ΣΧΕΔΟΝ 50 ΧΡΟΝΙΑ..

November 19, 2017

« Σχεδόν 50 χρόνια, βάσανα και διωγμοί », έγραφε ο μεγάλος Μανώλης Ρασούλης. 44 χρόνια πέρασαν από τότε που το τανκ έπεσε πάνω σε φοιτητές, πάνω σε έλευθερους πολίτες. 44 χρόνια από τότε που καταλήφθηκε το πανεπιστιμιακό άσυλο, που το δικτατορικό καθεστώς έδειξε και στους πιο δύσπιστους πολίτες το αληθινό του πρόσωπο. 24 άνθρωποι νεκροί, χιλιάδες τραυματίες, το αποτέλεσμα της 17ης Νοεμβρίου.
Δεν ήταν όμως το τέλος του καθεστώτος μια εξέγερση. Ένα Θηρίο δεν πεθαίνει με λίγα χτυπήματα. Ήταν όμως η αρχή του τέλους, ήταν η πρώτη μεγάλη ρωγμή, η πρώτη μεγάλη πληγή που άνοιξαν οι πολίτες στο Θηρίο που αντιμετωπίζουν από το 1967. Δημοκράτες, Κομμουνιστές, Φιλελεύθεροι, άνθρωποι των γραμμάτων, ποιητές του έρωτα και της επανάστασης, συνθέτες της ελευθερίας, βρίσκονταν εξόριστοι ή αυτο-εξόριστοι, κάποιοι στην Μακρόνησο και άλλοι πιο τυχεροί, που πρόλαβαν να φύγουν πριν την πτώση της Δημοκρατίας, στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Κακοποίηση, βασανιστήρια, θάνατοι. Ναι, η Ελλάδα δεν κοιμόταν με τις πόρτες και τα παράθυρα ανοιχτά κατά την διάρκεια της επταετούς δικτατορίας και όποιος κοιμόταν άκουγε τις φωνές από τα βασανιστήρια, άκουγε ουρλιαχτά κατά την διάρκεια της νύχτας από ανθρώπους που πολέμησαν στο βουνό κατά την κατοχή, από ανθρώπους μεγάλης ηλικίας που θέλανε την πατρίδα τους ελεύθερη, δημοκρατική.
Είναι το Πολυτεχνείο ζωντανό 44 χρόνια μετά; Έχει στιγματίσει και θα συνεχίσει να στιγματίζει την μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας;
Ακούς στον δρόμο, στο διαδίκτυο, στο ραδιόφωνο οτι το Πολυτεχνείο πέθανε μαζί με την γενιά του.
Λάθος. Το Πολυτεχνείο δεν πεθαίνει, η ιστορία δεν διαγράφεται. Δεν είναι μια απλή γιορτή αντίστασης, είναι μια ηρωική πράξη από πρόσωπα που ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι θα γίνονταν ήρωες. Αυτήν την παρακατήθηκη πρέπει να την κρατήσουμε. Δεν πρέπει να βάζουμε τον εαυτό μας στην ηρωική θέση, αλλά να είμαστε έτοιμοι να παλέψουμε για την αλήθεια, την δημοκρατία και την ελευθερία.
Γιατί όμως είναι αναγκαίο σήμερα, το 2017 (και τα επόμενα χρόνια) να παλέψουμε για τα ιδανικά που πάλεψαν τότε; Γιατί το σύνθημα ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (που ήρθε ως αντιδιαστολή με το σύνθημα των Συνταγματαρχών « ΕΛΛΑΣ – ΕΛΛΗΝΩΝ – ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ »), συμβολίζει την γενιά μας; Την γενιά των μνημονίων και της λιτότητας;
Αρχικά, το 1974, ο λαός δεν πάλεψε μόνο για την πτώση της Χούντας αλλά και για τα ιδανικά της Δημοκρατίας, που σήμερα μετά από 8 χρόνια λιτότητας έχουν αμφισβητηθεί. Συγκεκριμένα, με την άνοδο της νεο-ναζιστικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής και την εκλογή της στο Ελληνικό Κοινοβούλιο στις Εκλογές του 2012 με ποσοστό 7%, η Δημοκρατία στην Ελλάδα κλονίστηκε μετά από πάρα πολύ καιρό. Με ναζιστικούς χαιρετισμούς, σβάστιγκες, δολοφονίες και ξυλοδαρμούς μεταναστών, τελετουργίες που θα ζήλευε και η Κου-Κλουξ-Κλαν, η Χρυσή Αυγή εδώ και 8 χρόνια είναι ακίνητη στο ποσοστό του 6-7%, με πάνω απο 500.000 ψηφοφόρους, ανθρώπους που αποδοκιμάζουν την Δημοκρατία, και χαιρετάνε ναζιστικά με το πρόσχημα οτι «Αυτά τα χέρια δεν είναι λερωμένα, είναι καθαρά». Αιματοβαμμένα χέρια, τα ονομάζουν καθαρά, όπως και την Συνταγματική Δικτατορία του Παπαδόπουλου, την ονομάζουν «Επανάσταση της 21ης Απρίλη».
Και δυστυχώς, η μάστιγα του νεοφασισμού δεν σταματάει στην Ελλάδα. Σε όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκές χώρες, το φίδι ξαναβγαίνει από το αυγό του, με αργές και σταθερές κινήσεις. Το ατύχημα του εκφασισμού της Ευρώπης πρέπει εμείς, ως πολίτες να το αποτρέψουμε. Οι κρίσεις θα γεννάνε ναζιστές και φασίστες, θα γεννάνε δικτατορίες και απολυταρχικά καθεστώτα, θα γεννάνε βασανιστήρια και Μακρονήσους. Είναι επιταγή η εξέργεση. Η εξέργεση με ειρηνικά μέσα, με διάλογο και σύγκρουση ιδεών, με αιτήματα για κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία και ισότητα. Να γιατί το Πολυτεχνείο ζεί, να γιατί δίνει μήνυμα σε όλους τους Έλληνες, ακόμα και σε Ευρωπαίους πολίτες για αντίσταση και αγώνα.
Στην εποχή που ανθρώπινες ζωές χάνονται από το νερό της βροχής, που οι αυτοκτονίες έχουν γιγαντωθεί, που η ανεργία θεωρείται δεδομένη, η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρη απο ποτέ, για να μας θυμίσει πως πρέπει να αγωνιστούμε για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

More about ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ

"Επαναστατώ άρα υπάρχω.", είχε γράψει κάποτε ο Καμύ και από τότε που το διάβασε, δεν σταματά να επαναστατεί. Σπουδάζει Πολιτική Επιστήμη και Διεθνείς Σχέσεις στην Κόρινθο και αγαπάει την Πολιτική (χωρίς να θέλει να γίνει πολιτικός). Ακούει ξένη μουσική και αγαπημένο του συγκρότημα είναι οι The Smiths. Τα Σαββατοκύριακα βλέπει αγώνες της Liverpool, που είναι η μεγάλη του αγάπη, και ακόμα ελπίζει ότι φέτος, το πρωτάθλημα είναι δικό τους.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: