ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

September 12, 2017

Με αφορμή το ξεκίνημα του Champions League καθώς και την πλέον επίσημη έναρξη της αγωνιστικής περιόδου σε όλη την Ευρώπη δίνουμε λίγο περισσότερη σημασία στο ποδόσφαιρο. Παίρνοντας, μάλιστα, την ιδέα από τη διαφήμιση που συμμετείχε ο Αντετοκούνμπο επιχειρούμε να κάνουμε κάτι ανάλογο για τον βασιλιά των ομαδικών αθλημάτων. Τι είναι ποδόσφαιρο, λοιπόν;

Ποδόσφαιρo είναι η αλάνα που παίζουμε. Δεν έχει σημασία αν θα κερδίσεις κάτι ή όχι. Την επόμενη μέρα που θα βγούμε για κρασιά ή μπύρες με τους φίλους μας και θα συζητάμε για τις φάσεις. Την φάση που ο Γιώργος έφαγε το γκολ με τη μπάλα να περνάει μέσα από τα χέρια του. Ή την φάση που ο Βαγγέλης χρειαζόταν σακούλα ανάμεσα από τα πόδια μετά την ντρίπλα του  Στέλιου. Εκείνη τη φορά που πήγε ο Αλέξανδρος να κάνει την “ρουλέτα”, αλλά απέτυχε, Την στιγμή που είπαμε να παίξουμε για το τελευταίο γκολ που κέρδιζε το ματς (επειδή νύχτωνε και φώτα δεν υπήρχαν) ακόμα κι αν νικούσε η μια ομάδα με πέντε γκολ διαφορά. Εκεί ήταν που κάποιοι γίνονταν οι ήρωες της γειτονιάς για λίγο καιρό.

Ο θρύλος Αλφρέντο Ντι Στέφανο που προκαλούσε τρόμο για δυο δεκαετίες σε όλον τον κόσμο.

Ποδόσφαιρο είναι η ομάδα που θα παίξεις σαν παιδί. Που αν και είστε ΕΠΣΑ ή σε κάποιο άλλο τοπικό εσύ θα τα δώσεις όλα για να νικήσετε. Είναι οι φιλίες που θα κάνεις εκεί και οι εκνευρισμοί που μπορεί να ακολουθήσουν μετά από μια ήττα. Ή η νίκη όταν η μπάλα μπαίνει στο δικτάκι σε ένα κρίσιμο ματς και πανηγυρίζετε όλοι σαν να ήσασταν έτοιμοι να στεφθείτε πρωταθλητές κόσμου. Η προπόνηση και το “κοροϊδάκι” που δεν έχει την ίδια σημασία με τα άλλα. Εκεί η πίεση πάνω στην μπάλα δεν γινόταν για πλάκα, αλλά για να βελτιωθείς. Είναι η προσπάθεια που κάνεις για να μπορέσεις να αποδείξεις πρώτα από όλα στον εαυτό σου ότι ανήκεις εκεί.

Ποδόσφαιρο είναι το πρωταθληματάκι στο φίφα και στο προ. Είναι το τετ-α-τετ που θα χάσει ο φίλος σου και θα τον κοροϊδεύεις μια ζωή. Είναι οι μέρες που θα τον λες τυχερό, επειδή έβαλε γκολ με δέκα κόντρες ή τότε που όλο το σχολείο θα μάθει για εσένα που έριξες τεσσάρα στο συμμαθητή σου και εκείνος θα προσπαθήσει να πάρει το αίμα του πίσω. Το ιδρωμένο χειριστήριο μετά από ώρες παιχνιδιού και ο λίγο σπασμένος αριστερός μοχλός. Είναι το κύπελλο που θα πάρεις εναντίον του κολλητού σου στα πέναλτι μετά από ένα μεγάλο ματς που έληξε 2-2.

Τη σκυτάλη πήρε ο βραζιλιάνος μάγος!

Ποδόσφαιρο είναι η στιγμή που θα νικήσει η ομάδα που υποστηρίζεις. Η χαρά, η περηφάνια και η γαλήνη. Είναι και η στιγμή που θα χάσει. Είναι ο θυμός, η απογοήτευση και η θλίψη. Μέχρι την επόμενη φορά. Είναι το συναρπαστικό ενενηντάλεπτο που ώρες-ώρες εύχεσαι να κρατούσε παραπάνω κι άλλες λιγότερο. Ποδόσφαιρο είναι η μέρα που βρίσκεσαι στην εξέδρα και σηκώνεστε να πανηγυρίσετε όλοι μαζί όταν ο σέντερ φορ έχει νικήσει τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Ή να βρίσετε όταν ο αμυντικός επέτρεψε μετά από λάθος στον αντίπαλο να κάνει μια καλή ευκαιρία.

Ποδόσφαιρο είναι η μέρα που θα κάτσεις με φίλους σου σπίτι για μπύρες και πίτσα βλέποντας ένα μεγάλο ματς. Εκεί που θα διαφωνήσετε για το αν ο Κριστιάνο Ρονάλντο ή ο Μέσσι είναι καλύτερος και θα πεταχτεί κάποιος για να πει για τον Νεϊμάρ και πόσο θα τους ξεπεράσει. Ή θα πεταχτεί ο θείος ή ο πατέρας σου ακούγοντας τη συζήτηση για να σου πει για τους Μπεστ, Σίρερ, Κρόιφ, Μπεκενμπάουρερ, Καντονά, Σμάιχελ (τον Πέτερ ντε), Μπατιστούτα, Μπέρκαμπ, Λίτμανεν, Φαν Μπάστεν, Κλάιφερτ και τον μεγάλο Μαραντόνα. Μετά θα έρθει κι ο παππούς σου για να σου πει για τον Τσέζαρε Μαλντίνι, τον Ντι Στέφανο, τον Γκερντ Μίλερ, τον Πούσκας και φυσικά τον τεράστιο Πελέ.

…και την έδωσε στον θεό από την Αργεντινή!

Ποδόσφαιρο είναι οι ανατροπές. Οι δυο εικόνες χαράς και απογοήτευσης. Η Λίβερπουλ που έκανε το θαύμα στον τελικό του 2005 ανατρέποντας το 3-0 από την υπερηχητική Μίλαν που είχε στην άμυνα τους Σταμ, Νέστα, Καφού και τον Πάολο Μαλντίνι. Η στιγμή που ο (ήρωας από τον πάγκο) Σόλσκερ θα σοκάρει την Μπάγερν δίνοντας στην Μάντσεστερ το τρόπαιο του 1999. Ή το χατ τρικ του Παντιάνι που έδωσε στη Λα Κορούνια την νίκη με 4-3 απέναντι στην Παρί. Κι από την ίδια ομάδα τρία χρόνια μετά η πρόκριση απέναντι στη Μίλαν μετά από εκείνο το 4-1 της πρώτης αναμέτρησης. Το πρωτάθλημα της Πρέμιερ Λιγκ του 2012 που άλλαξε χέρια κυριολεκτικά το τελευταίο λεπτό. Πιο πρόσφατα η Μπαρτσελόνα με το 6-1.

Ποδόσφαιρο είναι η επικράτηση των αουτσάιντερ. Είναι η Πόρτο του Μουρίνιο και του Ντέκο. Η Βαλένθια και η Ντεπορτίβο των αρχών της δεκαετίας των 00s. Η Δανία των Λάρσεν και Λάουντρουπ. Οι ομάδες των Ντέρμπι Κάουντι και Νότινχαμ Φόρεστ του Μπράιαν Κλαφ. Πιο πρόσφατα η Λέστερ με τον (starting from nowhere) Vardy και τον “άχρηστο” Ρανιέρι. Κι η Ατλέτικο του Σιμεόνε που μετά από χρόνια αμφισβήτησε ευθέως το δίπολο Μπαρτσελόνα-Ρεάλ στην Ισπανία. Επιπλέον, είναι η Ντόρτμουντ του Κλοπ που τόλμησε μέχρι και εναντίον της Ρεάλ να παίξει (και να κερδίσει τελικά) με το διάσημο “gegenpress”. Πάνω από όλα η παρέα της εθνικής του 2004 που νίκησε τις ομάδες των σταρ της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Είναι η στιγμή που ο Δέλας έριξε στο καναβάτσο την Τσεχία των Κόλερ, Ροσίσκι, Γκριγκέρα, Γκάλασεκ, Τσεχ, Μπάρος και Νέντβεντ.

Και πολλοί άλλοι συνέχισαν την παράδοση. Ο Μπέρκαμπ ήταν ένας από αυτούς!

Ποδόσφαιρο είναι η μαγεία. Οι τρίπλες που έκανε ο Ροναλντίνιο και κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει. Τα τελειώματα με πλασέ που είχαν ο Ρονάλντο (το φαινόμενο), ο Ανρί, ο Ραούλ, ο Ντρογκμπά, ο Φαν Νίστελροϊ και ο Τότι. Η ψηλή πάσα εκατό μέτρων του Σκόουλς που πάντα έβρισκε συμπαίκτη. Ο απροσπέλαστος Καν κι ο “refuse to quit” Μπουφόν. Οι τρίπλες του Μαραντόνα σε όλη σχεδόν την αγγλική ομάδα μέχρι το γκολ και τα σομπρέρο των Βραζιλιανών παικταράδων από τη στιγμή που ο Πελέ, ο Ζίτο και ο Ζαϊρζίνιο συνέβαλαν στην εξάπλωση του αθλήματος στη Λατινική Αμερική. Είναι η σιγουριά του Ζιντάν κάθε φορά που έπαιρνε τη μπάλα. Και εννοείται πως είναι τα φάουλ-γκολ των Ζουνίνιο, Μπέκαμ, Πίρλο και Ρομπέρτο Κάρλος.

Ποδόσφαιρο είναι οι παρέες που έγραψαν ιστορία. Όσους είπαμε και όσους δεν έχουμε πει ακόμα. Οι Γκαλάκτικος της Ρεαλ ή οι δεύτεροι Γκαλάκτικος που έχουμε σήμερα με τον μεγάλο Ζιζού να είναι μέλος και των δύο. Οι Invincibles της Άρσεναλ και ο Άγιαξ του Φαν Χααλ το 1995. Η Μπαρτσελόνα του Πεπ και η Γιουνάιτεντ που αναγεννήθηκε με τον σχεδόν άσημο τότε Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Η παρέα της Λίβερπουλ που μεσουράνησε στην Ευρώπη με μπροστάρη τον Στίβεν Τζέραρντ. Η Βραζιλία του 2002 και η Ισπανία που κατέκτησε τα πάντα την περίοδο 2008-2012. Είναι οι Οράνιε που από το 1990 μέχρι και το 2010 έβγαζαν τη μία καλή φουρνιά μετά την άλλη χωρίς, όμως, να καταφέρουν κάτι αξιοσημείωτο.

Μέχρι σήμερα που η τύχη μας έφερε δυο μεγάλους πρωταγωνιστές μαζί!

Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα προϊόν όπως το λένε με οικονομικούς όρους. Δεν είναι οι χούλιγκανς που περιμένουν την παραμικρή σπίθα για να σπάσουν τα πάντα. Δεν είναι τα λεφτά που αγοράζουν οτιδήποτε θελήσουν. Το ποδόσφαιρο για όλους τους υγιείς φιλάθλους δεν είναι απλώς μέσο διασκέδασης ή εκτόνωσης. Το ποδόσφαιρο είναι όλα τα συναισθήματα που δύσκολα θα μπορούσες να νιώσεις αν δεν υπήρχε.

 

Και πάνω από όλα το ποδόσφαιρο είναι όλα τα μεγάλα γκολ που μπήκαν…

 

…και αυτά που δεν μπήκαν!

More about ΜΑΡΙΟΣ ΚΟΛΟΒΟΣ

Σπουδάζει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και δεν ξέρει το γιατί. Επίσης, σαν ντίβα που είναι, ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο. Ταυτόχρονα έχει μια άποψη για όλα (ΌΛΑ ΟΜΩΣ!!!). Χάνει τον χρόνο του παίζοντας video games όλη μέρα και παρακολουθώντας σειρές και ανιμέ (όχι μίκυ μάους!). Ο ίδιος και ο Τσουβελεκάκης έχουν κάνει την ύστατη προδοσία και είναι διπλοθεσίτες γράφοντας και στο “Αθάνατη Μουσική Εστί”.Κάποιοι λένε πως τα ανέκδοτά του είναι φοβερά… αλλά δεν τους ξέρετε είναι από το χωριό. Α, και να θυμάστε “Κάλιο πέντε και στο χέρι παρά Νάτριο τέσσερα και στο πόδι”.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: