Πρώτα υπήρχε μια ευκαιρία…

March 3, 2017

Για όσους από εμάς έχουμε μια κάποια αγάπη για το Trainspotting η δεύτερη μέρα του Μαρτίου ήταν κυκλωμένη στο ημερολόγιο καθώς ξεκινούσε η προβολή της δεύτερης ταινίας. 21 Χρόνια μετά την εμβληματική ταινία ο σκηνοθέτης Danny Boyle με το ορίτζιναλ καστ θέλησε να μας δείξει την πορεία που έχει πάρει η παρέα από το Εδιμβούργο 20 χρόνια μετά την προδοσία του βασικού χαρακτήρα Mark Renton. Χαλαρά βασισμένο στο βιβλίο Porno του Irvine Welsh είναι μια τίμια προσπάθεια των συντελεστών της ταινίας να μας δείξει ότι ο κόσμος και οι αλήθειες του trainspotting δεν πέθαναν με το πέρασμα στη νέα χιλιετία αλλά είναι εδώ εξελιγμένες και προσαρμοσμένες στο νέο κόσμο. Ομολογώ ότι πηγαίνοντας στο σινεμά είχα μεγάλες προσδοκίες αλλά και μεγάλη ανυπομονησία να δω την ταινία. Παράλληλα όμως θα ομολογήσω ότι φεύγοντας έμεινα με μια μάλλον γλυκόπικρη γεύση.

Εν αρχή ην ο λόγος.Αν υπάρχει κάτι το οποίο κάνει την πρώτη ταινία να σε κερδίζει από το πρώτο δευτερόλεπτο (εκτός από τη μουσική του Iggy Pop) είναι ο θρυλικός πλέον μονόλογος του choose life. Ένας μονόλογος γνωστός πλέον στους πάντες που διακοσμεί τους τοίχους χιλιάδων φοιτητικών δωματίων, του δικού μου συμπεριλαμβανομένου. Ένας μονόλογος που μέσα σε 2 λεπτά αποδομεί μία μία τις αυταπάτες του μικροαστικού τρόπου ζωής των περισσότερων εξ ημών. Από τη μεριά του το Τ2 ξεκινάει άρρυθμα δείχνοντάς σου με λίγα πλάνα τη ζωή των πρωταγωνιστών οι οποίοι έχουν πλέον χάσει τη σφριγηλότητα της νιότης τους καθώς πλησιάζουν με βήμα ταχύ τα 50 τους με τρόπο ο οποίος όμως δείχνει μια κάποια έλλειψη φαντασίας. Θα αντισταθώ και δεν θα κάνω κάποιο spoil αλλά αυτό που μπορώ να πω είναι ότι εν γένει όσο προχωρά η ταινία γίνεται και πιο καλή και από τη μέση και μετά όντως καταφέρνει να σε κερδίσει.

Ο σκηνοθέτης μέσα στις 2 περίπου ώρες που διαρκεί η ταινία προσπαθεί να πατήσει σε πολλές βάρκες και να κάνει πολλά πράγματα. Από τη μία σου μιλάει για τη νοσταλγία της νιότης μέσα από διάφορα flashbacks και γενικότερες αναφορές στην πρώτη ταινία αλλά και σε λεπτομέρειες για την ζωή των πρωταγωνιστών από τα παιδικά τους χρόνια ενώ την ίδια στιγμή προσπαθεί να δημιουργήσει ένα προϊόν θελκτικό και σε κάποιον που δεν έχει δει το ορίτζιναλ Trainspotting. Το καταφέρνει; Προσωπική μου άποψη μάλλον όχι. Οι ασκήσεις ισορροπίας που επιχειρεί είναι μάλλον άγαρμπες και σου δημιουργούν ένα σχεδόν μόνιμο αίσθημα ότι κάτι λείπει, ότι βλέπεις μια προσπάθεια κατά κάποιο τρόπο ανολοκλήρωτη.

Το βασικό αμάρτημα της ταινίας είναι όμως μάλλον η κακή αίσθηση timing. Κάπου στη μέση της ταινίας δημιουργείται ένα βασικό θέμα (πρώτα υπάρχει μια ευκαιρία, μετά υπάρχει μια προδοσία) το οποίο άνετα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η βασική θεματική της ταινίας αν δεν εμφανιζόταν στο τελευταίο μισάωρο της ταινίας. Από τη μεριά του ο αντίστοιχος (εξαιρετικός) choose life μονόλογος της ταινίας χαντακώνεται και χάνεται ”παραπεταμένος” σε μια σκηνή η οποία θα λέγαμε δεν έχει άλλο λόγο ύπαρξης.

Για τα τεχνικά στοιχεία της ταινίας είμαι ακατάλληλος για να μιλήσω, άλλωστε αυτό το κείμενο που διαβάζεις αγαπητέ μου αναγνώστη δεν είναι μια εμπεριστατωμένη κινηματογραφική κριτική αλλά η γνώμη ενός φαν. Στα μάτια μου πάντως η σκηνοθεσία ήταν καλή με πλάνα τα οποία προσέδιδαν ζωντάνια στη δράση ενώ οι ερμηνείες ήταν γενικά καλές με τον Ewen Bremner στο ρόλο του Spud να ξεχωρίζει. Από τη μεριά της η μουσική είχε έντονα ηλεκτρονικά στοιχεία που μάλλον δεν βοηθούσαν στο να αποκτήσει ρυθμό και ροή η ταινία και σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με τις μουσικάρες του Trainspotting.

Το Τ2 δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση μια αρπαχτή των συντελεστών της ταινίας ούτε και μια τυχοδιωκτική τους προσπάθεια να βγάλουν κάποια καλά χρήματα από τις ελπίδες των fans. Φαίνεται ξεκάθαρα σε όλη την ταινία ότι κάνουν κάτι που αγαπούν και το κάνουν με όρεξη. Και για αυτούς ακριβώς τους λόγους αξίζει να πάτε να το δείτε. Πέφτει όμως θύμα του Godfather 3 effect. Χωρίς να είναι δηλαδή κακιά ταινία η ύπαρξή της θα καθορίζεται και θα συγκρίνεται πάντα με την εμφανώς ανώτερη της πρώτη ταινία υποβαθμίζοντας τον τρόπο που θα τη θυμόμαστε σε λίγα χρόνια από σήμερα. Στο τέλος της ημέρας αν μπορούσα να την χαρακτηρίσω με κάποιο τρόπο θα ήταν ως χαμένη ευκαιρία όχι όμως εξαιτίας μιας προδοσίας όπως συμβαίνει στην ταινία αλλά εξαιτίας μια μάλλον μέτριας εκτέλεσης. Η αναζήτηση για το Trainspotting της γενιάς μας συνεχίζεται…

ΥΓ. Choose life

More about Eponymous View