ΠΑΛΙ ΕΚΕΙ…;

May 4, 2017

Η νίκη είναι μεγάλη. Η πρόκριση ακόμα μεγαλύτερη. Δεν είναι και λίγο να επιστρέφεις από το 2-1, πόσο μάλλον όταν έχεις χάσει το πλεονέκτημα έδρας, πόσο μάλλον όταν πηγαίνεις να παίξεις το 4ο παιχνίδι με την πλάτη στον τοίχο και μακριά από το σπίτι σου, ξέροντας ότι μία ήττα θα σημάνει και οριστικά το τέλος. Η ομάδα όμως τα τελευταία χρόνια είναι συνηθισμένη σε τέτοιες καταστάσεις, έχει χτίσει το δικό της χαρακτήρα, αποτελεί την ομάδα των εκπλήξεων και των ανατροπών. Κανένας δεν ήταν διατεθειμένος να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τους κόπους και την καλή πορεία μιας ολόκληρης χρονιάς, μιας ευρωπαϊκής χρονιάς ιδιαίτερης και διαφορετικής λόγω του αριθμού των αγώνων σε σχέση με τις προηγούμενες και να χαρίσει την πρόκριση στην ομάδα από τη γείτονα χώρα. Γιατί αν κρίνει κανείς την όλη φετινή πορεία, τις εμφανίσεις και τη σταθερότητα των δύο ομάδων, μόνο για δώρο του Ολυμπιακού θα μπορούσαμε να μιλήσουμε.

Τελικώς…αποστολή εξετελέσθη και Κωνσταντινούπολη ερχόμαστε. Δε θέλω όμως να σχολιάσω το ματς αλλά επ’ αφορμή του ματς, με το οποίο έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος αγώνων για τη φετινή σεζόν, να κάνω έναν εφ’όλης της ύλης σχολιασμό του –μέχρι τώρα- φετινού Ολυμπιακού.

Και ξεκινώ. Όταν μια ομάδα διαθέτει στο δυναμικό της παίχτες σαν το Σπανούλη, λογικό και αναγκαίο είναι, όλο το χτίσιμο και ο σχεδιασμός να κινείται γύρω από αυτούς τους παίχτες. Ο Ολυμπιακός μετά και την αποχώρηση του Σλούκα έπασχε εμφανώς στη θέση του σουτέρ-έβγαζε μάτια δηλαδή ότι πέραν του Σπανούλη στις θέσεις των γκαρντ δεν υπήρχε άλλη αξιόπιστη λύση. Το κενό καλύφθηκε το καλοκαίρι με την απόκτηση του Γκριν. Ναι πραγματικά έγινε η καλύτερη επιλογή. Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι ακριβώς επειδή αποκτήθηκε ως σουτέρ και γενικά ως σκόρερ, δεν έδωσε στη σειρά με την ΕΦΕΣ τις βοήθειες που περιμέναμε στο Σπανούλη ή τουλάχιστον δεν ήταν όσο δραστήριος τον περίμενα εγώ. Ο Ουότερς από την άλλη ενώ στην αρχή έδειξε καλά δείγματα στη σειρά με τους Τούρκους πραγματικά εξαφανίσθηκε και χρησιμοποιήθηκε κυρίως για να δώσει ανάσες στους υπόλοιπους.

Το κεφάλαιο ‘’Μάντζαρης’’ είναι μία ειδική κατηγορία. Δεν μπορώ να εξηγήσω την καθοδική πορεία αυτού του παίχτη τα τελευταία δύο με τρία χρόνια. Πολύ αργά πόδια στην άμυνα- το διαπιστώσαμε κατά κύριο λόγο με το μαρκάρισμα του Granger- μη επαρκής δημιουργία-ασιστ,  μεγάλη αστάθεια στο σουτ και κυρίως μεγάλη αστάθεια στην απόδοση του. Μπορεί να σου πάρει ένα ματς μόνος του( πράγμα σπάνιο βέβαια), μπορεί όμως και να μην εμφανιστεί και ποτέ στο παρκέ. Πάρτε ως παράδειγμα την εμφάνιση του στο πρώτο παιχνίδι συγκριτικά με τα υπόλοιπα. Σε κάθε περίπτωση η μη σταθερή απόδοση ενός τέτοιου παίχτη σε μία τόσο νευραλγική θέση σε μία ομάδα όπως ο Ολυμπιακός αποτελεί πρόβλημα. Όσο για τον Αθηναίου ίσως θα ήταν καλύτερο ο Ολυμπιακός να διέθετε ένα παίχτη που ο προπονητής θα του έδειχνε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, σε σημείο ώστε να μπορεί να πάρει κάποια λεπτά συμμετοχής και σε μεγάλα παιχνίδια. Για το μεγάλο άτυχο της σεζόν που ακούει στο όνομα Ντάνιελ Χάκετ δε σχολιάζω κάτι. Το χει η μοίρα της ομάδας με τους τραυματισμούς.

Κι επειδή μιλάμε για τραυματισμούς, ο Ολυμπιακός θα ήταν μία τελείως διαφορετική ομάδα αν στη σειρά με την ΕΦΕΣ παρατασσόταν στη γραμμή κρούσης και ο Ματ Λοτζέσκι. Η αδυναμία στο σκοράρισμα και η αστάθεια της ομάδας στο σουτ, καθιστά την παρουσία του Λοτζέσκι κάτι παραπάνω από σημαντική , με τους μέσους όρους –επιθετικά- να είναι πάντα 8 με 10 πόντους χαμηλότεροι εν τη απουσία του.

Πάμε στους υπόλοιπους παίχτες στη θέση 3. Κώστας Παπανικολάου. Μπράβο, μπράβο κααι πάλι μπράβο. Ο παλιός καλός Κώστας. Επιτέλους! Χρειάστηκε λίγο χρόνο να επανέλθει, αλλά ήταν σίγουρο ότι θα τα κατάφερνε γιατί καταρχάς φαίνεται ότι αγαπάει αυτό που κάνει και κατά δεύτερο παίζει στην ομάδα που του ταιριάζει, στην ομάδα της καρδιάς του. Με καλό σουτ, σκληρή άμυνα και κυρίως ενέργεια, πολλή ενέργεια, που δυστυχώς δεν καταγράφεται στα στατιστικά, καταφέρνει να προσφέρει πολλά και κυρίως να ξεσηκώσει κόσμο και συμπαίκτες.

Ιωάννης Παπαπέτρου. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ταλέντο, αλλά κάτι μου λέει ότι έχει πολλά ακόμα να δώσει ακόμα. Σίγουρα τον περίμενα πολύ πιο ανεβασμένο και πολύ πιο σταθερό από ότι εμφανίστηκε φέτος. Τα παιχνίδια που έδωσε πραγματικά το παρόν ήταν λίγα και σίγουρα λιγότερα απ’ ότι όλοι αναμέναμε.

Ας περάσουμε στη θέση 4 ή μάλλον στη θέση Πρίντεζης. Δε θα σχολιάσω πολλά πέραν του ότι η ομάδα διαθέτει το καλύτερο 4άρι όλης της Ευρώπης, το καλύτερο ποστ παιχνίδι όλης της Ευρώπης. Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς αυτός ο άνθρωπος όταν όλοι οι υπόλοιποι σιγούν παίρνει μόνος του την ομάδα από το χέρι και την οδηγεί. Και το κάνει πάντα, ανελλιπώς, με ανεξάντλητες δυνάμεις. Η βοήθεια που έχει από τον Αγραβάνη είναι όμως ελλιπής. Άλλος ένας ασταθής παίχτης. Πήρε μόνος του το παιχνίδι μέσα στον Ερυθρό Αστέρα και μετά πάλι σε ρηχά νερά. Ίσως χρειαζόταν το καλοκαίρι η απόκτηση ενός ακόμα 4αριού, για να προσφέρει περισσότερες ανάσες στον Πρίντεζη.

Και τώρα…θέση 5. Το μεγάλο ερωτηματικό. Ο Γιανγκ ακόμα ετοιμάζεται, αλλά ακόμα κι όταν μπαίνει μέσα δείχνει πόσο κακή σχέση έχει με τη μπάλα, ακόμα και ως προς το πώς-και αν- θα την πιάσει. Το γεγονός ότι ενώ προοριζόταν για βασικός έχει καταλήξει να παίζει τρίτος τα λέει όλα. Ο Μιλουτίνοφ δείχνει αισθητή πρόοδο τους τελευταίους μήνες και βοηθάει την ομάδα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η απόδοση του είναι η αναμενόμενη. Ευτυχώς βγήκε ο Μπιρτς. Τουλάχιστον αναλογικά με την απόδοση που περιμέναμε να έχει και το ρόλο που περιμέναμε να του δοθεί, μάλλον ούτε ο ίδιος ο Σφαιρόπουλος δε θα περίμενε να ανταποκριθεί τόσο καλά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το καλοκαίρι πρέπει να γίνουν κάποιες ανακατατάξεις και προσθήκες στη συγκεκριμένη θέση.

Αφήστε με να κάνω ένα σχόλιο και για το Σφαιρόπουλο όμως, τον αρχιτέκτονα αυτής της ομάδας. Πραγματικά του αξίζουν πολλα συγχαρητήρια, που έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο σύνολο και επιδεικνύει σε κάθε παιχνίδι τη δέουσα σοβαρότητα. Σίγουρα κάποια πράματα που κάνει δεν τα καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω για παράδειγμα γιατί στο 4ο παιχνίδι με την ΕΦΕΣ να συνεχίσει τα δυναμικά hedge-out στο screen που γίνεται λίγο μπροστά από το κέντρο, ενώ έχει φάει λόγω της ίδιας αυτής φάσης, ήδη 3 τρίποντα από τον παίχτη που βρίσκεται στη weak side. Σε κάθε περίπτωση πάντως ακριβώς επειδή υποστηρίζω το ρητό που λέει ότι ο προπονητής ξέρει καλύτερα, όλα αυτά δεν αποτελούν παρά μία προσπάθεια να βρούμε κάτι να σχολιάσουμε στη σοβαρή δουλειά, που γίνεται από μέρους του προπονητή.

Ανακεφαλαιώνοντας, η πλειοψηφία των παιχτών του φετινού Ολυμπιακού χαρακτηρίζεται από ατομική αστάθεια, κάτι σίγουρα όχι και τόσο ενθαρρυντικό για μια ομάδα. Έχει όμως κάτι το οποίο δεν ξέρω αν μπορεί να βρεθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό σε κάποιο άλλο σύλλογο. Είναι ομάδα, οικογένεια. Νικάει σαν ομάδα, πεθαίνει σαν ομάδα. Μπορεί να μην έχει πληθώρα σούπερ-σταρ, αλλά όλη η ομάδα σαν μια γροθιά μοιάζει σε κάθε παιχνίδι με σούπερ-σταρ. Όπως δήλωσε και ο αρχηγός μετά την πρόκριση στο Final 4 “ο καθένας έχει τον ρόλο του σε αυτή την ομάδα και ξέρει που φτάνουν τα όριά του. Κανείς δεν ξεπερνάει τα όριά του. Είμαστε μια ομάδα με πολύ συγκεκριμένους ρόλους. Κι αυτό είναι το μυστικό όταν βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο, βγάζουμε τον χαρακτήρα του νικητή που έχουμε“.

Υ.Γ. Όσοι βιάστηκαν να πουν ότι ο Σπανούλης μεγάλωσε πια, ιδού οι αποδείξεις και έπεται συνέχεια. Αυτού του είδους οι παίχτες χαρακτηρίζονται έξυπνοι όχι μόνο γιατί βλέπουν τη μεγάλη ασιστ και ξέρουν πότε και από πού να σουτάρουν, αλλά και επειδή ξέρουν να κατανείμουν τις δυνάμεις τους και όταν φτάνουν σε μία ‘’α’’ ηλικία να τις κρατάνε για τα μεγάλα παιχνίδια.

More about ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Φοιτητής Νομικής και επιμελής. Σπαστικά επιμελής. Αδυνατεί να λειτουργήσει χωρίς πρόγραμμα και σας προκαλεί να βρείτε μισή ώρα μέσα στη μέρα του, που θα τον βρείτε απλά να κάθεται.. Δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον αθλητισμό (παρόλο που δεν είναι καν σε ομάδα). Συγκαταβατικός και υπομονετικός στις συζητήσεις -όσο το σηκώνει το κλίμα. Κοινωνικό σχόλιο: εκνευρίζεται με την ευπιστία, την ακρισία και την επιπολαιότητα του Έλληνα.