ΤΕΛΙΚΑ ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙΣ ΤΑΛΕΝΤΟ;

October 23, 2017

Ανέκαθεν η ελληνική τηλεόραση προωθούσε τα ταλέντα της χώρας, και όταν λέμε ταλέντα εννοούμε τόσο τα φωνητικά-χορευτικά όσο και τα αγωνιστικά-αθλητικά. Αλλά είμαι η μόνη που πιστεύει πως σήμερα επικρατεί μία υπερβολική τάση εύρεσης και αναγνώρισης πολλών- όχι και τόσο- ταλέντων; Φταίει η στασιμότητα και η έλλειψη ιδεών των τηλεοπτικών παραγώγων; Φταίει η οικονομική κρίση; Ή μήπως αυτά είναι που προκαλούν τέρψη στο τηλεοπτικό κοινό; Ας ξεκινήσουμε με την εις άτοπων απαγωγή, ώστε τελικά να βγάλουμε μία άκρη και να καταλήξουμε σε ένα αξιόλογο συμπέρασμα.

Είναι αποδεδειγμένο ότι όλες αυτές οι παραγωγές, κατά κύριο λόγο κοστίζουν αρκετά χρήματα (στο Survivor, για παράδειγμα το ένα επεισόδιο κόστιζε περίπου 2,7 εκατομμύρια ευρώ). Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο επικράτησης τους εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Η άποψη αυτή ενισχύεται, και από το γεγονός πως ακόμη και όταν η Ελλάδα διένυε “χρυσά χρόνια” , η τηλεοπτική γκάμα δεν παρουσίαζε μεγάλη απόκλιση από τη σημερινή. Όλοι θυμόμαστε πολύ καλά, το ταξίδι του Γρηγόρη Αρναούτογλου στη Μαλαισία για την παρουσίαση του Survivor, τα σκηνικά που διαδραματίζονταν στο πολύπαθο BIG Brother καθώς και τα αλλεπάλληλα Fame Stories. Σε ολάκερη την πορεία της ελληνικής τηλεόρασης, τα παιχνίδια που καταδείκνυαν την οξύνοια, τη φωνή και τη δύναμη των συμμετεχόντων κατείχαν και κατέχουν κυρίαρχη θέση. Ως κίνητρο συμμετοχής λειτουργούσε και λειτουργεί η δημοσιότητα και φυσικά τα χρήματα ως επακόλουθο. Όλοι θέλουν να είναι πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας, όλοι θέλουν τα πέντε λεπτά δημοσιότητας που τους αναλογούν . Όπως και να είναι τα πράγματα, είναι πολλοί αυτοί που επιθυμούν να συμμετάσχουν και ακόμη περισσότεροι αυτοί που επιθυμούν να παρακολουθούν.

Από την άλλη πλευρά λέτε οι παραγωγοί τηλεοπτικών projects να στέρεψαν από ιδέες και να αποφάσισαν να ανακυκλώσουν προγράμματα και εκπομπές; Νομίζω πως σε έναν χώρο, στον οποίο ο χρόνος είναι χρήμα και τα χρήματα πολλά, κανένας από τους προαναφερθέντες δε στερεύει. Συμβαίνει αυτό που πολλοί αποκαλούν, brain storming. Βέβαια, ακόμη και αν δεχθούμε πως κάποιος πλέον δεν έχει έμπνευση, είναι δεδομένο, ότι θα βρεθεί κάποιος άλλος για να δώσει λύσεις και ιδέες εκεί που αυτός δεν μπόρεσε. Και εδώ που τα λέμε, αυτό δεν είναι λογικό; Ο επενδυτής και ο εργοδότης πληρώνουν την εφευρετικότητα και την πρωτοτυπία. Εάν εκλείψουν αυτά, τότε γιατί να πληρώνουν; Θεωρώ λοιπόν, πως ούτε οι παραγωγοί των projects ευθύνονται για αυτήν την ανακύκλωση, ίσα ίσα αν περνούσε από το χέρι τους, αυτοί θα ήταν οι πρώτοι που θα αγωνίζονταν για αυτήν την αλλαγή και την προβολή κάποιου “φρέσκου” προγράμματος.  Μην ξεχνάμε άλλωστε πως και οι τελευταίοι είναι «δέσμιοι» αυτού που λέμε «νούμερα», «αιχμάλωτοι» της ακροαματικότητας και «εγκλωβισμένοι» στις προτιμήσεις των καταναλωτών.

Τι μένει λοιπόν; Τι είναι αυτό που συντηρεί την ύπαρξη τέτοιων προγραμμάτων; Φυσικά ΕΣΥ τηλεθεατή, εσύ και οι επιλογές σου! Η μονοπωλιακή αυτή συνήθεια τείνει να επικρατήσει και να παγιωθεί εξαιτίας πολλών λόγων. Έχει, αρχικά, υποστηριχθεί πως οι τηλεθεατές ταυτίζονται με τον παίκτη- διαγωνιζόμενο. Καθώς το κάθε παιχνίδι αποτελεί μικρογραφία της κοινωνικής πραγματικότητας ο καθένας υποστηρίζει αυτόν που νιώθει, πιο πολύ στα μέτρα του. Τα realities παρουσιάζουν μία πραγματικότητα, άκρως πραγματική και –γιατί όχι- δίνουν σε πολλούς ανθρώπους τη δυνατότητα να εκφρασθούν έμμεσα. Να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα αλλά και να ικανοποιήσουν πρωτόγονα ένστικτά τους. Επιπλέον, πολλοί άνθρωποι νιώθουν καλύτερα αντικρίζοντας χειρότερες καταστάσεις. Αυτό είναι που κάνει τα παιχνίδια αυτά αρκετά ελκυστικά. Η ύπαρξή τους δικαιολογείται, σε μεγάλο βαθμό και από τη συνήθεια της κλειδαρότρυπας. Ακολούθως, είναι ένας τρόπος να επεμβαίνει, ο τηλεθεατής και να «κρυφοκοιτά» τη ζωή των άλλων. Να μαθαίνει και να πληροφορείται, χωρίς να γίνεται προσωπικά αντιληπτός. Μπορεί, με αυτόν τον τρόπο να «κοιτά» χωρίς να τον «βλέπουν». Ξέρει όλα τα μυστικά και τις επερχόμενες εξελίξεις. Με την παρακολούθηση, επομένως, τέτοιων προγραμμάτων επέρχεται η τέρψη.  Τέλος, δεν είναι λίγοι αυτοί που τα παρακολουθούν για ψυχαγωγία αλλά και αυτοί που τα βλέπουν προκειμένου να κρίνουν και να σχολιάσουν- κατά βάση αρνητικά- τους συμμετέχοντες.

Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να έχουμε ως γνώμονα την κριτική μας σκέψη και ικανότητα προκειμένου να αξιολογούμε το κάθε προβαλλόμενο πρόγραμμα!

Είναι πολύ σημαντικό από κάθε τι που παρακολουθούμε να ξεχωρίζουμε το ωφέλιμο και αυτό – και μόνο – να κρατάμε!

More about ΜΑΡΙΑ ΒΑΜΒΑΚΑ

Φοιτήτρια Νομικής στην Αθήνα. Αθλήτρια στίβου στα 800 μέτρα. Λατρεύει τα θρίλερ σε σημείο να τα έχει δει όλα. Της αρέσουν τα ταξίδια και τα ψώνια. Κατάγεται από το μαγευτικό Ναύπλιο το οποίο και δεν αλλάζει με τίποτα. Αγαπημένο motto: “Φτάσε εκεί που δεν μπορείς”.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: