Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

October 25, 2017

Είναι αλήθεια λοιπόν… ο κουμμουνισμός συνάντησε τον καπιταλισμό και αυτό που προέκυψε ήταν μια ελπιδοφόρα συμμαχία, για πρώτη φορά στα χρονικά! Προσωπικά θα μπορούσα να πω πως ράγισε λίγο μέσα μου ο πατριωτισμός που έχω για το έθνος και για το αναπάντεχο μέλλον του, αφού η εναλλαγή στις πολιτικές ιδεολογίες που υποστηρίζει η εξουσία αυτής της χώρας (της Ελλάδας) φαίνεται να υποκινούνται από συμφεροντολογίες και αλλάζουν τόσο συχνά όσο και τα επίπεδα φορολογίας της… Το ένα πολιτικό «σαρδάμ» υποδεχόταν το άλλο καθώς οι λέξεις των ίδιων των πολιτικών αρχηγών της Ελλάδας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ακούγονταν σαν μπερδεμένα ιδεολογήματα ενώ παράλληλα θύμιζαν ένα καλά σκηνοθετημένο θέατρο παραλόγου.

Οι αμοιβαίες φιλοφρονήσεις Τραμπ και Τσίπρα ήρθαν σε αντίθεση με την δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού για τον Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016 στις ΗΠΑ «ελπίζω να μη μας βρει αυτό το κακό». Μάλιστα όταν ο ίδιος ερωτήθει από δημοσιογράφο απάντησε: «Διαπίστωσα από τη συνάντηση που είχα με τον πρόεδρο ότι η προσέγγιση του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποία αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό.» και συνέχισε αναφερόμενος στην γονιμότητα της συνάντησης και στην μελλοντική συμμαχία των δυο λαών. Απάντηση που κρίνεται βολική και τουλάχιστον διπλωματική, χωρίς να αφήνει τα περιθώρια σχηματισμού μιας σταθερής ιδεολογίας απέναντι στην πολιτική διακυβέρνησης του Τραμπ. Άλλωστε πώς να μην ανταλλάζουν χαμόγελα και ευχαριστίες όταν ο ένας υπενθύμιζε στον άλλο πόσο σημαντική είναι η θέση των δυο κρατών, ενώ ταυτόχρονα ο Τραμπ μας πούλησε αναβάθμιση αεροπλάνων 20-30 χρόνων συνολικού ύψους 2,4 δις «χτυπώντας» κατευθείαν στην αξιοπιστία της Ελλάδας χαρακτηρίζοντάς την «από τις λίγες χώρες του ΝΑΤΟ που δίνουν 2% του ΑΕΠ τους για αμυντικές δαπάνες». Ξαφνικά, η αριστερή κυβέρνηση Τσίπρα που αντιτίθεται στον καπιταλισμό πήγε σύσσωμη να ζητήσει επενδύσεις από τις ΗΠΑ (την πλέον καπιταλιστική κοινωνία) και ουσιαστικά επένδυσε στην πολεμική βιομηχανία της Αμερικής.

Ποιος θα μπορούσε, όμως, να γνωρίζει τα συμφέροντα που κρύβονταν πίσω από μια τέτοια συζήτηση. Το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να προβληματιστούμε και αυτό γιατί όπως έχει αποδείξει ήδη πολλές φορές ο Αμερικανός πρόεδρος είναι ικανός να φτάσει στα άκρα δίχως να ενδιαφέρεται πολύ για το αντίκτυπο των πράξεων του, με πιο πρόσφατο (τρομακτικό) γεγονός την αποχώρηση των ΗΠΑ από τον μεγαλύτερο ανθρωπιστικό οργανισμό στον κόσμο, την UNESCO. Η αποχώρηση μια υπερδύναμης με τεράστια κοινωνική και οικονομική επιρροή ανά τον κόσμο θα μπορούσε να αποτελέσει μεγάλο πλήγμα στο έργο αυτού του οργανισμού, ωστόσο η Αμερική δεν δίστασε να διακόψει την συνεργασία της και να προκαλέσει για μια ακόμη φορά θύελλα κινδυνολογιών. Η αναφορά στο συγκεκριμένο γεγονός δεν είναι καθόλου αυθαίρετη, μα θα μπορούσε να κριθεί και ως πολύ σχετική λαμβάνοντας υπόψιν την ιδιότροπη πολιτική της Αμερικής, που θα μπορούσε και στην προκειμένη περίπτωση να υπηρετεί έναν δικό της σκοπό. Μήπως, πίσω από τις πολυάριθμες φιλοφρονήσεις του Τραμπ για την λαμπρή ιστορία της Ελλάδας σε θέματα δημοκρατίας και συνεισφοράς της στην ύπαρξη του Ευρωπαϊκού πολιτισμού κρύβεται ένα ειδικότερο συμφέρον για την γεωπολιτική της σημασία σε θέματα των Ανατολικών ζητημάτων; Μια τέτοια συμμαχία που έχει υπόβαθρο την πολεμική αναβάθμιση της Ελλάδας με την συνεισφορά της Αμερικής θα μπορούσε κάλλιστα να δώσει στην δεύτερη την ευκαιρία για μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη επιρροή και έλεγχο σε χώρες όπως η Συρία, ο Λίβανος και η Τουρκία.

Με βάση αυτήν την πιθανότητα, πόσο ειλικρινή θα μπορούσαμε να κρίνουμε την δήλωση και των δυο πολιτικών αρχηγών για την επένδυση στο ελληνικό κράτος που θα έχει ως σκοπό την αναβάθμιση της Ελλάδας σε μια χώρα που θα αποτελεί πυλώνα ασφάλειας και σταθερότητας, ενώ παράλληλα θα βοηθήσει στην μελλοντική ελάφρυνση του χρέους της;  Είναι άραγε η επιβάρυνση με άλλα 2.4 δις η λύση στο πρόβλημα της χώρας ή ακόμη και αυτό που χρειάζεται αυτήν την στιγμή; Πάντως δεν χωράει αμφιβολία πως στην περίοδο που η Αμερική θέλει να διακόψει μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές συμμαχίες που έχει κάνει (ονόματι «NAFTA» και αποτελούμενη από την Βόρεια Αμερική, το Μεξικό και τον Καναδά) και να αποχωρήσει από διεθνής οργανισμούς όπως η UNESCO δείχνει μια χώρα που μετατρέπεται σταδιακά σε μια εσωστρεφής κοινωνία δίχως επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Άρα, τι αποσκοπεί μια τέτοια χώρα στο να κάνει συμφωνίες με την Ελλάδα που να αφορούν κυρίως την ορθοπόδηση της δεύτερης, ενώ στην ουσία ενισχύει την δύναμη και την επικυριαρχία της πρώτης;

Πρόκειται για θαύμα που ούτε ο ίδιος ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν πίστευε ότι θα πάρει τέτοια καλή τροπή (ίσως και βολική) για την χώρα. Αναμφισβήτητα δεν περίμενε πως η άφιξη του στην «Χώρα των Θαυμάτων» θα επέφερε καρπούς και ελπιδοφόρα οράματα, αλλά η συζήτηση έληξε μεταφέροντας ένα θετικό μήνυμα για την Ελλάδα… ή μήπως και όχι; Food for thought!

More about ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ

Σχολαστικός μέχρι αηδίας και θεωρεί πως τα προγράμματα είναι για να μην τα ακολουθούμε. Για αυτόν όλα στον κόσμο υπάρχουν για να καταρρίπτονται και ακόμη και στα 18 του δεν φοβάται να δει τον κόσμο όπως είναι… πράγμα που σημαίνει εκνευριστικά ρεαλιστής. Ενώ στην προσωπική του ζωή θερμός υποστηρικτής του πλατωνικού έρωτα, με άλλα λόγια ντροπαλός και συνομιλητής του εαυτού του. Παρόλα αυτά λατρεύει τις προκλήσεις και δεν μπορεί να κάθεται ενώ βλέπει τον κόσμο γύρο του να αλλάζει. Θέλει να είναι μέσα σε όλα και «βιάζεται» να ζήσει την ζωή!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: