ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΙΔΙΑ

November 12, 2017

Αφήνοντας στην άκρη όποια ευαισθησία για τα παιδιά, θέλω να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου. Χρόνο με τον χρόνο, μέρα με την μέρα, λιγοστεύουμε! Δύσκολα πλέον, τα ζευγάρια προβαίνουν στην συνειδητή απόκτηση, τουλάχιστον ενός παιδιού. Μήτε φταίει η κρίση; Μήτε οι προτεραιότητες του ανθρώπου; Μήτε η ανεπαρκής κρατική στήριξη στις νέες μητέρες;

Ίσως και να έχουν συμβάλλει όλα. Οι αριθμοί πάντως μιλάνε από μόνοι τους. Το 2011 ήταν η πρώτη χρονιά που οι ετήσιες γεννήσεις ήταν λιγότερες από τους θανάτους στην Ελλάδα. Έκτοτε, η θνησιμότητα αυξάνεται και οι γεννήσεις μειώνονται δραματικά. Σύμφωνα μάλιστα με μια πρόσφατη έρευνα, η πλειοψηφία των ζευγαριών περιορίζεται στην απόκτηση μόνο ενός παιδιού.

Από την άλλη θα αναρωτηθούμε: είναι η πρώτη φορά που ο Έλληνας περνάει μια δύσκολη οικονομική φάση; Μετά τον πόλεμο του ΄40 οι περισσότερες οικογένειες ήταν κάτω από το όριο της φτώχειας. Παρ΄ όλα αυτά, η πλειοψηφία των οικογενειών απαρτιζόταν από τουλάχιστον 4-5 παιδιά. Τι έχει αλλάξει όμως μέσα σε αυτά τα 70 χρόνια;

Αρχικά, έχει ανέβει κατά πολύ το βιοτικό επίπεδο. Ο σύγχρονος γονέας πρέπει να εξασφαλίζει για το παιδί του ένα βασικό χρηματικό ποσό για να το αναθρέψει, να το σπουδάσει και γενικά να το ζήσει αξιοπρεπώς με βάση τα νέα δεδομένα. Κάτι που είναι αρκετά δύσκολο στους χαλεπούς καιρούς της κρίσης, από τη στιγμή που ο κατώτατος μισθός δεν ξεπερνά τα 680 ευρώ. Επιπλέον, πολλά ζευγάρια δεν παίρνουν την απόφαση της τεκνοποίησης καθώς κυνηγούν την επαγγελματική κατάρτιση και θεωρούν ότι δεν θα μπορέσουν να αφιερώσουν στα παιδιά τους τον χρόνο που χρειάζεται, μιας και στην Ελλάδα, τις περισσότερες φορές, η 8ωρη εργασία επεκτείνεται σε 12ωρη!

Δεν έχει μειωθεί όμως, μόνο η τεκνοποίηση αλλά και η υιοθεσία. Από το 2015, τα ποσοστά υιοθεσίας σημειώνουν πτώση της τάξης του 20%. Τα ιδρύματα που φιλοξενούν παιδιά διευρύνουν συνεχώς τις εγκαταστάσεις τους καθώς όλο και περισσότερες οικογένειες αδυνατούν να τα αναθρέψουν και τα αφήνουν στη 《μοίρα》 του κράτους και της ιδιωτικής υιοθεσίας.

Δεν μπορούμε όμως να επιρρίψουμε όλες τις ευθύνες στους γονείς αυτούς που η ζωή τους τα ΄φερε διαφορετικά απ΄ ότι υπολόγιζαν. Μεγάλη ευθύνη αναλογεί σαφώς και στο κράτος. Τα επιδόματα μητρότητας είναι εξευτελιστικά χαμηλά. Οι περισσότερες γυναίκες που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, αν είναι τυχερές, αναγκάζονται να επιστρέψουν στην εργασία τους λίγους μήνες μετά την γέννα, αν από την άλλη είναι άτυχες, έχουν απολυθεί πριν καν γεννήσουν. Πώς μπορεί, λοιπόν, μία οικογένεια να αναλάβει μία τόσο σοβαρή ευθύνη σε ένα επαγγελματικό και κρατικό καθεστώς που δεν ευνοεί την τεκνοποίηση;

Ακόμα και στην περίπτωση που ένα ζευγάρι θέλει να προβεί σε πράξη υιοθεσίας, το κράτος του βάζει επαναλλειμένα τρικλοποδιές, μιας και αποτελεί μια ιδιαιτέρως χρονοβόρα διαδικασία -ο μέσος όρος που απαιτείται για την υιοθεσία ενός παιδιού είναι 5 χρόνια- και γεμάτη γραφειοκρατικές διαδικασίες. Αν τυχόν, η οικογένεια είναι μονογονεϊκή, η διαδικασία υιοθεσίας καθυστερεί ακόμα περισσότερο.

Ας μην ξεχνάμε και τα αυξημένα έσοδα τοκετού. Μια ετοιμόγεννη γυναίκα στις μέρες μας, προτιμά να γεννήσει σε μια ιδιωτική κλινική, αφού όλοι ξέρουμε καλά ότι αρκετά δημόσια νοσοκομεία παρουσιάζουν βασικές ελλείψεις. Τα έξοδα τοκετού σε μια ιδιωτική κλινική ανέρχονται κοντά στα 2000 ευρώ, ενώ σε περίπτωση που μια μητέρα δεν θηλάζει, το γάλα κοστίζει 500 ευρώ μηνιαία.

Δυστυχώς, πολλές γυναίκες καταφεύγουν στη λύση της έκτρωσης λόγω οικονομικής και ψυχολογικής αδυναμίας να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί. Σύμφωνα με μία έρευνα του 2016, μία στις πέντε γυναίκες προβαίνουν σε άμβλωση λόγω κακής οικονομικής κατάστασης. Η χώρα μας μάλιστα, έχει σημειώσει νέο αρνητικό ρεκόρ, καθώς «τερματίζει» πρώτη στην Ευρώπη και τρίτη παγκοσμίως στις αμβλώσεις!

Φυσικά και δεν είναι όλα δυσοίωνα. Και σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω να μην υπάρχουν κριτήρια για την υιοθεσία. Ο δρόμος όμως δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, είτε ένα ζευγάρι επιλέξει να τεκνοποιήσει, είτε προχωρήσει σε πράξη υιοθεσίας. Για να γίνει όμως κάποιος γονιός, χρειάζεται να έχει υπομονή και ανεξάντλητα αποθέματα αγάπης. Είναι καιρός λοιπόν, το κράτος να αντιληφθεί ότι τα παιδιά δεν τρέφονται με αγάπη για να μεγαλώσουν και να ενθαρρύνει την απόκτηση παιδιών, ειδάλλως, είναι αναπόφευκτο το να εξαφανιστούμε ως έθνος…

 

http://ginagcounseling.com/%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CF%84%CE%B5-%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CF%83/

 

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: