Ο ΑΛΛΑΧ ΩΣ ΚΑΜΙΚΑΖΙ ΑΥΤΟΚΟΝΙΑΣ

November 29, 2017

Τι θα γινόταν εάν για μια μέρα οι κάτοικοι της “υποανάπτυκτης” Ανατολής αντάλλαζαν τόπο διαμονής με τους κατοίκους της “αναπτυγμένης” Δύσης; Πως θα φαινόταν άραγε ακόμη και σε μερικούς από εμάς εάν μια μέρα ξυπνούσαμε και βρισκόμασταν κάπου στο Σινά , στο Ιράκ , την Συρία ή στο Αφγανιστάν; Πίσω από αυτά τα ρητορικά ερωτήματα κρύβεται ένα σοβαρό κοινωνιολογικό πείραμα με πορίσματα που εάν ήταν δυνατόν να γνωστοποιηθούν θα άλλαζαν σίγουρα τον τρόπο που αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι τον κόσμο και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Τα τελευταία χρόνια η αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη έχει αρχίσει να αισθάνεται την αιχμή της Τρομοκρατίας αρκετά κοντά στην καρδιά της , αυτή η απειλή της προκαλεί την απόλυτη αμηχανία αφού δείχνει να μην προστατεύει όπως θα έπρεπε τα εξ αρχής θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών της στην ζωή και στην ελεύθερη ανάπτυξη του εαυτού. Κυρίαρχο παράδειγμα που κλόνισε τους δημοκρατικούς πυλώνες της Ένωσης και τάραξε την ίδια την πίστη στην άποψη ότι η Τρομοκρατία είναι ένα φαινόμενο που συναντάται έξω από την σφαίρα της , αποτέλεσαν οι βομβιστικές επιθέσεις στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου το 2015. Το γεγονός ότι τα χτυπήματα είχαν ως κέντρο όχι χώρους του πολιτικού κατεστημένου αλλά μέρη του καθημερινού μαζικού πολιτισμού (συναυλιακοί χώροι , εστιατόρια) ίσως θα πρέπει να είναι η αρχή της βαθύτερης διερεύνησης των λόγων έκρηξης τέτοιων φαινομένων στην δική μας Ευρώπη, την ίδια στιγμή που τέτοιες επιθέσεις έγιναν από Ευρωπαίους πολίτες που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε δικά της εδάφη αλλά επέλεξαν να εξισλαμιστούν και να εναντιωθούν στον τρόπο που εκείνη λειτουργεί. Αυτή η μορφή Τρομοκρατίας αποτελεί ένα λάκτισμα, μια στιγμιαία αναστάτωση την ίδια στιγμή που στις τριτοκοσμικές χώρες η Βία αποτελεί την ίδια τους την πραγματικότητα. Βασικά θα μπορούσε να ειπωθεί ότι έχει αρχίσει και “κανονικοποιείται”. Αυτό το οποίο οφείλει να επιτύχει η Ευρώπη είναι προφανώς η ουσιαστική αντίληψη της διαφορετικότητας των Πολιτών της, ο σεβασμός της οποίας θα αναδείξει εν τέλει ότι η ίδια βρίσκεται σε ένα συνεχές μεταβατικό στάδιο μιας που και οι ίδιες οι κοινωνίες των κρατών μελών της στο εσωτερικό τους βιώνουν μια αδιάκοπη αλλαγή. Η θλίψη δείχνει να αγκαλιάζει τους ανθρώπους και η χρήση της φράσης “Είμαστε χαμένοι , δεν υπάρχει τρόπος να διαφύγουμε από την δίνη της μετατροπής της Ευρώπης σε ένα μοντέρνο Ευρωπαϊστάν”, δείχνει να κερδίζει έδαφος. Τα όρια του κόσμου έχουν μικρύνει, ο φόβος είναι διάχυτος και η υπόσχεση για ένα καλύτερο μέλλον, αμφιβόλου ποιότητας.

Από την άλλη πλευρά εάν παρατηρήσει κανείς τις ανατολικές χώρες, η Τρομοκρατία πλέον έχει γίνει αδήριτο κομμάτι μιας δραματικής πραγματικότητας. Οι άνθρωποι έχουν πάψει να ονειρεύονται για το μέλλον και αυτό διότι για εκείνους αποτελεί ένα μικρό θαύμα η ίδια η Ζωή. Το πιο νέο συγκλονιστικό συμβάν ήταν όταν πριν ελάχιστες μέρες η επίθεση σε τέμενος στο Σινά της Αιγύπτου ήταν αρκετή για να κοστίσει την ζωή 305 ανθρώπων σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες. Όλα δείχνουν πως η επίθεση αυτή σκηνοθετήθηκε από στελέχη του Ισλαμικού Κράτους για να αναδείξουν την ισχύ του Αλλάχ και την κυριαρχία της πρακτικής του Κράτους στην Αίγυπτο αφού επιδιώκουν να την μετατρέψουν σε ένα ισλαμικό προτεκτοράτο. Η ανάγκη μερικών ανθρώπων να νιώσουν έστω και ελάχιστα ότι αποτελούν μέρος μιας ομάδας με ανώτερο στόχο είναι ικανή να πλημμυρίσει στις μέρες μας ολόκληρες χώρες στο πένθος. Οι ίδιοι περιτυλίγουν την δική τους έλλειψη παιδείας και τα διάφορα τους συμπλέγματα με ένα μαύρο  πέπλο που αποζητά την μονιμότητα και τι θα μπορούσε να είναι πιο μόνιμο από την διασπορά του Φόβου; Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό; Όσο δύσκολο και αν είναι οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι πίσω από κάθε τέτοια επίθεση δεν κρύβεται η θεϊκή δίψα για περισσότερο αίμα απίστων αλλά η άδηλη προσδοκία μερικών να συνεχίζουν να κινούν τα νήματα και να ελέγχουν τις ζωές των ανθρώπων είτε εκείνοι μένουν σε κάποια “τυχερή” χώρα της Δύσης ή σε κάποια “σημαδεμένη” χώρα της Ανατολής.

Οι άνθρωποι στην σημερινή εποχή οφείλουν να αισθάνονται αρκετά τυχεροί που ζουν μια τέτοια πραγματικότητα που όλα είναι δυνατόν να ανατραπούν μέσα σε ψήγματα δευτερολέπτων (εκτός βέβαια από την ανάγκη του ανθρώπου για μεγιστοποίηση της ισχύος του) και αυτό διότι τους μαθαίνει καθημερινά να μην θεωρούν τίποτε δεδομένο, να μην κρίνουν με ευκολία τα τεκταινόμενα και προφανώς να αναζητούν τα βαθύτερα αίτια έκρηξης του ενδιαφέροντος σε οτιδήποτε δείχνει να απασχολεί την επικαιρότητα. Εγώ βέβαια διακρίνω την απόλυτη ειρωνεία όταν συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Η Τρομοκρατία όποια μάσκα και αν φορά είναι το ίδιο επικίνδυνη όμως δεν φτάνει μόνο η τιμωρία των ακολούθων της από την Δικαιοσύνη ούτε η ελάχιστη εκδήλωση αλληλεγγύης μας ενάντια στον Μουσουλμανικό “Λεβιάθαν”. Καλό θα ήταν να άρουμε τις αλυσίδες της ανικανοποίητης σιγουριάς μας, να αποκηρύξουμε τα καθέκαστα “ινδάλματα” των λαών και να αναζητήσουμε τον ουσιαστικό τρόπο κατάπνιξης τέτοιων φαινομένων εκ θεμελίων και όχι να προχωράμε στην επιφανειακή αντιμετώπισή τους στρουθοκαμηλίζοντας . Η επιφανειακή αντιμετώπιση συνταιριάζει με την έμμεση ή και άμεση αυτουργία και το μόνο το οποίο καταφέρνει  είναι ο πρόσκαιρος κατευνασμός της μανίας για την πρόκληση του απόλυτου πανικού μέχρι την επόμενη φορά που ένα νέο χτύπημα θα μας υπενθυμίσει ότι δεν είναι ο Αλλάχ ο οποίος φορά εκρηκτικά αλλά απλοί άνθρωποι που υποκινούνται από το μίσος προς την διαφορετικότητα!

More about ΚΑΝΕΛΛΑ ΣΑΝΤΟΡΙΝΑΙΟΥ

Και όμως την λένε Κανέλλα ! Στην καθημερινότητα της η συγγραφή ποίησης , η ενασχόληση με το θέατρο , οι σπουδές της στο αντικείμενο της Πολιτικής Επιστήμης και η αγάπη της για τις ωραίες μουσικές παλεύουν για το τι εν τέλει θα κατακτήσει το μυαλό της (ακόμη παλεύουν) . Εκείνη αυτό που κάνει είναι να σκέφτεται ελεύθερα και να ακούει Pink Floyd ... ! Όνειρο της είναι να πάψουν οι στόχοι της να είναι απλές σκέψεις και να γίνουν η δική της πραγματικότητα.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: