ΣΟΜΑΛΙΑ; ΚΑΜΠΟΥΛ; ΗΤΑΝ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ INSTA STORIES;

October 27, 2017

Long (sad) story short, την περασμένη εβδομάδα στη Mogadishu, την πρωτεύουσα της Σομαλίας, εξερράγη μία βόμβα σε φορτηγό σκοτώνοντας 358 (ναι, 358) ανθρώπους. Την ευθύνη ανέλαβε η σομαλική Al Qaeda style οργάνωση Al Shabab. Την περασμένη Παρασκευή, μία άλλη βόμβα, αυτή τη φορά πάνω σε βομβιστή αυτοκτονίας σκότωσε 60 Αφγανούς σε ένα τζαμί στην Καμπούλ. Συνολικά από βόμβες, μονάχα την περασμένη εβδομάδα, σκοτώθηκαν 176 άνθρωποι στο Αφγανιστάν. Είναι πολύ απλό να πετάω νούμερα. Όταν σκεφτείς όμως σε τι αντιστοιχούν αυτά τα νούμερα και ποιά ήταν η αντίδραση στις δυτικές κοινωνίες είναι που αρχίζει το πρόβλημα. Πρόκειται μάλιστα για καθολικό πρόβλημα, αλλά, χάριν συντομίας, θα εστιάσω το άρθρο στη χώρα του περιούσιου λαού (a.k.a Greece).

Λοιπόν, τι θα λέγατε για ένα νοητικό throwback; Θυμήσου τότε που άλλαζες τη φωτογραφία προφίλ σου στο Facebook για να βάλεις την Tricolore, το Νοέμβριο του 2015. Μετά, αρχές του 2016, που πάταγες καρδούλα στο post της κολλητής με hashtag #prayforBrussels. Και σίγουρα θα θυμάσαι τότε που καταδίκαζες τον «σκοταδισμό των βαρβάρων εξτρεμιστών» σε βιωματικό post για το 2007 που ψώνιζες στη los Ramblas, σβήνοντας τη συνταγή ιντερνετικής συμπόνιας με λίγο #prayforBarcelona. Όσο και αν διαφωνώ για διάφορους λόγους με αυτό τον facebookικό τρόπο αντίδρασης, καλά έκανες. Για να παραφράσω λίγο τον Καβάφη, αυτός ο τρόπος θρήνου είναι «μια κάποια λύσις». Το ερώτημα όμως είναι απλό. Γιατί δεν έκανες / συνέβη το ίδιο και με τις βομβιστικές επιθέσεις στη Σομαλία και στη Καμπούλ; Προς τι αυτός ο επιλεκτικός στρουνθοκαμηλισμός;

Και αυτά είναι μόνο δυο παραδείγματα. Στη Μιανμάρ, μια μουσουλμανική μειονότητα διώκεται αλύπητα. Στις Φιλιππίνες, η αστυνομία στο όνομα ενός πολέμου εναντίον των διακινητών ναρκωτικών σκοτώνει καθημερινά ανθρώπους, ανάμεσα τους και εφήβους χωρίς κανένα έλεγχο. Στη Νιγηρία, η Boko Haram ακόμα απαγάγει και σκοτώνει κόσμο. Στο Μεξικό, τα καρτέλ σκοτώνουν από δημοσιογράφους μέχρι μαθητές. Για όλα αυτά δεν θα δει το παρθενικό φως κανένα hashtag, sad reaction ή post. Το χειρότερο είναι πως τα ίδια άτομα που έγραφαν για το Παρίσι, δεν γνωρίζουν καν για την επίθεση στη Σομαλία. Δεν γνωρίζουν είτε από εκούσια άγνοια είτε γιατί στο μυαλό τους οι τρομοκρατικές επιθέσεις εκτός Ευρώπης δεν είναι σημαντικές είτε επειδή πολύ απλά δεν διαβάζουν διεθνή νέα, παρά μόνο όταν κάτι υπερπροβάλλεται.

Ίσως και να το διάβασαν κάπου, αλλά «κατά που πέφτει η Σομαλία ρε μαν μου;». Και εκείνη η Καμπούλ «πολύ μακριά. Δεν είναι ρε σαν τις Βρυξέλλες που λέμε να πάμε με το Μαράκι για πρωτοχρονιά». Όσο για τα καρτέλ, είτε η κοκαΐνη είναι cool γιατί το τραγούδησαν με τον Ypo στο Γκάζι είτε «ναι, λογικό να σκοτώνουν ανθρώπους. Στο Narcos το ίδιο γίνεται». Ο διεθνισμός ή το να αυτοαποκαλείσαι global citizen ή, ακόμα καλύτερα, η συμπόνια προς κάθε άνθρωπο που δεινοπαθεί ανεξαρτήτως χώρας δεν είναι αλά καρτ. Κυρίως όμως, προϋποθέτουν ειλικρινή ανθρωπισμό, ενημέρωση και πράξεις. Το να δώσεις 10 € σε μία ΜΚΟ που λειτουργεί σχολεία στο Αφγανιστάν ή να υιοθετήσεις μέσω της ActionAid ένα ορφανό παιδί από την Νιγηρία είναι 100 φορές πιο αποτελεσματικά από ένα post στην τοποθεσία Αιγάλεω.

Ωστόσο, προτείνω, σε μία ανοιχτή επιστολή προς τον CEO του Instagram, την δημιουργία insta stories που θα ενημερώνουν τους χρήστες πότε συνέβη ένα τραγικό γεγονός, προτείνοντας και το αντίστοιχο “je suis” hashtag (όπως θα έλεγε και ο Sheldon Cooper στη σειρά Big Bang Theory, “Bazinga”). Έτσι, οι νεκροί της Μογκαντίσου θα παίρνουν μετά facebookικής οιμωγής τη θέση τους δίπλα στα φαντάσματα της Βαρκελώνης, της Καμπούλ, του Παρισιού και της Κωνσταντινούπολης ενωμένοι από το κοινό τους χαρακτηριστικό: ότι είναι θύματα μιας τρομοκρατίας που θα κρατήσει ακόμα για πολλές γενιές χωρίς να κλονιστεί από καμία ανάρτηση feeling sad.

Αν, βέβαια,  κάνεις ανάρτηση για το Bataclan, κάνε μία και για τους «λιγότερο γνωστούς νεκρούς». Έτσι θα εξασφαλίσεις μια κάποια μνήμη τους (ή τη λήθη τους).

More about ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΡΔΑΜΑΚΗΣ

Σπουδάζει νομικά αλλά τον συναρπάζουν εξίσου η διπλωματία, η πολιτική, η ιστορία και κάτι που θα ανακαλύψει στην πορεία. Λατρεύει οτιδήποτε βρετανικό, τα έξυπνα μυθιστορήματα και το καλό σούσι. Καυστικός και ενίοτε προβοκάτορας, διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: