ΤΟ «ΦΥΛΟ» ΚΑΙ ΤΟ ΦΥΛΟ ΣΟΥ

October 11, 2017

Ξυπνώντας το πρωί έμαθα πως πέρασε, χθες το απόγευμα, το νομοσχέδιο σχετικά με τη διόρθωση φύλου, και θυμήθηκα μια καλή συζήτηση με μετριοπαθή μου φίλο. Όπως κάθε καλή συζήτηση, έτσι κι αυτή ξεκίνησε με ένα μπουκάλι κρασί, ήδη ακόμα από τότε που το νομοσχέδιο -νόμος πλέον- απλώς συζητούνταν. Ο Κ. σε κάποιο σημείο ρωτά: «τι θα γράφει στην ταυτότητα, στην άδεια οδήγησης, στο διαβατήριο; πώς θα εκτιμήσουμε το αν το τρανς άτομο θα πηγαίνει στρατό ή θα αν θα αγωνίζεται στο softball ή το baseball;»

Η οποία ερώτηση εγείρει κι άλλα, θεμελιώδη ζητήματα. Συγκεκριμένα: τι αντιπροσωπεύει για το κράτος το φύλο του ατόμου; Πρόκειται για στοιχείο αυτοπροσδιορισμού, ή ένα φυσιολογικό χαρακτηριστικό του (όπου φυσιολογικό, σχετικό με τα γενετήσια χαρακτηριστικά του) ; Και, κατ’ επέκτασιν, είναι τα γεννητικά όργανα που ορίζουν το αν ορισμένα άτομα θα πάνε στρατό ή όχι, ή ο αυτοπροσδιορισμός τους ως «άνδρες» που τους επιτάσσει τη σχετική υποχρέωση;

Στην τελική, όμως, δεν έχει σημασία. Πρόκειται για μια παράλογη -κι όπου λογική, αχρείαστη- διάκριση.

Εάν υποθέσουμε πως το κράτος πιστοποιεί τα γενετήσια χαρακτηριστικά του ατόμου, με το χαρακτηρισμό είτε του «αρσενικού» ή του «θηλυκού», πρόκειται για μια διάκριση τόσο άδικη, όσο κι ανακριβή. Άδικη, διότι δεν περιλαμβάνει πλήθος ατόμων με ιδιαιτερότητες στο γενετήσιό τους φύλο- φερ’ ειπείν, ερμαφρόδιτα άτομα. Ανακριβή, γιατί υπάρχουν χιλιάδες συνδυασμοί γενετησίων χαρακτηριστικών, που μπορούν να μοιάζουν, περισσότερο ή λιγότερο, με ένα από τα δυο μοντέλα γενετησίων χαρακτηριστικών φύλου. Πχ. είναι «άνδρας» το άτομο με πέος κι αυξημένες εκκρίσεις οιστρογόνων;

Κατά καιρούς πολλοί φορείς έχουν προσπαθήσει να διορθώσουν το πρόβλημα με ημίμετρα, αγνοώντας το στοιχειώδες λάθος στο σύστημα: στο μεγαλύτερο μέρος των περιπτώσεων, το γενετήσιο φύλο δεν έχει σημασία. Κι όπου έχει σημασία, σχετίζεται με μια συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα, που απλώς αποδίδεται σε ένα από τα δυο φύλα. Μπορούμε, λοιπόν, να εγκαταλείψουμε τις παράλογες διακρίσεις και να κρατήσουμε τις ουσιώδεις, στη βάση, όχι του φύλου, μα της ιδιαιτερότητας καθαυτής- έτσι, θα καλύπτονται και περισσότερες πιθανές περιπτώσεις, με την αφαίρεση μιας περιττής συνεπαγωγής. Ο λόγος, ας πούμε, για τη μη στράτευση των γυναικών είναι ο έλεγχος του πληθυσμού σε περίπτωση πολέμου. Οπότε η σχετική διάκριση μπορεί να γίνει μόνο κατά την κρίσιμη στιγμή, και μόνο στη βάση της δυνατότητας κυοφορίας- αυξάνοντας με αυτόν τον τρόπο το συνολικό αξιόμαχο του ελληνικού πληθυσμού. Ή, ο λόγος που οι γυναίκες κι οι άνδρες αγωνίζονται χωριστά στα σπορ, είναι η στατιστική διαφορά σε βάρος και μυική δύναμη. Οπότε, ακόμα κι αν δεχτούμε πως κάτι τέτοιο ισχύει και παίζει κρίσιμο ρόλο, μπορούμε να καθιερώσουμε μικτά αγωνίσματα, με κατηγορίες βάρους ή άλλου επίμαχου χαρακτηριστικού, αντί φύλου, επιτρέποντας σε άντρες και γυναίκες εκτός του στατιστικού συνήθους να συμμετάσχουν σε αθλητικές δραστηριότητες. Δε χρειάζεται, όμως, να διακρίνονται εξ’ αρχής οι πολίτες μιας δημοκρατικής χώρας, με καθαυτή βάση το εάν γεννήθηκαν ή όχι με μήλο στο λαιμό.

Από την άλλη, αν το «φύλο» της ταυτότητας είναι στοιχείο αυτοπροσδιορισμού, αποτελεί μια ανοιχτή διάκριση στη βάση χαρακτηριστικών της προσωπικότητας, που δεν είναι σίγουρο πως φέρεις. Το κράτος από την ημέρα της γέννησης σε χαρακτηρίζει ως «άνδρα» ή «γυναίκα» χωρίς να σε ρωτήσει, σε αναγκάζει να αναλάβεις υποχρεώσεις ή να αποξενωθείς από δικαιώματα στη βάση του χαρακτηρισμού αυτού, κι έχει την απαίτηση να το ειδοποιείς κάθε φορά που αποφασίζεις πως κάτι τέτοιο δε σε αντιπροσωπεύει. Οπότε, πρώτον: το κράτος έχει το δικαίωμα αυτό αυθαίρετα. Δεύτερον: τα δικαιώματα κι οι υποχρεώσεις που σου αναθέτει δε σχετίζονται με το τι μπορείς και τί δε μπορείς να κάνεις, μα με τη διάκριση που το ίδιο αυθαίρετα επέβαλε. Τρίτον: γιατί να δώσεις λογαριασμό για τη διόρθωση μιας απόφασης που δεν έπρεπε εξ’ αρχής να ληφθεί;

Υπάρχει το ζήτημα της χρήσης του φύλου ως σημείο αναγνώρισης του ατόμου, ως ενός είδους «βιομετρικό δεδομένο»- αν δεχτούμε πως τα φύλα παρουσιάζουν εγγενή χαρακτηριστικά στην εξωτερική εμφάνιση και τη συμπεριφορά (πολύ μεγάλο «αν»). Χωρίς να μπω στη συζήτηση του εάν θα ήταν συνεπές τέτοιου τύπου δεδομένα να είναι ελεύθερα στους πάντες (κατά τη γνώμη μου, όχι), πρόκειται για μια ιδιαίτερα ανασφαλή μέθοδο αναγνώρισης του ατόμου, αφού το μόνο που πετυχαίνει είναι να το εντάξει με μια ματιά σε μια από δυο ομάδες- στις οποίες μπορεί, εντέλει, να μην ανήκει καν. Εάν υπάρχει συμφωνία ως προς το ότι πρέπει να αναγνωρίζεται το άτομο από ιδιαίτερα εξωτερικά ή συμπεριφορικά γνωρίσματά του (που δεν υπάρχει), ο προσδιορισμός με βάση ένα από δυο φύλα είναι το λιγότερο ασφαλές δεδομένο που θα μπορούσε να επιλεγεί, κι είναι επιτακτικό να εγκαταλειφθεί άμεσα, για την αποφυγή σφαλμάτων. Μάλιστα, με την τελευταία ανανέωση του ελληνικού διαβατηρίου, μικροτσιπ που περιέχουν αξιόπιστα βιομετρικά δεδομένα αναγνώρισης ενσωματώνονται στο έγγραφο- η ίδια πρόταση υπάρχει και για την ταυτότητα και την άδεια οδήγησης, με σημαντικές πιθανότητες εξέλιξης στο άμεσο μέλλον. Ήδη, λοιπόν, η χρήση του φύλου για την ταυτοποίηση του ατόμου είναι από παρωχημένη, ως κι αναίτια (κι επικίνδυνη) κατηγοριοποίηση.

Το χθεσινό νομοσχέδιο αποτελεί ένα βήμα για την επίτευξη, όχι μόνο της ισότητας των trans με τα cis άτομα, αλλά και της ισότητας φύλων, στρέφοντας την προσοχή σε ζητήματα που θα έπρεπε να έχουν λυθεί από χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν σημεία στα οποία είναι δυσλειτουργικό. Οι πολέμιοί του δεν εστιάζουν, όμως, στις πραγματικές δυσλειτουργίες. Είτε το μάχονται ανοιχτά για να υπερασπιστούν το «πατρίς (όπως τη θέλουμε), θρησκεία (μία και μοναδική, η δική μας), οικογένεια (όπως τη φανταζόμαστε)», είτε, όπως ο Κ. Μητσοτάκης χθες, έμμεσα, προσπαθώντας να το «αναβάλλουν», για να «το σκεφτούν καλύτερα», για να «αποφύγουν την αναστάτωση».

Με τους πρώτους, τους πιο συντηρητικούς, δε θα ασχοληθώ καν- η πραγματικότητα το κάνει καλύτερα από μένα. Οι δεύτεροι, όμως, είναι πιο επικίνδυνοι. Απευθύνονται στον εφησυχασμό του αδιάφορου, που δεν τον ενδιαφέρει άμεσα η ζωή ή η υγεία των διεμφυλικών ατόμων. Σε αυτά τα άτομα οι δήθεν λογικοί μετριοπαθείς προσπαθούν να υποβάλουν πως το νομοσχέδιο θα αναστατώσει άμεσα τη ζωή τους, τη δική τους και του παιδιών τους. Ξεχνώντας, όμως, πως δεν μπορείς να συνεχίζεις να αδικείς ένα άτομο που ήδη αδικείς για χρόνια, μόνο και μόνο επειδή το να σταματήσεις δε βολεύει.

Για να απαντήσω στον φίλο μου Κ.: Στο διαβατήριο, την ταυτότητα και την άδεια οδήγησης δε χρειάζεται να γράφει τίποτα, γιατί δε ζούμε στα 1950. Η υπηρεσία στην πατρίδα είναι λογικό να αφορά κάθε πολίτη, ανεξαρτήτως φύλου- κι αν χρειαστεί σε καιρό πολέμου να μην πάνε κάποια άτομα για κάποιο λόγο, δυστυχώς θα χρειαστεί να υπηρετήσουν έτσι την πατρίδα τους.

Όλ@ μπορούν να παίξουν baseball, όλ@ μπορούν να παίξουν softball, κι είναι καιρός να συνηθίσουμε στην ιδέα.

 

Υ.Γ. Θα παρατήρησατε πως δεν αναφέρθηκα καθόλου στο ζήτημα της δημόσιας τουαλέτας. Σκόπιμα, διότι είναι χαζό για πρόβλημα, εφευρέθηκε από μια συγκεκριμένη δράκα συντηρητικών alt-φασιστών στις ΗΠΑ, δεν με απασχολεί, και δεν θα έπρεπε να απασχολεί κανέναν. Ας καταφέρουμε να διορθώσουμε μια κατάφωρη αδικία πρώτα, και θα λύσουμε μετά και το πού θα πουδράρουν τη μύτη τους οι trans γυναίκες (διότι αυτές κυρίως ενοχλούν τους χριστιανοταλιμπάν). Αυτό, μόνο αν οι εν λόγω «χιονονιφάδες» της ακροδεξιάς συνεχίσουν να κλαίγονται.

More about ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γραμματόπουλος σπουδάζει νομικά στην Κομοτηνή. Η γραφή του είναι εριστική κι επιτηδευμένη, η σύνταξή του περίπλοκη χωρίς λόγο, κι οι απόψεις του πολλές φορές υπερβολικές- σπανίως, δε, έχει δίκιο. Ποντάρει στην αντίστροφη ψυχολογία για αναγνώστες.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: