ΛΕΜΕ ΝΑΙ ΣΤΟ “ΑΝΕΥ” ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ

April 26, 2017

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ τη διεξαγωγή μεγάλης συζήτησης στα social media σχετικά με τα μόρια και το “άνευ” που χορηγείτουνται στους αθλητές, και με λύπη διαπιστώνω την επικριτική στάση που τηρείται από τους περισσότερους.

Αρχικά, είναι απαραίτητο να καταρριφθεί τo βασικό επιχείρημα όσων τίθενται εναντίον.

1) Οι αθλητές “τρώνε” θέσεις παιδιών που διαβάζουν όλη μέρα για να μπούνε στο πανεπιστήμιο.
Οι αθλητές δεν “τρώνε” τη θέση κανενός. Όσοι αθλητές έχουν μόρια (ήτοι 10,8 και 7% αντίστοιχα ανάλογα με την πανελλήνια θέση τους) εισάγονται επιπλέον στο τμήμα που επιθυμούν. Παλαιότερα, οι αθλητές  διεκδικούσαν ποσοστό θέσεων 1% επιπλέον του αριθμού εισακτέων του εκάστοτε τμήματος (δηλαδή αν το τμήμα δεχόταν 100 φοιτητές από πανελλήνιες, μπορούσε να δεχτεί μόνο έναν αθλητή), αλλά με το νέο νομικό πλαίσιο το ποσοστό αυξήθηκε στο 3% για όλα τα τμήματα, και 20% για τα ΤΕΦΑΑ.
Οι αθλητές που έχουν το “άνευ” εισάγονται καθ’ υπέρβαση των εισακτέων στο τμήμα που επιθυμούν, χωρίς ποσοτικό περιορισμό.

Ένας ανυποψίαστος θα ρωτούσε “και γιατί να βοηθάει το κράτος του αθλητές; Αυτοί κάνουν το χόμπυ τους ενώ άλλοι διαβάζουν”.

Καταρχάς, πρέπει να γίνει σαφές ότι το κράτος με το συγκεκριμένο νομοθέτημα δεν βοηθάει τους αθλητές, αλλά τους πρωταθλητές σε πανελλήνιο, πανευρωπαικό και παγκόσμιο επίπεδο. Ο πρωταθλητής δεν είναι χομπίστας. Οι πρώτες θέσεις σε πανελλήνιο πρωτάθλημα πριμοδοτούνται με μόρια 10, 8 και 7%, ενώ οι πρώτες θέσεις σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαικά Πρωταθλήματα με το άνευ.
Βασικός λόγος της πριμοδότησης είναι το κίνητρο. Στην Ελλάδα υπάρχουν μόνο δύο επαγγελματικά αθλήματα: το ποδόσφαιρο και η καλοθοσφαίριση, από τα οποία ένας ταλαντούχος αθλητής μπορεί να ζήσει άνετα. Όλα τα υπόλοιπα είναι ερασιτεχνικά, πράγμα που σημαίνει ότι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα αυτοί που μπορούν να ζήσουν αποκλειστικά από τον αθλητισμό.
Με βάση αυτή την πραγματικότητα, οποιοσδήποτε αθλητής, πλησιάζοντας τη στιγμή των πανελληνίων εξετάσεων, γύρω στα 16 του χρόνια, θα σταματούσε τον αθλητισμό για να το ρίξει στο διάβασμα, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να επενδύσει το μέλλον του σε ένα ερασιτεχνικό άθλημα.
Αποτέλεσμα αυτού φυσικά θα ήταν η παράκμαση του ερασιτεχνικού αθλητισμού σε όλα τα επίπεδα. Ερασιτεχνικός αθλητισμός σημαίνει: Σωματεία με υπαλλήλους, προπονητές, φροντιστές, κηπουροί, ηλεκτρολόγοι, νυχτοφύλακες, χτίστες, δημοτικοί καθαριστές, δημόσια έργα για γήπεδα, θέσεις εργασίας, εταιρίες με αθλητικά είδη, φόροι των ομάδων για χρήση των γηπέδων, φόροι από εισιτήρια, χαρτζιλίκι για νεαρούς αθλητές, διαφήμιση μέσα σε τοπικές κοινωνίες.
Ερασιτεχνικός αθλητισμός σημαίνει επίσης υγεία σωματική και πνευματική, αθλητική παιδεία, άμυλα και αθλητικά ιδεώδη. Σημαίνει φιλία, σημαίνει να μάθεις να προσπαθείς, να κοπιάζεις και κάθε μέρα να ξεπερνάς τον εαυτό σου και τις αντοχές σου.

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός αποτελεί για ένα μεγάλος μέρος της κοινωνίας μας οικονομική ανάσα, θέσεις εργασίας και παιδεία. Κι όποιος δεν έχει πειστεί ακόμα για την αναγκαιότητα ύπαρξης και υποστήριξής του, μπορεί να διαβάσει την έκθεση του ΟΟΣΑ, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα κατατάσσεται πρώτη χώρα παγκοσμίως στην παιδική παχυσαρκία.

Και ναι, πάει τόσο μακριά η υπόθεση.  Τα μόρια και το άνευ υπάρχουν για να συντηρούν τον Ερασιτεχνικό Αθλητισμό. Έτσι, οι έφηβοι που πλησιάζουν στις πανελλήνιες έχουν ένα κίνητρο να μη διακόψουν τον αθλητισμό, αλλά να συνεχίσουν την προσπάθειά τους παράλληλα με το διάβασμα. Η προσφορότητα του μέτρου, εξάλλου, αποδεικνύεται και από τις λοιπές ειδικές κατηγορίες των πανελληνίων: Τρίτεκνοι, πολύτεκνοι, ορφανοί, ανάπηροι κτλ, κάθε μία κατηγορία πριμοδοτείται γιατί υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, βασιζόμενος στις διάφορες -κάθε φορά- κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που το επιβάλλουν. Εξάλλου, να υπενθυμίσω ότι η θέση στο πανεπιστήμιο δεν σημαίνει και πτυχίο. Στο πανεπιστήμιο δεν παίζει ρόλο αν είσαι αθλητής.

Η Εθνική ομάδα Νέων Ανδρών, που κατέκτησε την 4η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Αλμάτυ το 2015. Με κάποια από αυτά τα παιδιά έχω υπάρξει συμπαίχτης και συμφοιτητής, και νιώθω περήφανος που καταφέρνουν και διαπρέπουν σε τόσο υψηλό επίπεδο αθλητισμού και σπουδών ταυτόχρονα. Οτιδήποτε άλλο είναι κομπλεξικό.

Θα ήθελα όμως να επικεντρωθώ στο άνευ. Άνευ εξετάσεων εισαγωγή στο πανεπιστήμιο δικαιούνται όσοι κατέκτησαν 1η-6η θέση σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και 1η-3η σε Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα.
Λένε πώς είναι ύψιστη τιμή να αγωνίζεσαι με τα χρώματα της χώρας σου. Οι θυσίες όμως που απατούνται για να αγωνιστεί κάποιος σ’αυτό το επίπεδο, είναι τεράστιες. Δεν υπάρχουν καλοκαιρινές διακοπές, παρά μόνο καλοκαιρινή προετοιμασία, δεν υπάρχουν βραδινές έξοδοι, δεν υπάρχει χρόνος για επαρκές διάβασμα, παρά μόνο καθημερινή, πολύωρη σωματική καταπόνηση, πολλές φορές χωρίς καν μισθό.

Πώς θα επιλέξει ο πρωταθλητής που καλείται στην εθνική ομάδα, γνωρίζοντας ότι η συμμετοχή του εκεί μπορεί να του προσφέρει μόνο φήμη σε έναν κλειστό κύκλο και ίσως επαγγελματική αποκατάσταση μέχρι τα 30-35; Ξαφνικά θα βγει στην κοινωνία αμόρφωτος, ανειδίκευτος και 35 χρονών; Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει το άνευ, που μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρνει το τρίπτυχο: Να πετυχαίνουν διακρίσεις οι εθνικές ομάδες εφόσον συμμετέχουν πλήρεις, οι επιτυχίες μέσα από τη δημοσιοποίηση τους να προσελκύουν μικρά παιδάκια στον αθλητισμό, και τέλος να μη βγαίνουν ανειδίκευτοι ώριμης ηλικίας άνθρωποι στην κοινωνία.

Θέλω να κλείσω με τα σκάνδαλα που ξεσπάνε κατά καιρούς, σχετικά με τα μόρια, όπως την περίπτωση των ομάδων χόκευ επί χόρτου στο Άργος, ή ορισμένες περιπτώσεις “άσχετων” αθλητών που μετεγράφονται σε πρωταθλήτριες ομάδες, και πριμοδοτούνται χωρίς να έχουνε συμμετοχή. Αυτά πράγματι υφίστανται και πρέπει να καταπολεμηθούν ως παθογένειες ενός πελατειακού συστήματος που τα επιτρέπει, κι όχι ως παθογένειες μιας χρυσής νομικής διάταξης που δίνει οικονομική ανάσα στις τοπικές κοινωνίες και τα αθλητικά σωματεία, ζωή στους νεαρούς αθλητές και δεύτερη ευκαιρία στους πρωταθλητές.

More about ΓΑΒΡΙΗΛ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

_Συνήγορος του διαβόλου κι αθυρόστομος, από τη στιγμή που θεωρεί ανούσιο να σχολιάζει την επικαιρότητα εφόσον δεν κάνει ρεπορτάζ, καταπιάνεται συνήθως με θέματα ταμπού γύρω από τη φιλοσοφία, την πολιτική και τη θρησκεία. Ενίοτε και τα ταξίδια. Βασικά όπως ξυπνήσει. Πάντως του αρέσει να προκαλεί με τις απόψεις του και δεν το κρύβει. Αν και βαμμένος Αεκτζής, καταλαβαίνει ότι έχει μπαμπά τον Μαρινάκη, κι από μικρός προσεύχεται να δει τουλάχιστον ένα πρωτάθλημα στη ζωή του. Προς το παρόν εις μάτην. Στα ελεύθερά του πρωινά σπουδάζει νομική και ασχολείται ενεργά με το φοιτητικό κίνημα και την παράταξη του “Δούκισσα Νομικής”, ενώ τα βράδια τρίβει πάγκους στην Α2 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης.