ΑΞΙΑΚΗ ΥΠΕΡΟΧΗ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ

October 26, 2017

Δε φημίζομαι για το χιούμορ μου- λάθος, φημίζομαι για την έλλειψή του. Κι ανέκδοτα σαν αυτό μπορεί να είναι ο λόγος:

«Σε μια άσκηση του Πολεμικού μας Ναυτικού, ο ναύαρχος Φουρτούνας αναλαμβάνει να οδηγήσει πέντε πολεμικά πλοία από τη Θεσσαλονίκη στο Καστελόριζο. Κάπου κοντά στη Σαντορίνη, τους πιάνει μια τρομερή ομίχλη, που θολώνει τα πάντα. Απελπισμένος ο ναύαρχος, ρυθμίζει σταθερή πορεία όπως του τη δείχνουν τα όργανά του, ελπίζοντας για το καλύτερο. Σε λίγη ώρα λαμβάνει ένα σήμα από άγνωστη πηγή, πενήντα χιλιόμετρα ακριβώς μπροστά στη ναυαρχίδα του. Βλέποντάς το να πλησιάζει, τους στέλνει στον ασύρματο:
-Είμαστε πέντε πολεμικά σκάφη με μεγάλο εκτόπισμα, δεν έχουμε περιθώρια μεταβολής πορείας, μετακινηθείτε!
-Δυστυχώς, αυτό είναι αδύνατον.
-Αν δεν μετακινηθείτε, θα σας εμβολίσουμε!
-Κάντε ο,τι θέλετε. Είμαστε τα ραντάρ στο Ηράκλειο.»

Η ιστοριούλα αυτή μου άρεσε πάντα τόσο πολύ, γιατί μου θύμιζε μια βασική αρχή σχετικά με το πώς πετυχαίνουμε αυτό που θέλουμε: το ότι θες να πας κάπου, δε σημαίνει πως σε ολόκληρο το δρόμο θα κρατήσεις μία και σταθερή πορεία.

Ένα μάθημα που επιτακτικά χρειάζεται να πάρουν οι Έλληνες συντηρητικοί. Τα άτομα εκείνα που προασπίζονται την πατρίδα, αλλά την αρνούνται σε παιδάκια που γνώρισαν μόνο μία. Τα άτομα εκείνα που προασπίζονται τη θρησκεία, ευτελίζοντάς την, με το να επιτρέπουν την εμπλοκή της στην πολιτική. Τα άτομα εκείνα που προασπίζονται την οικογένεια, αλλά μόνο αν είναι μια οικογένεια σαν τη δική τους. Κι αυτό, ενώ την ίδια ώρα κόπτονται για την τάξη και την ασφάλεια- εκτός κι αν πρόκειται για τις ζωές διαφωνούντων.

Ο λόγος: διότι, κάποια στιγμή στην ιστορία, πήραν μια περίέργη, το λιγότερο, αποκλειστική αντιπροσωπεία στις αξίες και την έκφρασή τους. Κάποια στιγμή στην ιστορία (συγκεκριμένα, τον Αύγουστο του ‘36), ο προοδευτικός δεν μπορούσε να είναι πατριώτης, ούτε θρησκευόμενος, ούτε να προωθεί την οικογένεια. Ταυτίστηκε με τον άπατρι-διεθνιστή χίπη, που είναι άθεος γιατί είναι στη μόδα, ονειρεύεται να γεννιούνται και να μεγαλώνουν τα παιδιά στα βιολογικά τους λάχανα και στον ελεύθερό του χρόνο υπερασπίζεται τρομοκράτες πετώντας μολότοφ σε pet shop.

Μια αντίληψη θεμελιωδώς λάθος. Η πατρίδα, η παράδοση, η θρησκεία, η οικογένεια, η τάξη, η ασφάλεια, είναι αξίες, δεν είναι συγκεκριμένες πρακτικές. Όλοι δυνητικά τις έχουν, κι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την εφαρμογή τους. Με άλλα λόγια:

Πρώτον, το ότι αγαπώ την πατρίδα μου, δε σημαίνει πως τη θεωρώ αποκλειστικό κτήμα μου. Αντίθετα, σημαίνει πως νοιάζομαι για κάθε άνθρωπο που ζει στην πατρίδα μου, και πως θα ήθελα να ενταχθεί ομαλά- διότι η επιβίωση της πατρίδας μου σε μεγάλο μέρος εξαρτάται από αυτό. Κι αυτό για τον καθένα, είτε συμβάλλει είτε όχι, είτε γεννήθηκε σε αυτή είτε όχι, είτε κατά τη γνώμη μου αξίζει να φέρει την ιδιότητα του πολίτη είτε όχι. Διότι, αν κάτι συμβεί στην πατρίδα μου, το εάν κάποιος γεννήθηκε εδώ ή όχι δε θα έχει καμιά σημασία- το σημαντικό θα είναι να με βοηθήσει και να τον βοηθήσω. Στην κρίση, όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο, δεν πλήρωσαν μόνο οι Έλληνες, μα και οι μετανάστες. Κι ενώ ορισμένοι προσπαθούσαν να μειώσουν το χάσμα ανάμεσα στις δυο ομάδες, προσπαθώντας έτσι να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους, άλλοι ξόδευαν πόρους στη διαιώνιση ενός παράλογου μίσους. Ενός μίσους, του οποίου οι συνέπειες δεν αποτιμώνται μόνο σε ανθρώπινες περιουσίες και ζωές, μα και σε κρατικό χρήμα (βλέπε όλες τις σχετικές αποζημιώσεις που έχουμε πληρώσει μόνο μέσω του ΕΔΔΑ, για το συστημικό ρατσισμό κατά μεταναστών).

Δεύτερον, το ότι είμαι χριστιανός, ή ένθρησκος γενικότερα, δε σημαίνει πως θέλω οι θρησκευτικές μου πεποιθήσεις να γίνουν νόμοι του κράτους. Αντίθετα, η θρησκεία είναι προσωπική μου υπόθεση, και τέτοια θέλω να την κρατήσω. Δε θέλω το κράτος να επηρεάζει το δόγμα που διάλεξα για τον εαυτό μου, ούτε θέλω να επιτρέπεται στους ιεράρχες μου να με εκμεταλλεύονται πολιτικά, επειδή έχουν μια προσωπική ατζέντα. Αν θρησκευτικοί λόγοι μου επιβάλλουν να μην κάνω κάτι, απλώς δε θα το κάνω, εκτός κι αν η άρνησή μου επηρεάζει άλλους- δεν περιμένω, όμως, να με ακολουθήσει το κράτος, επιτρέποντάς του να με καταναγκάσει μέσα από τις ίδιες μου τις πεποιθήσεις αργότερα.

Τρίτον, το ότι πιστεύω στην οικογένεια, δε σημαίνει πως πιστεύω σε μαμά, μπαμπά και δυόμισι μούλικα. Σημαίνει πως πιστεύω στο θεσμό, για το σκοπό που υπάρχει από την αυγή της ανθρωπότητας: έναν ασφαλή χώρο για τους γονείς και τα παιδιά, όπου μπορούν να βρουν στοργή, αγάπη και κατανόηση. Δε με νοιάζει η σύνθεση: όσο τα παιδιά έχουν μια στέγη και μια αγκαλιά, κι όσο οι γονείς έχουν ένα στήριγμα, το ρόστερ δε με αφορά. Ειδικά, μάλιστα, αν δεν με ρώτησαν για να φτιάξουν την οικογένειά τους, δε θέλω να είμαι εγώ αυτός που θα στερήσει από τα παιδιά το δικαίωμα σε γονείς, με νομική αναγνώριση, κι όλα τα προνόμια που συνεπάγεται. Ούτε θα παρατούσα παιδάκια σε ορφανοτροφεία, επειδή περισσότερο θέλω να φροντίσω για τα πρότυπα που θα πάρουν, από το να τα αφήσω να έχουν ένα σπίτι με εισόδημα, κι ανθρώπους για να τα φροντίσουν.

Τέταρτον, το ότι μου αρέσει η τάξη κι η ασφάλεια, δε σημαίνει πως είμαι πρόθυμος να δώσω θεμελιώδεις μου ελευθερίες για να τα αποκτήσω. Στο οποίο σημείο τονίζω: αρνούμαι να αισθάνομαι ανασφαλής στο ίδιο μου το σπίτι, επειδή μια σέχτα ακροδεξιών μου λέει πως πρέπει, κι αρνουμαι να αναγνωρίσω ως «τάξη» την αυθαιρεσία του κράτους, επειδή, αν δεν το κάνω, το κράτος θα φέρει το χάος στη ζωή μου. Η «τάξη» η οποία αντιβαίνει στις θεμελιώδεις παραδοχές του κοινωνικού μας συμβολαίου δεν είναι τάξη. Εϊναι η ψευδαίσθηση της τάξης, που απευθύνεται σε όποιον δεν διαφωνεί- αν βρεθείς απέναντι, σε κάθε άλλο, παρά τάξη ζεις. «Αν ήσουν ήσυχος, κανείς δε σε πείραζε», έχω ακούσει να λένε για τη Χούντα. Και τη Μαφία.

Να σταματήσει, λοιπόν, αυτή η καραμέλα των συντηρητικών. Όχι, δεν είστε οι μόνοι πατριώτες, ή ένθρησκοι, ή προστάτες της οικογένειας, της τάξης και της ασφάλειας. Η πραγματική διαφορά έγκειται στο ότι οι μεν προοδευτικοί συμπεριλαμβάνουν τους πάντες στην προσπάθεια για να υλοποιηθούν αυτές οι αξίες, και προθυμοποιούνται να γίνουν πιο ανεκτικοί για να τις υλοποιήσουν. Ενώ εσείς είστε οι «δε».

Θεμέλιο της συντηρητικής σκέψης σήμερα είναι η προσκόλληση σε πρακτικές, όχι αξίες. Το οποίο αναστέλλει την ίδια την πορεία, για να δούμε τις αξίες αυτές στην πράξη. Γιατί η πικρή αλήθεια είναι πως οι πρακτικές του ’40 και του ’70 δε δουλεύουν. Ο προοδευτικός δεν πιστεύει σε πρακτικές αυτού του αιώνα επειδή μόλις τις σκέφτηκε και του άρεσαν. Πιστεύει, επειδή αναγνωρίζει πως οι πρακτικές αυτές προέκυψαν μετά από χρόνια δοκιμής, αποτυχίας κι επιτυχίας. Ενώ ο συντηρητικός κατά βάσιν κλαίγεται για όλη την πρόοδο που δεν κάναμε ακόμα, και, χρησιμοποιώντας την ως απόδειξη αποτυχίας, προσπαθεί να μας γυρίσει σε εποχές που, είτε δεν έζησε καν, είτε -χειρότερα- τον βόλεψαν.

Νομίζω πως οι Έλληνες συντηρητικοί θα μπορούσαν (όσο περίεργο και να ακούγεται) να γίνουν αρωγός πραγματικής προόδου, ως caveat σε πολιτικές αναγκαιότητας. Τους αναγνωρίζω, μάλιστα, την αφοσίωση σε μια, δική τους, ηθική πυξίδα. Χωρίς, όμως, προθυμία να συενργαστούν με την πραγματικότητα, στον κοινό χώρο και χρόνο που όλοι βρισκόμαστε, θυμίζουν λιγότερο σοβαρό φορέα πολιτικής ανανέωσης, και περισσότερο το αστείο του μετριοπαθούς κωμικού Stephen Colbert για τον συντηρητικό George W. Bush:

«Το καλύτερο με αυτόν τον άνθρωπο είναι πως ξέρει πού πατά. Πιστεύει την Τετάρτη το ίδιο πράγμα που πίστευε τη Δευτέρα, άσχετα με το τι συνέβη την Τρίτη».

More about ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γραμματόπουλος σπουδάζει νομικά στην Κομοτηνή. Η γραφή του είναι εριστική κι επιτηδευμένη, η σύνταξή του περίπλοκη χωρίς λόγο, κι οι απόψεις του πολλές φορές υπερβολικές- σπανίως, δε, έχει δίκιο. Ποντάρει στην αντίστροφη ψυχολογία για αναγνώστες.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: