ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΟ «ΦΥΛΟ» ΣΟΥ, ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ

October 13, 2017

Καθώς ο κόσμος αντιμετωπίζει μια από τις κρισιμότερες περιόδους όλων των εποχών στα πεδία της οικονομίας και της τρομοκρατίας, η ελληνική πραγματικότητα έρχεται να προσθέσει άλλη μια «χαραυγή» στην κοινωνικό-πολιτική της καθημερινότητα. Ξεφεύγει από τις κοινότυπες πολιτικές της διαμάχες και φέρνει στην επιφάνεια ένα νέο πολυσυζητημένο νομοσχέδιο σχετικά με την Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, γεγονός που δίνει την δυνατότητα στο άτομο να προβαίνει σε αλλαγή της ταυτότητας του φύλου του από τα 15 του χρόνια. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον προκύπτει, όμως, όταν ένα τέτοιο σημαντικό και ευαίσθητο ζήτημα δεν ενώνει την κοινή γνώμη για την αντιμετώπισή του, αλλά εξακολουθεί να διχάζει και να φέρνει αντιμέτωπες τόσο τις πολιτικές παρατάξεις και ιδεολογίες, όσο και την ίδια την κοινωνία ως σύνολο. Άραγε αυτή η διχόνοια δείχνει έναν λαό που δεν είναι έτοιμος για τέτοιου είδους κοινωνικές αλλαγές, λόγω του συντηρητικού παρελθόντος που δεν έχει κατορθώσει να αποβάλλει ή είναι η απόδειξη μιας εξελικτικής κριτικής ικανότητας που αντιτίθεται στο γεγονός με απόλυτη ακρίβεια, ευστοχία και λογική επιχειρηματολογία;

Για την ανάλυση του φαινομένου θεωρείται αρχικά αναγκαίο να λάβουμε ως αφετηρία της συνειρμικής μας σκέψης, τον ίδιο τον ορισμό του φύλου και τι αυτός συνεπάγεται στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η βιολογική ερμηνεία του φύλου αφορά αυτό που η φύση δημιούργησε και δεν είναι τίποτα άλλο από το ανθρώπινο σώμα. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να διαφωνήσει στο ότι το άτομο είναι κοινωνικό όν, πράγμα που σημαίνει ότι έχει αποκτήσει κοινωνική υπόσταση μέσω της ένταξης και αλληλεπίδρασής του με την κοινωνία. Έτσι διαμορφώνεται και η έννοια του κοινωνικού φύλου, η οποία από ψυχολογικής απόψεως απαρτίζεται από το σύνολο των στοιχείων που προσδίδει το άτομο στον εαυτό του, πέραν των βιολογικών του χαρακτηριστικών. Και αυτό είναι αναντίρρητα αποτέλεσμα των κοινωνικών επιδράσεων που ασκούνται στο άτομο. Επομένως, το ανθρώπινο φύλο είναι το προϊόν της κοινωνίας, που έχει ως αρχική βάση του το ήδη προκαθορισμένο και αμετάβλητο σώμα και ως αποτέλεσμα την διάπλαση της προσωπικότητας. Με άλλα λόγια, το κοινωνικό φύλο είναι ο μετασχηματισμός του βιολογικού, μέσα από την αλλαγή των αντιλήψεων που επιτυγχάνει η ανθρώπινη παρέμβαση και διαμορφώνει τον άνθρωπο σε κοινωνικό προϊόν. Υπό αυτήν την έννοια, οι κοινωνικές ταυτότητες των ατόμων δεν είναι πάντοτε στατικές και ίδιες, αλλά μεταβάλλονται διαρκώς καθώς η ίδια η κοινωνία αλλάζει. Με βάση αυτήν την άποψη λοιπόν, εφόσον δεν υπάρχει η έννοια της «αυθεντικής» ταυτότητας, το άτομο είναι ελεύθερο και δικαιούται μέσα στην κοινωνία να επιλέξει και να προσδιορίσει το φύλο του σύμφωνα με τις προσωπικές αντιλήψεις και την επιθυμία του. Άλλωστε, όσα αναγνωρίζονται από το σύνολο ως συμπεριφορές ή ρόλους των φύλων αποτελούν στερεότυπα και προκαταλήψεις, αφού στηρίζονται σε στοιχεία των δυο ταυτοτήτων που θεωρούνται αυτονόητα. Για παράδειγμα, ο άντρας να είναι δυνατότερος, ενώ η γυναίκα να είναι το ευαίσθητο και απροστάτευτο πλάσμα που χρειάζεται της προστασία του αρσενικού για να επιβιώσει. Ωστόσο, όπως είχε διατυπώσει η συγγραφέας και φιλόσοφος Simone de Beauvoir, σε μια περίοδο έξαρσης του κινήματος του φεμινισμού, «γυναίκα δε γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι». Για την ίδια, ένα βιολογικά καθορισμένο σώμα με συγκεκριμένα ανατομικά χαρακτηριστικά (αυτά με τα οποία γεννιέσαι) σταδιακά εξελίσσεται στο έμφυλο υποκείμενο (αυτό στο οποίο γίνεσαι). Άρα, υπάρχουν οι ταυτότητες, που είναι οι βιολογικές, αλλά υπάρχουν και οι αναπαραστάσεις τους στα μυαλά των ανθρώπων, που είναι οι κοινωνικές.

Όσο και αν η παραπάνω ερμηνεία έχει αρχίσει να επικρατεί στη μοντέρνα αντίληψη του κόσμου, τα ελληνικά δεδομένα αμφιταλαντεύονται  στο κατά πόσο θα μπορούσε να εφαρμοστεί ένας τέτοιος νόμος, ειδικά όταν δίνει το δικαίωμα στο παιδί να αποφασίσει για το φύλο του στην ηλικία των μόλις 15 χρονών, όταν ακόμη καλά καλά δεν έχει το δικαίωμα της ψήφου. Πως μπορεί ένα παιδί, που βρίσκεται στο μεταβατικό στάδιο της εφηβείας προς την ενηλικίωση (την ηλικία των καθηκόντων και το κοινωνικών απαιτήσεων) να αποφασίσει για κάτι τόσο σημαντικό που θα του αλλάξει την ζωή, όταν ακόμη δεν έχει προσδιορίσει τον χαρακτήρα του; Την ίδια στιγμή που «παλεύει» να μάθει τον εαυτό του και να βρει την θέση του στον κόσμο η ιδέα του να αμφισβητήσει το ίδιο του το σώμα και η αποδοχή μιας άλλη ταυτότητας θα μπορούσε να επιφέρει ένα είδος υπαρξιακού κλονισμού, με αντίκτυπο την ολοκληρωτική ανατροπή μεταξύ ψυχικής και σωματικής ισορροπίας. Ποια ηθική διαδικασία κοινωνικοποίησης θα μπορούσε να ωθήσει τα παιδιά στην αποστροφή των βιολογικών τους χαρακτηριστικών, ή ίσως την απόρριψη του ίδιου τους του εαυτού, σε μια κρίσιμη ηλικία όπως η εφηβική; Και όλα αυτά τα ερωτήματα υφίστανται όχι για να εναντιωθούν στο αδιαφιλονίκητο δικαίωμα των ανθρώπων στην ελεύθερη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους, αλλά στο να εγείρουν τον προβληματισμό του κατά πόσο μπορεί το ίδιο το παιδί να αποφασίσει χωρίς τις χιλιάδες κοινωνικές επιρροές που δέχεται να κλονίζουν την ορθολογική του σκέψη ή ακόμη ειδικότερα τον ψυχοσυναισθηματικό του κόσμο. Αν αυτό ισχύει για την εφηβική ηλικία, δεν θα μπορούσε να απορριφθεί και η πιθανότητα να πραγματοποιηθεί και στην ενήλικη ζωή του, αφού οι εξωτερικές επιρροές που δέχεται ένας άνθρωπος καθημερινά είναι αμέτρητες, ενώ παράλληλα οι μέθοδοι χειραγώγησης του σχεδόν μη ανιχνεύσιμες.

Εν συνεχεία, το άρθρο 6 του νομοσχεδίου περί μυστικότητας στην διαδικασία αλλαγής της ταυτότητας του φύλου, μπορεί μεν να εξασφαλίζει την νομική εχεμύθεια σε όλη την διάρκεια αυτής της ενέργειας, δεν μπορεί να διασφαλίσει δε την προστασία που θα παρέχουν στο άτομο οι κοινωνικοί θεσμοί σχετικά με την επιλογή του. Τα έμφυλα άτομα είναι μια ομάδα μειονοτήτων που υφίστανται ρατσιστικές εκδηλώσεις και βιώνουν καθημερινά την ξενοφοβία του πληθυσμού. Η ψυχική φθορά που μπορεί να ακολουθήσει της επιλογής τους είναι αντικείμενο πολλαπλών ψυχολογικών συζητήσεων και βρίσκεται στο επίκεντρο των ηθικών και δεοντολογικών ερωτημάτων της ανθρωπότητας. Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο εάν αναλογιστούμε τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που υποκινούν την προώθηση αυτών των θεωριών με απώτερο σκοπό την κερδοφορία απτήν διαδικασία αλλαγής του φύλου. Για μια ακόμη φορά, οι άνθρωποι να γίνονται αντικείμενο κοινωνικών πειραμάτων με στόχο την εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων, που ταυτόχρονα διογκώνουν τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας, όπως το πρόβλημα της υπογεννητικότητας, αλλά και της ρήξης που μπορεί να επιφέρει μεταξύ της κοινωνίας και της θρησκείας…

Είναι εν τέλει αρμοδιότητα των ανθρώπων να λαμβάνουν αποφάσεις για ερωτήματα που ούτε οι ηθικότεροι από αυτούς θα μπορούσαν να απαντήσουν; Ή ακόμη και σε αυτήν την ύστατη προσπάθεια ο ωφελιμιστικός χαρακτήρας ορισμένων ανθρώπων να προκαλεί σύγχυση και να «παίζει» με τις ψυχές των ατόμων και στην προκειμένη περίπτωση ακόμη και των παιδιών;

More about ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ

18 χρονών και σπουδάζει στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Ανέκαθεν το ενδιαφέρον του για την αρθρογραφία τον ωθούσε στο να γράφει συνεχώς για κοινωνικό-πολιτικά ζητήματα χωρίς να περιορίζεται μόνο σε αυτά που υποδείκνυε η σχολική ύλη . Έχει συμμετάσχει σε πλήθος συνεδρίων στην αγγλική γλώσσα με επίκεντρο την ρητορική και την διπλωματία, όπου και έχει βραβευτεί. Στην γραφή του προτιμάει την αντικειμενικότητα, ωστόσο δεν διστάζει να εκφράσει και την υποκειμενική του άποψη όπου το κρίνει απαραίτητο.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: