ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΑΜΙΡ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΤΕ

November 6, 2017

Είναι μερικές φορές που αισθάνεσαι την ανάγκη να μιλήσεις για πράγματα χιλιοειπωμένα, που κάποιες φορές καταντάς έως και γραφικός αναλύοντας αυτά που στις μέρες μας θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα. Το να σέβεσαι τη διαφορετικότητα του άλλου και να δείχνεις ανεκτικότητα θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο, και οι όποιες παρεκκλίσεις δεν θα έπρεπε να ήταν παρά ελάχιστες. Φυσικά όλα αυτά είναι δεοντολογίες και ευχολόγια, καθώς η ελληνική πραγματικότητα απέχει κατά πολύ από αυτά τα ιδανικά.

Και το ζήτημα δεν είναι ότι γίναμε για μία ακόμη φορά μάρτυρες μίας αηδιαστικής επίθεσης σε μία ανυπεράσπιστη γυναίκα και τα παιδιά της με ρατσιστικά κίνητρα, αλλά το ότι υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω, που έστω σιωπηρά, επικροτεί τέτοιες ενέργειες. Ζούμε στη χώρα που ανήγαγε το ζήτημα των παρελάσεων σε εθνικό θέμα μείζονος σημασίας, στη χώρα που πιο πολύ την πείραξε ότι δεν θα κρατούν τη σημαία οι άριστοι μαθητές και μπορεί να πέσει ο κλήρος για τη σημαία σε «κανέναν Αλβανό ή Πακιστανό». Στη χώρα που βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος, που ο τραμπουκισμός ενός 11χρονου αγοριού το οποίο προσπαθεί να προσαρμοστεί και να ισορροπήσει τη ζωή του μεταξύ φτώχειας και μεταναστεύσεων από τη μία χώρα στην άλλη, δεν θεωρείται και κάτι τόσο τραγικό, γιατί στην τελική ας πάει στην πατρίδα του αν δεν του αρέσουμε εμείς εδώ. Δεν θα τον αφήσουμε να αγγίξει την ιερή σημαία μας με τα βρώμικα αφγανικά του χέρια. Αυτό πρέπει να ήταν και περίπου το σκεπτικό του διευθυντή και του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του 6ου Δημοτικού Σχολείου Δάφνης που έδωσαν στον Αμίρ να κρατάει μία ταμπέλα με το όνομα του σχολείου, επικαλούμενοι σοβαρούς λόγους.

Δεν ξέρω αν φταίει για αυτήν την απάθεια το ότι η κοινή γνώμη είναι σχετικά μουδιασμένη τα τελευταία χρόνια λόγω των εκατοντάδων περιστατικών ρατσιστικής βίας που έχουν λάβει χώρα με την άνοδο της Χρυσής Αυγής, ή αν όντως υπάρχουν τόσοι πολλοί συμπολίτες μας που πραγματικά μισούν τον διπλανό τους, επειδή προέρχεται από άλλη χώρα, άλλη φυλή, προσεύχεται σε άλλον θεό ή έχει διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις. Τα ποσοστά άλλωστε της Χρυσής Αυγής στις τελευταίες εκλογές δεν με βοηθούν να φθάσω προς το αντίθετο συμπέρασμα. Όταν ένας λαός εκλέγει άθλιες κυβερνήσεις τα τελευταία 40 χρόνια και ξαφνικά φθάνοντας στο χείλος της καταστροφής, θεωρεί ότι οι μετανάστες ευθύνονται για αυτό το – ας μου επιτραπεί η έκφραση – τσίρκο, τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα πρωτίστως συνείδησης και μετά παιδείας σε αυτή την χώρα.

Εννοείται πως οι κάθε λογής, και για τους δικούς του λόγους ο καθένας, πολέμιοι των προσφύγων και μεταναστών, θεωρούν πως αυτοί οι άνθρωποι ξύπνησαν μία ωραία πρωία και μην έχοντας τι άλλο να κάνουν είπαν «ρε συ δεν πάμε να ζήσουμε στην Ελλάδα;». Ότι ήταν δηλαδή επιλογή τους να αφήσουν τα σπίτια, τους συγγενείς και γενικότερα την πατρίδα τους για να έρθουν εδώ, τα οποία σπίτια εντελώς συμπτωματικά πιθανότατα θα είχαν γίνει θρύψαλα από βομβαρδισμούς. Αυτό αφορά κυρίως του Σύρους πρόσφυγες. Ως προς τους υπόλοιπους, όπως είναι ο Αμίρ και η οικογένειά του που προέρχονται από το Αφγανιστάν, δεν αλλάζουν και πολύ τα δεδομένα. Όταν την χώρα σου κυβερνούν εν τοις πράγμασι παραστρατιωτικές ομάδες, εφαρμόζεται ο ισλαμικός νόμος και οι άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Η Ευρώπη φαντάζει ως η γη της επαγγελίας για αυτούς. Και εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν ήρθε κάποιος που δεν έπρεπε να έρθει στην Ελλάδα, αυτό είναι καθαρά ζήτημα των Αρχών, και όχι των εξαθλιωμένων ανθρώπων που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο.

Ξεκάθαρα λοιπόν μιλάμε για ζητήματα ανθρωπισμού. Δε με ενδιαφέρει αν θεωρείς ότι η γη είναι επίπεδη, δεν με ενδιαφέρει αν θεωρείς ότι οι Έλληνες είναι η αρία φυλή, γιατί είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο το δικαίωμά σου να εκφράζεις έως ένα σημείο τις απόψεις σου, αλλά με ενδιαφέρει το να μην γίνονται οι σιχαμερές σου απόψεις και πράξεις. Γιατί τα ανθρωποειδή που επιτέθηκαν με πέτρες και μπουκάλια στο σπίτι που μένει μία γυναίκα με δύο ανήλικα παιδιά ήταν πάντα τέτοιοι, δεν περίμεναν το σήμερα, που έσπασε το αυγό του φιδιού, για να βγάλουν προς τα έξω τον πραγματικό τους χαρακτήρα.

Κάποιοι μίλησαν μέχρι και για στημένο περιστατικό, πράγμα που δεν θα μπω στη διαδικασία να το σχολιάσω. Σίγουρα δεν με εξέπληξε η γεμάτη υποκρισία και ωφελιμισμό χειρονομία του Αλέξη Τσίπρα να καλέσει τον μικρό Αμίρ με τη μητέρα του στο Μέγαρο Μαξίμου. Τόσα χρόνια έχουμε δει πολλές φορές τέτοιες ενέργειες που έχουν ως μοναδικό στόχο το πολιτικό όφελος. Τη στιγμή που ο κρατικός μηχανισμός βρίσκεται υπό κατάρρευση και εσύ ως πρωθυπουργός αντί να κοιτάξεις τα βαθύτερα αίτια των γεγονότων μοιράζεις απλώς σημαίες και δεν επιβάλλεις τον νόμο, από τα κρούσματα ρατσιστικής βίας μέχρι τους «μπαχαλάκηδες» που σπάνε βιτρίνες και καταστρέφουν γραφεία, δεν βλέπουμε το φως στο τούνελ ούτε με το κυάλι. Μακάρι μελλοντικά να διαψευστώ ως προς αυτό.

More about ΑΚΗΣ ΚΟΥΦΗΣ

Κάπου ανάμεσα στην ενασχόληση με τις σπουδές του στη νομική και τις ατελείωτες ώρες ακρόασης μέταλ μουσικής, ασχολείται και με τον σχολιασμό της πολιτικής, κυρίως, επικαιρότητας. Όνειρό του είναι να ταξιδέψει στα μεγαλύτερα ροκ φεστιβάλ του πλανήτη και να δει live τους Iron Maiden. Πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την καλή μουσική και το καλό βιβλίο, παρέα πάντα με την απαραίτητη δόση καφέ.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: