MERKEL GO BACK, GREECE’S COMEBACK

December 18, 2017

Μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, αγαπητέ αναγνώστη, ή τουλάχιστον έτσι μας μαθαίνουν από το νηπιαγωγείο. Αν ισχύει όμως, τότε η εικόνα του Ευκλείδη Τσακαλώτου να χτυπά το καμπανάκι στη Wall Street λέει πολλά παραπάνω από χίλιες λέξεις. Συγκεκριμένα, αν κάποιος την δει σε επίπεδο συμβολισμού, λέει την ιστορία μίας ολόκληρης κυβέρνησης, της κυβέρνησης του βουνού, γνωστής και ως δεύτερης φοράς αριστεράς. Ακόμα περισσότερο, διηγείται το πόσο εύκολα ένας άνθρωπος ξεχνά τα πιστεύω και το παρελθόν του. Τέλος, είναι μία απόδειξη, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες της καθημερινότητας στις οποίες πλέον έχουμε αποκτήσει ανοσία, ότι το πολιτικό κατεστημένο της χώρας έχει χρεοκοπήσει.

Όσον αφορά στο πρώτο επίπεδο συμβολισμού, η χαρωπή φιγούρα του Euclid που χτυπάει το σφυρί των αγορών είναι όλη η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από το 2014 μέχρι σήμερα, ειδικά η μεταστροφή του. Από τα νταούλια και τους «ζουρνάδες» που θα χτύπαγε ο Αλέξης και θα χόρευαν οι αγορές, έφτασε ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του να χτύπαει σφυράκια, σαν ένας real life Thor, στη φωλιά των αγορών. Οι «διεθνείς τοκογλύφοι» μετονομάστηκαν σε επενδυτές, που, στα λόγια του ίδιου του Τσίπρα, πρέπει να γίνουν μέρος μίας Ελλάδας της ανάπτυξης και της εξόδου από τα μνημόνια. Οι ΗΠΑ που για πολλά κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένα εκ των οποίων σήμερα κατέχουν υπουργικές θέσεις, ήταν ο φονιάς κατά του οποίου συμμετείχαν σε πορείες κάθε 17 Νοέμβρη, έγιναν από το 2015 και μετά το δεύτερο σπίτι τους. Είτε στην Ουάσιγκτον είτε στη Νέα Υόρκη, όλο και κάποιον σύντροφο – καθοδηγητή θα πετύχεις.

Ας περάσουμε τώρα στον ίδιο τον Ευκλείδη. Δήλωνες και δηλώνεις μαρξιστής. Υποστήριζες σθεναρά και φανερά τις μαρξιστικές σου θέσεις τόσο ακαδημαϊκά όσο και δημόσια σε εκδηλώσεις. Είχες και εσύ συμβάλει στο επικοινωνιακό σλόγκαν του ΣΥΡΙΖΑ περί διεθνών τοκογλύφων. Γίνεσαι Υπουργός Οικονομικών. Και τότε ξαφνικά τα ξεχνάς όλα. Επικαλείσαι και εσύ νουμεράκια ανάπτυξης, κλαις όταν σου δώσουν να βάλεις φαρδιά – πλατιά την υπογραφή σου σε μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας και καταλήγεις να βαράς σφυριά στη Wall Street. Στα δικά μου, ίσως λίγο ιδεαλιστικά, μάτια, αυτό λέγεται ευτελισμός της προσωπικότητας σου. Οι άνθρωποι φυσικά και μπορούν να αλλάξουν πιστευώ. Αλλά ο Τσακαλώτος και ο κάθε Τσακαλώτος δεν εμπίπτουν σε αυτή την περίπτωση. Στο δικό τους μυαλό, αριστερά και Wall Street συμβαδίζουν, εφόσον πρόκειται για «το καλό της χώρας» και «για να οικοδομήσουμε ένα κόσμο με κοινωνική δικαιοσύνη». Ο Μαρξ απέμεινε μόνο ως εσωτερική κατανάλωση στις αναρτήσεις του Πολάκη και στα tweets του Τσίπρα.

Το “Go back madam Merkel” έγινε “Greece’s comeback”. Η πριν το 2014 περίοδος διαγράφηκε από τη μνήμη και τώρα ως καλοί πολίτες που πληρώνουμε ΕΝΦΙΑ πρέπει όλοι να χαρούμε, αφού ζούμε στην Ελλάδα που βγαίνει από τα μνημόνια των θεσμών. Φυσικά, αυτό το παραμύθι του Αλέξη έχει προ πολλού αποκαλυφτεί. Όπως επίσης και το πώς οι παλιοί σύντροφοι άλλαξαν, κοροϊδεύοντάς μας κατάμουτρα με κάξε ευκαίρια. Αντί όμως αυτό να μας κάνει να εξοργιστούμε, να αντιδράσουμε, όπως έκαναν π.χ. οι Ρουμάνοι το 2016, όταν με αφορμή ένα νομοσχέδιο κατέβηκαν μαζικά στους δρόμους, καθόμαστε απαθείς στον καναπέ ή στο πληκτρολόγιό μας, παρακολουθώντας τον Ευκλείδη να βαρά σφυριά στη Wall Street.

Η στάση μας αυτή βέβαια εξηγείται. Κάπου ανάμεσα στις δηλώσεις του Ευκλείδη, στα διαγγέλματα του Τσίπρα, στα tweets του Άδωνι και στο Ζάππειο του Αντώνη Σαμαρά, κάπου ανάμεσα στα πολλά “comebacks” τέλος πάντων, οδγηθήκαμε στην απάθεια. Έτσι, όσα άρθρα και να γραφτούν, όση δυσφορία και αν εκφράζουμε σε γνωστούς και φίλους, όσο και αν βρίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν μιλάμε για διαφθορά, μίζες, υποβρύχια και κακή διακυβέρνηση, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Γιατί, πολύ απλά, έχουμε παραιτηθεί. Έχουμε φτάσει στο σημείο να αναγνωρίζουμε την απάτη, αλλά συγχρόνως να την αποδεχόμαστε σαν κάτι το φυσιολογικό, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Όταν λοιπόν αυτή είναι η στάση μας ως πολίτες, όταν δεν κάνουνμε εμείς το comeback, όταν δεν βαράμε εμεις σφυριά λέγοντας ότι δεν πάει άλλο, δεν είναι άξιο απορίας πώς κυβερνούν όσοι «παλεύουν» ακόμα για μία περήφανη Ελλάδα χωρίς μνημόνια, ενώ παράλληλα την καταδικάζουν για αλλά 99 (και βάλε) χρόνια σε χρέη.

More about ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΡΔΑΜΑΚΗΣ

Σπουδάζει νομικά αλλά τον συναρπάζουν εξίσου η διπλωματία, η πολιτική, η ιστορία και κάτι που θα ανακαλύψει στην πορεία. Λατρεύει οτιδήποτε βρετανικό, τα έξυπνα μυθιστορήματα και το καλό σούσι. Καυστικός και ενίοτε προβοκάτορας, διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: