ΤΑ TWEETS ΚΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΙΑΣ

March 26, 2017

Ωθήθηκε (εξανακάστηκε;) σε παραίτηση από αρχηγός της ΟΝΝΕΔ Θεσσαλονίκης ο Εμμανουήλ Κούλας, μετά από δημοσίευσή του στο twitter, που στρεφόταν κατά της βουλευτή Σίας Αναγνωστοπούλου. Αφορμή στάθηκε η απάντηση που απηύθυνε η βουλευτής μέσω facebook στις πρόσφατες δηλώσεις του Γερούν Ντάισελμπλουμ, περί γυναικών κι αλκοολούχων των νοτιοευρωπαίων, υπογράφοντας ως “πουτάνα του νότου”, για να καταδείξει το ακραία σεξιστικό κι ισοπεδωτικό περιεχόμενο όσων είπε ο Ολλανδός.

Για αρχή, να τονίσω το εξής: Δεν πιστεύω πως ο Εμμανουήλ Κούλας με τον οποίο συστήθηκα μια φορά κι έναν καιρό στη Θεσσαλονίκη είναι κακός άνθρωπος. Από όσα κατάλαβα στις, μετρημένες, δυο ώρες που έτυχε και τον συναναστράφηκα, μου φάνηκε ακραία ιδεολόγος, παθιασμένος με τον πολιτικό στίβο και δεξιός μέχρι τέφρας- μα όχι κακός άνθρωπος. Μέσα στην ένταση, τον θυμάμαι, κυρίως, μετά από μια μεγάλη μέρα, με ένα πλατύ χαμόγελο, να τραγουδάει πάνω από ένα ποτήρι κρασί. Κοντολογίς, ένας νέος στον οποίο είδα καλές προθέσεις και μεσογειακό ταμπεραμέντο. Ναι, με ξένισε ιδεολογικά. Ναι, δεν τον βρίσκω σε πολλά σημεία: όχι μόνο σε επιμέρους, όπως η διαχείριση της κρίσης ή το μέγεθος του κοινωνικού κράτους, μα και σε θεμελιώδη, όπως η φύση του κράτους του ίδιου.

Δεν γνώρισα, όμως, έναν άνθρωπο χωρίς πολιτικό ήθος κι ακεραιότητα. Για να μην παρεξηγηθώ, αυτό δεν σημαίνει πως κρατούσε για τον εαυτό του τις σκέψεις του. Χρειάστηκε να δαγκώσω τη γλώσσα μου (ίσως δεν έπρεπε) στα γνωστά σχόλια περί “απλύτων” που συνηθίζουν ακόμα και τα πιο αξιοσέβαστα στελέχη της ελληνικής δεξιάς. Αλλά, στα αυτιά ενός συνειδητοποιημένου ατόμου, τέτοια σχόλια διανθίζουν την αντιπαράθεση με το στοιχείο της προσωπικής εμπλοκής, χωρίς να την υποβιβάζουν. Είναι πιο πολύ στοιχείο χιούμορ, όπως το “φιλελές” και το “καμένος” για τους δεξιούς, ή το “ισαποστασάκιας” και το “ναιμεναλλάς” για τους κεντρώους. Μεταξύ ατόμων με υγιή άμιλλα και κίνητρα, λέγονται, βγάζουν γέλιο και “πεθαίνουν”, για να δώσουν τη θέση τους στον ουσιαστικό πολιτικό διάλογο.

Στην τελική, αν, πάνω στη βοή της στιγμής, ξεφύγει και μια κουβέντα παραπάνω, νερό κι αλάτι. Στην Ελλάδα, ούτε τυπολάτρες είμαστε (θέλω να ελπίζω), ούτε “χιονονιφάδες” που απαιτούν ανά πάσα στιγμή τον προσωπικό, ασφαλή τους χώρο (θέλω επίσης κι ελπίζω).

Άλλο αυτό, όμως, κι άλλο οι επιθέσεις στην εμφάνιση ή το ήθος του ανθρώπου που διαφωνεί. Το χιούμορ (ακόμα κι ακραία οξύ, στα πρότυπα της βρετανικής βουλής) μας ενισχύει ως κοινότητα, μας εξανθρωπίζει, ώστε να μην μετατρέπουμε σοβαρά ζητήματα σε προσωπικές κόντρες χωρίς ουσία. Οι προσωπικές επιθέσεις, όμως, οι ίδιες δημιουργούν την κόντρα, με όσα αυτή συνεπάγεται.

Θα ρωτούσε κανείς, “Που είναι η διαφορά; Στη βράση το ένα, στη βράση και το άλλο”.

Στη μεν περίπτωση του άκακου χιούμορ, το σχόλιο, όσο σκληρό κι αν είναι, έχει να κάνει με την πολιτική δράση του αποδέκτη, το κομμάτι της ζωής του που εκθέτει εν γνώσει του σε κριτική- αναλαμβάνει το ρίσκο της πολιτικής του τοποθέτησης, και δέχεται μια απάντηση στα πλαίσια αυτής. Αν θέλει να προβάλλει απόψεις, θα δέχεται και τον λίβελλο που συνεπάγονται, ακόμα κι αν αισθάνεται προσβεβλημένος. Αν δεν του αρέσει, μπορεί να σιωπήσει.”Lead, follow, or get out of the way”, όπως πετυχημένα παρέθεσε (από τον στρατηγό Πάτον) συντηρητικός μου φίλος, σε αντίστοιχη περίπτωση.

Στη δε περίπτωση στυγνής επίθεσης στο πρόσωπο, όμως, μιλάμε για χτύπημα κάτω από τη ζώνη, έναν κεραυνό κατά πληροφοριών που, είτε ο αποδέκτης δεν εξέθεσε, ή δεν διάλεξε να εκθέσει. Αν δεν τις εξέθεσε, πρόκειται για εισβολή στην ιδιωτικότητα- αν δεν διάλεξε να τις εκθέσει, για τη μετατροπή του πολιτικού διαλόγου σε ριάλιτι, όπου αξιολογούμε με βάση οτιδήποτε άλλο, πέρα από τα σημαντικά. Κάτι που μας οδηγεί να σταματάμε να συζητάμε τις θέσεις της κας Αναγνωστοπούλου, και πιάνουμε την κουβέντα για τη διακριτική της άφρο, ή το ήθος που επιδεικνύει στην προσωπική της ζωή. Μια κουβέντα στη βάση της άχρηστη, κι αποδεδειγμένα ατέρμονη (ως κοινό κουτσομπολιό).

Με εξέπληξε αρνητικά το σχόλιο του Κούλα, κυρίως διότι, αν προασπίζεται κάτι ο συντηρητικός χώρος, είναι η πίστη σε αξίες κι ιδανικά. Αν μη τι άλλο, θα περίμενα από έναν συντηρητικό να μην υποβιβάζει την προάσπιση του θηλυκού σε σχόλια χυδαία και άδικα. Με ιδέες σαν την παραδοσιακή θεώρηση της οικογένειας, θα περίμενα από τον αρχηγό μιας δεξιάς νεολαίας, αν μη τι άλλο, να υπερασπίζεται το ωραίο φύλο, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης ή διαφορών αντίληψης.

Αυτό που με στενοχώρησε περισσότερο, όμως, είναι πως σηκώθηκε όντως ντόρος, κι όχι από του είδους εκείνου, που προωθούν σε παραγωγική ανταλλαγή απόψεων. Η δράση έφερε αντίδραση. Πολλοί εκφράστηκαν ακόμα πιο ακραία από τον Κούλα, μερικοί υπέρ, άλλοι κατά του. Πολλοί έβρισαν, πολλοί έβγαλαν στη φόρα να μετρήσουν βιογραφικά ή ήθος, κι οι περισσότεροι ασχολήθηκαν, μα μόνο στο βαθμό που η ιστορία πέρασε από την αρχική τους στο Facebook. Τελικά, το μόνο που κατάφερε ο Κούλας, ήταν να διώξει κόσμο από την πολιτική- κόσμο που, αντιπολιτευόμενος ων, υποτίθεται πως παρακινεί σε δραστηριοποίηση κατά των πολιτικών της νυν κυβέρνησης.

Βέβαια, ούτε ο πρώτος είναι, ούτε, (στην απαισιοδοξία μου) υποθέτω, ο τελευταίος. Έγινε για μια στιγμή ο εκφραστής απλώς ενός απαράδεκτου φαινομένου, κι η υποκρισία πίσω από τη διαγραφή του, θα βοηθήσει μόνο τη διαιώνιση της νόσου. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που διαφωνώ με την ενέργεια. Για να είμαι ειλικρινής, ήλπιζα να τον τιμωρήσει με ένα αντίστοιχα καυστικό σχόλιο η κ. Αναγνωστοπούλου (όπως κι έπραξε), και το ζήτημα να λήξει εκεί. Με άλλα λόγια: θα προτιμούσα να τον κάνετε και πρόεδρο της παράταξης, αν ήταν να αποφύγουμε τέτοια αντιμετώπιση της πολιτικής στο μέλλον.

Εντέλει, κ. Κούλα, εκτιμώ το γεγονός πως ζητήσατε συγγνώμη σε ανάρτησή σας στο Facebook, μα δεν νομίζω πως την οφείλετε στην κ. Αναγνωστοπούλου. Νομίζω πως την οφείλετε παραπάνω σε όλους όσους, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και θέσεων, προσπαθούν να διατηρήσουν αποτελεσματικό τον πολιτικό διάλογο- κι εξαιτίας της προσοχής που τραβούν δηλώσεις σαν και τη δική σας, αποτυγχάνουν.

More about ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γραμματόπουλος σπουδάζει νομικά στην Κομοτηνή. Η γραφή του είναι εριστική κι επιτηδευμένη, η σύνταξή του περίπλοκη χωρίς λόγο, κι οι απόψεις του πολλές φορές υπερβολικές- σπανίως, δε, έχει δίκιο. Ποντάρει στην αντίστροφη ψυχολογία για αναγνώστες.