωνες, σε πνίγει. Χαλάρωσε τη λίγο, επανάφερε τον αυθορμητισμό στη ζωή σου, δώσε της τον ανθρώπινο χαρακτήρα που της έκλεψες και τότε δε θα πνίγεσαι πια. Δες και τον Τσίπρα, που δε φοράει καθόλου γραβάτα! Μια χαρά είναι όσο καταθλίβεσαι εσύ. Βάλε μια τελεία, σταμάτα να θεωρείς τους ανθρώπους και τις στιγμές δεδομένα, “άσε τη ζωή που κάνεις, πιάσε τη ζωή που χάνεις” και θα καμαρώνεις πάλι.

ΥΓ: Για το θείο μου το Γιώργο, που με συμβούλευε με κάθε ευκαιρία να αφήσω τα “πρέπει” των άλλων και να πιάσω τα “θέλω” τα δικά μου.

More about ΙΣΜΗΝΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ

Είναι απόφοιτος του Λεοντείου Λυκείου και φοιτά στο τμήμα Σλαβικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία, απολαμβάνει τις εποικοδομητικές συζητήσεις και αποτελεί το σπαστικό παιδί της παρέας που διορθώνει τα συντακτικά και γραμματικά λάθη των υπολοίπων. Από μικρή ηλικία είχε ως στόχο την αρθρογραφία καθώς πάντα τη γοήτευε η δύναμη της πένας.