ΕΚΠ-Α-ΠΟΚΑΡΔΙΩΤΙΚΟ: ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΑ ΤΜΗΜΑΤΑ

April 11, 2017

Στο Λύκειο, μέσα από τη διαδικασία προετοιμασίας των Πανελληνίων, όταν υποχρεούσαι να παπαγαλίσεις (!) το υλικό της έκθεσης, έρχεται ένα μέρος της ύλης αφιερωμένο στη γλωσσομάθεια. Για το κεφάλαιο αυτό, αποστηθίζεις ότι αυτή είναι κάτι αναγκαίο και χρήσιμο, ανοίγει πόρτες, χαράζει το δρόμο ενός καλύτερου μέλλοντος. Πράγματι, οι γλώσσες αποτελούν μεγάλο εφόδιο για την πορεία, τα σχολικά εγχειρίδια το παραδέχονται και η ζωή το αποδεικνύει. Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, όμως, το ενστερνίζονται;

Μέσα στην περασμένη εβδομάδα, πραγματοποιήθηκε μια συνέλευση από φοιτητές των ξενόγλωσσων τμημάτων. Από τόσα παιδιά που είναι εγγεγραμμένα στα τμήματα αυτά, εμφανίστηκαν 30. Η αλήθεια είναι, πως, δεν ακούστηκε αρκετά η είδηση μιας τέτοιας συνέλευσης, ωστόσο, νομίζω πως και πάλι δεν θα υπήρχε μεγαλύτερη συμμετοχή. Η συνελεύσεις στο Πανεπιστήμιο, είναι όπως ακριβώς η συνάντηση των παρατάξεων στη Βουλή, όπως τα πάνελ ειδήσεων στην τηλεόραση, όπως οι συζητήσεις με έντονη διαφωνία και προβληματισμούς: μια χαύρα. Το θέμα, όμως, δεν είναι να μάθουμε τώρα να (συ)ζητάμε σωστά, αλλά να ακουστούν κάποια σοβαρά αιτήματα και κάποιες δυσκολίες που αντιμετωπίζεις ως φοιτητής ξενόγλωσσου τμήματος.

Στη Φιλοσοφική Σχολή, τα τμήματα αυτά έρχονται σε αρκετά δεύτερη, έως και τρίτη μοίρα. Τα μαθήματα γίνονται στους πάνω ορόφους, κυρίως 6ο με 9ο, οι οποίοι αποπνέουν πρόδηλα μια αίσθηση εγκατάλειψης. Τα παράθυρα είναι διαλυμμένα, τα πατώματα μέσα στη βρώμα, οι κάδοι στις αίθουσες γεμάτοι με τα σκουπίδια να είναι τοποθετημένα με ακρίβεια Tetris σχηματίζοντας χαμηλό πυργάκι. Εντάξει, έτσι είναι όλο το κτήριο της Φιλοσοφικής, βρώμικο και χωρίς μπογιά στους τοίχους – δε θα σχολιάσω καν τις τουαλέτες – ωστόσο, στους χαμηλότερους ορόφους τα πράγματα είναι σε ελάχιστα καλύτερη κατάσταση. Το ακόμη πιο εκνευριστικό είναι που πολλές φορές δεν υπάρχει μέριμνα, ούτε καν ενδιαφέρον, για τις ημέρες που τα ξενόγλωσσα τμήματα χρειάζεται να παρακολουθήσουν μάθημα σε αμφιθέατρο. Τα μαθήματα που δεν αφορούν τη γλώσσα που εξασκεί το εκάστοτε τμήμα, απευθύνονται σε ολόκληρο το έτος, πολλές φορές και φοιτητές μεγαλύτερων ετών. Καθίσταται λοιπόν, αδύνατο, τόσοι άνθρωποι να βρισκόμαστε σε μια μικρή αίθουσα και όταν ο υπεύθυνος καθηγητής αιτάται αμφιθέατρο, η απάντηση να είναι “όχι”, πολλές φορές δε, ούτε καν “όχι”, απλή αδιαφορία τύπου “κόψτε το λαιμό σας και μη με πρήζετε, πίνω την καφεδιά μου τώρα”. Πέραν της πίεσης που ασκεί το στρίμωγμα, είναι αρκετά ενοχλητικό να κάνεις τον εξερευνητή στους ορόφους ψάχνοντας καρέκλα, έπειτα τον κουβαλητή και ύστερα ξανά τον εξερευνητή ψάχνοντας χώρο να τοποθετήσεις την καρέκλα.

Εκτός αυτού, αξίζει να σημειωθεί το επίπεδο των Ελληνικών των καθηγητών ορισμένων ξενόγλωσσων τμημάτων. Όταν εισάγεσαι σε μια σχολή που γνωρίζεις ελάχιστα τη γλώσσα με πολλές ελλείψεις, ή ακόμη χειρότερα, δεν γνωρίζεις καθόλου τη γλώσσα, προφανώς έχεις την ανάγκη να σε αναλάβει ένας καθηγητής με πολύ καλό έως άριστο επίπεδο χρήσης της Ελληνικής. Είναι αδύνατο να αντιληφθείς τα γραμματικά και συντακτικά φαινόμενα μιας ξένης γλώσσας ή να προβείς σε λογοτενική ανάλυσή της όταν ο μέντοράς σου, μιλάει λανθασμένα την ελληνική γλώσσα. Πέραν αυτού, θεωρείται Διδάκτορας σε Ελληνικό Πανεπιστήμιο και προσωπικά, αυτό μου επιβάλλει να έχω την απαίτηση να μιλάμε σωστά και ολοκληρωμένα στη γλώσσα μου για να μου μάθει και εκείνος πιο εύκολα τη δική του.

Ως πιο σημαντικό απ’όλα τα προβλήματα όμως, κατατάσσω την ανεπάρκεια του Εύδοξου όσον αφορά τα ξενόγλωσσα συγγράμματα. Ό,τι μάθημα αναφέρεται σε άλλο κλάδο, όπως ψυχολογία ή ιστορία, απ’όλα τα ξενόγλωσσα τμήματα έχουμε προμηθευτεί τα συγγράμματα. Όταν όμως υπάρχει η φυσιολογική ανάγκη για γλωσσικό βιβλίο, ο Εύδοξος αποδεικνύεται, δυστυχώς, ανεπαρκής. Επί παραδείγματι, στο τμήμα της Αγγλικής Φιλολογίας, όλα τα μαθήματα που αφορούν την Αγγλική, εξετάζονται από σημειώσεις φοιτητών και από υλικό στο e-class ΌΤΑΝ και ΑΝ αυτό υπάρξει. Αυτό δημιουργεί μια άνιση κατάσταση ανάμεσα στους φοιτητές για πολλούς ευνόητους λόγους, οι οποίοι, δε χρειάζεται να αναλυθούν περαιτέρω. Στη Ρωσική Φιλολογία, για την οποία έχω προσωπική άποψη εκ πείρας – όση πείρα έχω από αυτόν τον λίγο καιρό – υπάρχει η καλύτερη δυνατή κατάσταση, κατά την οποία, το τμήμα δανείζει το απαραίτητο εγχειρίδιο στους φοιτητές με σκοπό τις φωτοτυπίες. Και οι φωτοτυπίες όμως, αποτελούν ένα έξοδο, το οποίο δε θα έπρεπε να υπάρχει, ιδίως εφόσον αναφερόμαστε σ’ένα Δημόσιο Πανεπιστημιακό Ίδρυμα που κατατάσσεται σε πολύ υψηλή κλίμακα Παγκοσμίως.

Σε γενικές γραμμές, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών παρά την υψηλή υπόληψη που έχει κατοχυρώσει ένεκα παλαιότερων χρόνων, σήμερα, φαίνεται γερασμένο και εγκαταλελλειμμένο στα δάκτυλα της μοίρας του. Προβλήματα υπάρχουν σε όλα τα τμήματά του ανεξαιρέτως, όχι μόνο τα ξενόγλωσσα και όσο δεν το σέβεται και δεν το φροντίζει το Ελληνικό κράτος, καθότι δημόσιο Πανεπιστήμιο, άλλο τόσο το κακοποιούν και οι φοιτητές του. Δεν επιτρέπεται, να υπάρχουν παντού αφίσες και γκράφιτι (ακόμη και στο δάπεδο), ούτε πεταμένα αποτσίγαρα και τόσα σκουπίδια. Η κοινή λογική και η καλή κοινωνική συμπεριφορά ορίζουν ότι, λόγου χάριν, όταν πίνεις τον καφέ σου, ύστερα μαζεύεις το ποτήρι, δεν το αφήνεις στο έδρανο μέχρι να μουχλιάσει. Είναι φανερό, ότι εκλείπει ο αμοιβαίος σεβασμός ανάμεσα στο κράτος, τους καθηγητές και τους φοιτητές γι’ αυτό λοιπόν, ΕΚΠΑ: ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

More about ΙΣΜΗΝΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ

Είναι απόφοιτος του Λεοντείου Λυκείου και φοιτά στο τμήμα Σλαβικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία, απολαμβάνει τις εποικοδομητικές συζητήσεις και αποτελεί το σπαστικό παιδί της παρέας που διορθώνει τα συντακτικά και γραμματικά λάθη των υπολοίπων. Από μικρή ηλικία είχε ως στόχο την αρθρογραφία καθώς πάντα τη γοήτευε η δύναμη της πένας.