«ΑΣ ΚΑΘΟΤΑΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ Ο ΑΛΕΞΗΣ»

December 6, 2017

Και τι δεν έχει ειπωθεί για την 6η Δεκεμβρίου του 2008 τα τελευταία εννιά χρόνια. Ο καθένας φαίνεται να αντιλαμβάνεται τα γεγονότα με τον τρόπο του. Βλέπει κανείς αναρχικούς που σπάνε ό,τι σταθεί και ό,τι βρεθεί στο πέρασμά τους ως αντίποινα στην αστυνομική βία, φασίστες που πανηγυρίζουν για το συμβάν προσπαθώντας να δυναμιτίσουν το κλίμα, και πολιτικά κόμματα που καπηλεύονται τον θάνατο ενός 16χρονου εφήβου. Εγώ θα εστιάσω στο γεγονός του θανάτου ενός εφήβου από το όπλο αστυνομικού και μόνο σε αυτό, χωρίς να επεκταθώ στις διαστάσεις που πήρε ή στα επεισόδια που γίνονται κάθε χρόνο στην επέτειο της δολοφονίας του.

Το μόνο που μπορώ να συμπεράνω από τις τελευταίες επετείους της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου όλα αυτά τα χρόνια, μπορώ άνετα να το συνοψίσω σε μία και μόνο λέξη. Μίσος. Μίσος του αριστερού προς τον δεξιό, μίσος του αστυνομικού προς τον αντιεξουσιαστή, μίσος όλων προς τον διπλανό τους, αρκεί μόνο να ανήκει κάπου αλλού ιδεολογικά. Το καταλαβαίνεις όπου κι αν πας, στον δρόμο, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στην τηλεόραση. Μίσος πηγαίο και απύθμενο, που θαρρείς πως οι ρίζες του ανάγονται δεκαετίες πίσω. Μια διαίσθηση που στη συνέχεια σου γίνεται βεβαιότητα. Ο θάνατος του Αλέξη ήταν ίσως το αποκορύφωμα αυτού του μίσους. Μέχρι το Δεκέμβρη του 2008 ζυμώνονταν τα ακραία πολιτικά πάθη κατά κάποιον τρόπο, και τότε απλώς έσπασε το απόστημα. Ο Κορκονέας έκανε την αρχή. Ο ειδικός φρουρός της ΕΛ.ΑΣ. εκείνο το βράδυ αφαίρεσε τη ζωή ενός 16χρονου παιδιού, το οποίο «πήγαινε γυρεύοντας», όπως είπαν πολλοί, επειδή – κατά την εκδοχή της αστυνομίας – πετούσε μαζί με άλλους συνομηλίκους του πέτρες σε περιπολικά που περνούσαν στα Εξάρχεια. Ο ίδιος ισχυρίστηκε στη δίκη του στον πρώτο βαθμό και εξακολουθεί να ισχυρίζεται και σε δεύτερο, πως δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει τον Αλέξη, και πως κατά τραγική συγκυρία η σφαίρα εξοστρακίστηκε. Το δικαστήριο έκρινε ένοχο σε πρώτο βαθμό τον Επαμεινώνδα Κορκονέα, θεωρώντας πως είχε πρόθεση να σκοτώσει ή τουλάχιστον είχε αποδεχθεί τέτοιο ενδεχόμενο. Σίγουρα το να καταλογίσεις δόλο για ανθρωποκτονία σε κάποιον άνθρωπο δεν θα πρέπει να γίνεται αβασάνιστα και ελαφρά τη καρδία, ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση τα στοιχεία οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα.

Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι οι αστυνομικοί επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουν το επιχειρησιακό τους όπλο κατά ανθρώπων μόνο εφόσον απειλείται η δική τους ζωή ή η ζωή άλλων, και μόνο εφόσον έχουν εξαντλήσει κάθε άλλη δυνατότητα επιβολής της τάξεως, συμπεριλαμβανομένης της πρόταξης του όπλου και της εκφοβιστικής βολής στον αέρα. Με βάση τα δεδομένα αυτά, και εφόσον δεχθούμε την εκδοχή των δύο αστυνομικών, οι πέτρες που πετούσε μια παρέα 15χρονων και 16χρονων σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί τη χρήση όπλου, πόσω μάλλον τον πυροβολισμό εναντίον τους. Γιατί αν δεν είχε πυροβολήσει εναντίον των παιδιών, δεν θα είχε εξοστρακιστεί η σφαίρα χτυπώντας στην τσιμεντένια μπάλα και δεν θα είχε πλήξει τον Αλέξη. Ο ίδιος ο δράστης ισχυρίζεται ότι πυροβόλησε δύο φορές στον αέρα και μία φορά προς τα παιδιά, ενώ αυτόπτες μάρτυρες κατέθεσαν πως πυροβόλησε αμέσως εναντίον τους.

Ο Κορκονέας και ο Σαραλιώτης, ο δεύτερος ειδικός φρουρός που τον συνόδευε, ενώ είχαν εντολή από τους ανωτέρους τους να οπισθοχωρήσουν και να εγκαταλείψουν το σημείο, ενώ αρχικά υπάκουσαν και έφυγαν, μετά από λίγη ώρα επέστρεψαν. Ήθελαν να κάνουν μια επίδειξη δύναμης και ισχύος στους ταραχοποιούς εφήβους. Ήθελαν να τους δώσουν ένα μάθημα, να τους δείξουν «ποιος είναι το αφεντικό». Ο Αλέξης χτυπήθηκε, και μέσα σε λίγες στιγμές έπεσε νεκρός στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου στα Εξάρχεια. Το τυφλό μίσος ενός ανθρώπου που δεν τον γνώριζε καν, του στέρησε τη ζωή και τα όνειρα μόλις στα 16 του χρόνια. Πολλοί συμπολίτες μας, είπαν τότε και λένε έως σήμερα «καλά να πάθει με αυτά που έκανε», «ας καθόταν σπίτι του», ή «τι μας νοιάζει για το αναρχικό πλουσιόπαιδο;». Η δολοφονία ενός παιδιού τους αφήνει παγερά αδιάφορους. Ίσως να έκαναν το ίδιο εάν βρίσκονταν στη θέση του δολοφόνου. Τα ίδια συναισθήματα άλλωστε όπλισαν και το χέρι του Κορκονέα εκείνο το βράδυ. Προσωπικά αηδιάζω ακούγοντας οποιοδήποτε σχόλιο που επικροτεί ένα τόσο τραγικό συμβάν, το θάνατο ενός εφήβου μαθητή που θα μπορούσε να ήταν το δικό τους παιδί.

Μπορεί να πέρασαν τα χρόνια, αλλά η 6η Δεκεμβρίου σημαδεύτηκε από αυτό το συμβάν. Πέραν των επεισοδίων και των συγκρούσεων μεταξύ των δυνάμεων καταστολής και των ομάδων του αντιεξουσιαστικού χώρου, κάθε χρόνο τέτοια ημέρα έχουμε καθήκον όλοι μας να καταδικάσουμε κάθε πράξη βίας απ’ όπου και αν προέρχεται, έτσι ώστε να μην υπάρξει άλλος Αλέξης. Είναι καθήκον μας να αλλάξουμε νοοτροπία και να απομονώσουμε τα σκεπτικά και τις απόψεις που προωθούν και δίνουν έδαφος στο μίσος, και τη βία που αυτό συνεπάγεται. Γιατί όταν γίνεται λόγος για ένα νεκρό παιδί, πρέπει να υποχωρεί κάθε είδους σκεπτικισμός λόγω ιδεολογικών συστολών αφενός, και αφετέρου κάθε είδους μικροπολιτική σκοπιμότητα, η οποία θα βρει ενδεχομένως γόνιμο έδαφος να καπηλευτεί το συμβάν.

More about ΑΚΗΣ ΚΟΥΦΗΣ

Κάπου ανάμεσα στην ενασχόληση με τις σπουδές του στη νομική και τις ατελείωτες ώρες ακρόασης μέταλ μουσικής, ασχολείται και με τον σχολιασμό της πολιτικής, κυρίως, επικαιρότητας. Όνειρό του είναι να ταξιδέψει στα μεγαλύτερα ροκ φεστιβάλ του πλανήτη και να δει live τους Iron Maiden. Πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την καλή μουσική και το καλό βιβλίο, παρέα πάντα με την απαραίτητη δόση καφέ.

2 Comments
    1. Συμφωνώ με όσα ειπώθηκαν από τον αρθρογράφο, και με συγκινεί που μια τέτοια μέρα, που το διαδίκτυο γεμίζει(καλώς ή κακώς) μηνύματα μίσους, υπάρχουν και αυτοί που δείχνουν αγάπη και αλληλεγγύη.

      1. Ευχαριστώ πολύ! Αυτό ήταν νομίζω και το νόημα της ημέρας, να μην δίνουμε τροφή στο μίσος ανεξαρτήτως της πολιτικής μας απόχρωσης. Κοιτάζουμε τα λάθη του παρελθόντος για να μην τα ξανακάνουμε.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: