ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΤΡΟΧΑΙΑ ΜΙΛΑΣ;

March 10, 2017

Είναι από τα θέματα αυτά που έρχονται και φεύγουν πάντα. Εννοώ ότι ανεβαίνει ή κατεβαίνει η συχνότητα αναφορών στα ΜΜΕ ή στις συζητήσεις μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό το πρόβλημα, όμως, είναι διαχρονικό στην Ελλάδα. Δεν μπορούμε να το θυμόμαστε κάθε φορά που αναγκάζονται να καλέσουν τον κύριο “Ιαβέρη” σε όλα τα κανάλια για να πει τα αυτονόητα για τα τροχαία.

Ας προσπεράσουμε την κατάσταση των δρόμων ,που προφανώς είναι σημαντικός παράγοντας. Για μένα, το πρόβλημα δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε τόσο απλά. Είμαστε επιεικώς απαράδεκτοι όλο τον χρόνο. “Επιεικώς”, γιατί δεν θέλω να δείξω την πραγματική κατάσταση. Ντρέπομαι για τη συμπεριφορά των Ελλήνων οδηγών. Αυτήν την άνεση και την “μαγκιά” που μάς διέπει όταν βγαίνουμε στον δρόμο. Μέχρι τη στιγμή που θα γίνει κάτι που δεν μπορεί να το συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Είτε θα αφορά κάποιον διάσημο (π.χ. Παντελίδης), είτε θα είναι ένα αρκετά αποτρόπαιο γεγονός.

Μετά από το συγκεκριμένο γεγονός όλοι ξαφνικά θα αρχίζουμε να έχουμε άποψη και να μην βλέπουμε τον εαυτό μας και τα λάθη μας. Συνεχώς θα φταίει ο άλλος. Συνεχώς θα φταίει ο δρόμος. Έτσι, θα ψάχνουμε την αλήθεια στο λάθος σημείο, αντί απλά να δούμε μια αντανάκλαση του εαυτού μας. Να δούμε τι έχουμε κάνει. Γιατί; Εμείς δεν περνάμε με κόκκινο; Εμεις δεν τρέχουμε με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή που θα έπρεπε στον εκάστοτε δρόμο; Γιατί κακά τα ψέματα ο όρος “μεγάλη ταχύτητα” είναι σχετικός. Αν τρέχεις με 40 έξω από παιδική χαρά, είναι μεγάλη ταχύτητα.

Και αφού περάσει η “μόδα” με τα τροχαία; Όλοι θα βγούμε στους δρόμους πάλι με μηδενική συνείδηση. Και θα έχουμε πάλι την μαγκιά και την άνεση να λέμε με στόμφο, γεμάτοι αυτοπεποίθηση “Για ποια τροχαία μιλάς;”. Θα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι εμείς ξεγελάμε τον θάνατο και θα υποκρινόμαστε ότι δεν μας ενδιαφέρει. Ότι είμαστε άνθρωποι που ζούμε το σήμερα και θέλουμε να βγούμε, να πιούμε, να διασκεδάσουμε και να γυρίσουμε περνώντας όλα τα κόκκινα γιατί “Αργά είναι. Κανείς δεν περνάει”. Κι εκεί δεν θα σταματήσουμε για λίγο να σκεφτούμε “Τι λέω;”.

Αυτό το “Τι λέω;”, όμως, πρέπει να είναι για τον σωστό λόγο. Κοινώς μην το κάνεις τόσο για σένα, όσο για τους άλλους. Μπορεί να μη σε νοιάζει η ζωή σου ή να είσαι αρκετά άνετος για να πεις ότι έχεις συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, αλλά κάποιοι θέλουν να ζήσουν. Θέλουν να περάσουν κι άλλες ωραίες στιγμές, πριν φύγουν. Στιγμές που θα σκέφτονται τα τελευταία λεπτά που θα λειτουργεί ο εγκέφαλός τους. Και εσύ θα τους στερείς αυτήν την επιθυμία, επειδή δεν πιστεύεις πως μπορείς να τους βλάψεις.

Παίζεις με τις πιθανότητες. Δεν θέλεις να τις μειώσεις στο απειροελάχιστο, αλλά προτιμάς να κρατάς ένα αξιοπρόσεκτο ποσοστό, το οποίο (ναι στο δίνω) θα αποτελεί σίγουρα το πιο δύσκολο ενδεχόμενο. Αλλά οι πιθανότητες είναι τελείως ηλίθιες. Δεν σκέφτονται, δεν δρουν. Απλά συμβαίνουν. Με πιο απλά λόγια: Ναι! Αν δεν προσέχεις μπορεί να είσαι ένας που επαληθεύει τις πιθανότητες! Και το χειρότερο; Θα τις επαληθεύεις και για τον άλλον που δεν φταίει.

Και ποιος θα είναι αυτός ο άλλος; Μπορεί να είναι μια μητέρα ή ένα παιδί. Μπορεί να είναι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος. Δεν έχει και πολλή σημασία, όμως. Σημασία έχει ότι είναι ένας άνθρωπος. Είναι μια ζωή που χάθηκε άδικα. Είναι ένα ακόμα θύμα τροχαίου. Θύμα βλακείας και ανευθυνότητας. Όχι θέμα ταξικό. Δεν είναι σωστό να το λέμε έτσι. Το τροχαίο είναι πρόβλημα συμπεριφοράς και συνείδησης. Και το κακό είναι πως το πρόβλημα εξαπλώνεται και περνάει από γενιά σε γενιά.

Πότε θα το σταματήσουμε; Ελπίζω σύντομα. Για να μπορέσει ο κάθε άνθρωπος να νιώσει πιο ασφαλής όταν βγαίνει στους δρόμους και οι δικοί του να μπορούν να τον βλέπουν συνέχεια να χαίρεται και να γλεντάει. Κυρίως να τον βλέπουν! Όπως γινόταν με τον Πάνο.

Δεν θα πω ψέματα, δεν είχα τη σχέση που είχαν άλλοι φίλοι και γνωστοί μου. Έχουμε περάσει, όμως, αρκετές στιγμές μαζί για να μην μπορώ να το συνειδητοποιήσω ακόμα. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο άνθρωπος που παίζαμε μαζί μπάλα στο σχολείο σχεδόν κάθε μέρα στο δημοτικό και το γυμνάσιο “έφυγε”. Ότι δεν πρόκειται να τον ξαναδώ στο περίπτερο ή στην πλατεία, για να πούμε καμιά βλακεία. Να πούμε τα καμμένα ανέκδοτα που λέγαμε με τον Ορέστη. Είναι πολύ στενάχωρο το ότι δεν θα παίζετε μαζί με τους φίλους σου μουσική. Ότι δεν θα περνάμε από το συνηθισμένο σημείο σας για να σας αφήσουμε “κάνα ψιλό” και να μείνουμε λίγο να τραγουδήσουμε και εμείς κανένα κομμάτι (αν το ξέρουμε). Σκέφτομαι, αληθινά πόσο δύσκολο θα είναι για τους κολλητούς σου ή για τους δικούς σου. Και κάθε φορά νιώθω ένα “γαμώτο” που συνοδεύεται από ένα “γιατί να συμβεί αυτό;”.

Για τον Πάνο, λοιπόν, και όλους τους υπόλοιπους αρχίστε να σκέφτεστε τον άλλον. Μην το κάνετε για σας. Οδηγείτε συνετά για αυτούς. Για όσους οδηγούν μαζί σας στους δρόμους ή για όσους είναι μαζί σας στο όχημα. Οδηγείτε συνετά για όσους σας περιμένουν στο σπίτι.

 

Αφιερωμένο σε όσους χάθηκαν αδίκως από τροχαία δυστυχήματα. Αφιερωμένο ειδικά στον Πάνο που μας άφησε μετά από τροχαίο την Πέμπτη 2/3 και δεν θέλω να τον αφήσω να γίνει απλά ένα ακόμα νούμερο. Καλό ταξίδι μεγάλε!

More about ΜΑΡΙΟΣ ΚΟΛΟΒΟΣ

Σπουδάζει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και δεν ξέρει το γιατί. Επίσης, σαν ντίβα που είναι, ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο. Ταυτόχρονα έχει μια άποψη για όλα (ΌΛΑ ΟΜΩΣ!!!). Χάνει τον χρόνο του παίζοντας video games όλη μέρα και παρακολουθώντας σειρές και ανιμέ (όχι μίκυ μάους!). Ο ίδιος και ο Τσουβελεκάκης έχουν κάνει την ύστατη προδοσία και είναι διπλοθεσίτες γράφοντας και στο “Αθάνατη Μουσική Εστί”.Κάποιοι λένε πως τα ανέκδοτά του είναι φοβερά… αλλά δεν τους ξέρετε είναι από το χωριό. Α, και να θυμάστε “Κάλιο πέντε και στο χέρι παρά Νάτριο τέσσερα και στο πόδι”.