ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

November 9, 2017

Επιτρέψτε μου να χαρακτηρίσω την εποχή μας ως την εποχή των ερωτηματικών (;), την εποχή του δεν ξέρουμε που είμαστε και που βαδίζουμε. Ακούμε για παγκόσμιες προσπάθειες κατά του ενός, συμφωνίες κατά του άλλου και στο τέλος τίποτα δεν έχει αλλάξει. Πριν, λοιπόν, καταλήξει αυτό το κείμενο σε ύμνο του ρομαντικού που βλέπει το παραμυθάκι της κοινωνίας του να γκρεμίζεται, ας μιλήσουμε με στοιχεία.

Έτος 2000: 900 εκατομμύρια συνάνθρωποί μας υποσιτίζονται σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, μέγεθος που αντικατοπτρίζει περίπου το 15% του συνολικού πληθυσμού.
Έτος 2015: το ίδιο νούμερο έχει μειωθεί στα 777 εκατομμύρια και στο 10,6% του συνολικού πληθυσμού σημειώνοντας σταθερά καθοδική πορεία.
Έτος 2016: 815 εκατομμύρια οι υποσιτιζόμενοι, 11% του συνολικού πληθυσμού (επειδή πολύ κράτησε το καλό). Μετά από μια 15ετία συνεχούς “προόδου” και σημαντικών αποτελεσμάτων, οι άνθρωποι που υποσιτίζονται αυξήθηκαν κατά 38 εκατομμύρια μέσα σε ένα έτος.

Δεν χρειάζονται ρομαντικές περιγραφές και σκληρές εικόνες. Έχουμε χορτάσει από τέτοια. Αρκεί μόνο να συνειδητοποιήσουμε ότι το 11% του πληθυσμού πεθαίνει από πείνα, όταν εμείς συζητάμε ποιο Iphone θα πάρουμε. Άνθρωποι περιπλανιούνται, αναζητώντας σωτηρία εκτός της πατρίδας τους, μακριά από πολέμουςμακριά από τη φτώχια και τη ξηρασία, κι εμείς τι κάνουμε;
Το ονομάζουμε «προσφυγικό» για να ξεχάσουμε την ανθρώπινη υπόσταση του. Μετατρέπεται άμεσα σε πολιτικό εργαλείο, σε μέσο άσκησης πιέσεων. Το κρατάμε ως ένα ακόμα ενδιαφέρον λογιστικό νούμερο για εκείνες τις δύσκολές ώρες που θα χρειαστεί να φανούμε τάχα πιο «ανθρωπιστές» από τους άλλους τους κακούς. Κι αφού δεν έχουμε και πολλά να επιδείξουμε, και μιας και ο ανταγωνισμός δεν είναι μεγάλος, όποιος έχει τους περισσότερους «πρόσφυγες» δεν είναι άνθρωποι. Είναι πρόσφυγες κερδίζει. Απαντάμε στο πρόβλημα με κλειστά σύνορα, με τοίχους, με βία και με το δάχτυλο μας στραμμένο πάνω τους. Όλο και ξαναγεννιέται ο ένδοξος φασισμός στο πλανήτη με ολοένα και περισσότερες κυβερνήσεις να έχουν ως βασικό στοιχείο της πολιτικής τους τον εθνικισμό. Το μίσος γίνεται της μόδας.
Ακόμα, όμως, κι εκεί που οι ακραίες πολιτικές θέσεις δεν έχουν ακόμα πέραση, τη λύση τη περιμένουμε απο κάποιους ανεξάρτητους, απο ΜΚΟ και εθελοντές. Την ίδια στιγμή, οι περισσότερες επιχειρήσεις, με τη λεγόμενη Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, προσποιούνται να λύνουν όλα όσα δημιούργησαν: εργασία ανηλίκων, χαμηλοί μισθοί, φοροδιαφυγή και καταστροφή του περιβάλλοντος, ενώ οι κυβερνήσεις επιδιώκουν να σβήσουν το πρόβλημα από το χάρτη, βγάζοντας την εαυτό τους απο αυτό το παιχνίδι ευθυνών.

 Κι εμείς τι κάνουμε;

Περνάμε τα πιο ζωηρά χρόνια σε καφετέριες, κάνοντας μόνο συζητήσεις της πλάκας. Έτσι για να περνάει η ώρα. Ενδιαφερόμαστε για το πόσα likes θα πάρουμε στη φωτογραφία (για τη οποία στηνόμασταν 15’), αν κέρδισε η ομάδα μας, που θα βγούμε και πώς θα περάσουμε καλά. Ωραίος αυτός ο κόσμος ε; Ούτε σκέψη για κάτι παραπέρα, για κάτι περισσότερο, για κάτι που αφορά οτιδήποτε άλλο πέρα από τον εαυτούλη μας. Αγνοούμε τη πραγματικότητα, κι ούτε καν εσκεμμένα. Απλά δεν υπάρχει μέσα στη μικρή μας φούσκα.


Προφανώς, κάτι κάναμε πολύ λάθος τα τελευταία χρόνια. Η αδιαφορία και ο εγωκεντρισμός δεσπόζουν σε μία κρίσιμη για τον κόσμο μας στιγμή, η οποία περνάει απαρατήρητη στους περισσότερους από εμάς. Θυσιάζουμε τον εαυτό μας σε μερικές στιγμές απολαύσεις, ενώ με το ελάχιστο μπορούμε να προσφέρουμε τόσα πολλά.
Ο κόσμος μας αλλάζει ανεξέλεγκτα, γιατί απ’ το καναπέ του κανείς δεν κατάφερε τίποτα. Η ευθύνη βαραίνει όλους μας.

More about ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗ

Φοιτήτρια Νομικής με πάθος για ζωη και γνώση. Ερωτευμένη με τη λογοτεχνία, τη δημοσιογραφία, τον έντιμο και ειλικρινή λόγο. Δημοσιογραφία σημαίνει γνώση, δημιουργία και σκέψη πέρα απο ταμπού, ανακρίβειες και ψεματα. Γράφω για να γνωρίσω τον εαυτό μου και την κοινωνία στην οποία ζω πέρα απο σκουριασμένες ιδεολογίες και μεγάλα λόγια.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: