BREXIT: ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, «ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ»;

December 19, 2017

Σύμφωνα με άρθρο των NY Times, η διαδικασία του Brexit δυσκολεύει ολοένα. Απ’ ο,τι φαίνεται, η δουλειά της ΕΕ ήταν κάτι παραπάνω από το να περιορίζει το μέσο Βρετανό στο πόσα χρήματα θα στέλνει στα νοσοκομεία του και να τον αναγκάζει να προσλαμβάνει ξένους στη δουλειά του. Απ’ ο,τι φαίνεται, η ΕΕ είναι στην πραγματικότητα ένα περίπλοκο πλέγμα συνθηκών και κοινών αποφάσεων, οι οποίες ρυθμίζουν τη ζωή μας, και μπορούν να αντικατασταθούν μόνο μετά από συστηματική και χρόνια προσαρμογή.

Όλοι έπεσαν από τα σύννεφα (πέρα από όσους ήξεραν τι είναι η ΕΕ, το περίμεναν και προειδοποιούσαν σχετικά σε κάθε βήμα).

Δεν ξεχνιέται η προσπάθεια των Βρετανών συντηρητικών να πείσουν ότι το Brexit θα ήταν μια εύκολη ιστορία: «Στέλνουμε καθε εβδομάδα 350 εκατομμύρια λίρες στην ΕΕ- ας χρηματοδοτήσουμε αντ’ αυτού το Εθνικό Σύστημα Υγείας μας» έγραφαν τα λεωφορεία στο Λονδίνο- μια διαφήμιση που αποδείχθηκε παραπλανητική, μα έπεισε. Πλέον, μετά από τόσον καιρό, δεν ξέρουμε ακόμα αν ο Ιρλανδός του Μπέλφαστ θα χρειάζεται διαβατήριο για να δει τον θείο του στο Δουβλίνο.

Παράλληλα, πριν ένα χρόνο περίπου ήταν που ο Donald Trump έλεγε για την αναστολή του Obamacare, του προγράμματος που παρέχει σε εκατομμύρια πολίτες των ΗΠΑ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη χαμηλού κόστους: «κανείς δεν ήξερε πως το ασφαλιστικό είναι τόσο περίπλοκο». Εδώ και μερικές μέρες, το Obamacare έχει μείνει από χρήματα, χωρίς υποκατάσταση. Που σημαίνει πως, εδώ και μερικές μέρες, τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα δεν μπορούν να εγγραφούν για να αποκτήσουν ασφάλεια.

Όλοι, πάλι, έπεσαν από τα σύννεφα (ειδικά η αντιπολίτευσή του, που δεν έχει σταματήσει να του επισημαίνει τη σκοπιμότητα ενός τέτοιου προγράμματος).

Ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ, φυσικά, δεν ανέφερε τίποτα σχετικό στις ομιλίες του κατά την προεκλογική περίοδο. Ειδικά μετά την ιδιαίτερα κατατοπιστική του δήλωση: «Θα το ανακαλέσουμε και θα το αντικαταστήσουμε με κάτι τρομερό».

Αυτά συμβαίνουν όταν μια ολόκληρη πολιτική μερίδα αποφασίζει μια ωραία πρωία να πετάξει από το παράθυρο όλες τις πρακτικές λύσεις για τα προβλήματα της καθημερινότητας, και να μπει στην εξουσία με μόνο της σχέδιο όμορφες λέξεις και φράσεις: η περιπλοκότητα της καθημερινής διακυβέρνησης χτυπάει την πόρτα.

Πρόκειται για χαρακτηριστικό, κυρίως, του συντηρητικού χώρου, ο οποίος είναι πολύ περήφανος για τις αξίες του, και φροντίζει να τις υπενθυμίζει σε κάθε στάση της διακυβέρνησης. Αξίες όπως «πατρίδα», «εθνική ακεραιότητα», «ιδιωτική πρωτοβουλία», «διεθνής ομαλότητα», «πόλεμος κατά των ναρκωτικών/ τρομοκρατίας/ εκτρώσεων», όλες τους παρμένες από εγχειρίδιο έκθεσης της 3ης Λυκείου. Στην πρακτική καθημερινότητα, όμως, δε χρειάζεται να είναι κανείς πολιτική ιδιοφυία για να καταλάβει πως προβλήματα που περιλαμβάνουν χιλιάδες πολίτες, δεν λύνονται με το κούνημα ενός ραβδιού, ή την ευλαβική εφαρμογή των απόψεων του Φρίντμαν.

Φερ’ ειπείν, το μεταναστευτικό ή η εκμετάλλευση της ελεύθερης κυκλοφορίας στην Ευρωζώνη δε λύνονται λέγοντας απλώς «δε θα μπει κανείς»- το «κανείς» περιλαμβάνει χιλιάδες περιπτώσεις ανθρώπων, με διαφορετικούς λόγους κι αιτίες μετακίνησης, καθώς και διαφορετικά κόστη κι οφέλη του κράτους υποδοχής. Το ίδιο ισχύει και για ζητήμτα οικονομικής φύσεως, όπως η απελευθέρωση της ιδιωτικής ασφάλισης, κι η υποκατάσταση της δημόσιας. Πρόκειται για την ουσιώδη μεταβολή σε ένα σύστημα εκτενών οικονομικών αλληλεξαρτήσεων και κάλυψης κινδύνου, από το οποίο κρέμονται οι ζωές καρδιοπαθών, καρκινοπαθών, κι οροθετικών.

Παρ’ όλα αυτά, ο σύγχρονος συντηρητικός απαιτεί να τον πάρουμε στα σοβαρά, με συνθηματάκια σχετικά με την αυταξία της δουλειάς και τον Πέπε το βάτραχο- κυρίως ο millennial, που, μέσα σε όλα τα άλλα, έχει και την αξίωση να «προβοκάρει» το «φιλελεύθερο κατεστημένο» (βλ. πολιτικά καρκινώματα σαν τον Μάιλο Γιαννόπουλο).

Το συντηρητικό κίνημα που αναδύεται μέσα από τη γενιά της εύκολης και γρήγορης πρόσβασης παντού, έρχεται να προασπιστεί παραδοσιακές αρχές κι αξίες, χωρίς να δέχεται καν την ύπαρξη λεπτομερειακής περιπλοκότητας στην εφαρμογή τους. Η δημόσια ασφάλιση πρέπει να καταργηθεί, γιατί η φορολογία είναι κλοπή. Οι διεθνείς οργανισμοί είναι εγγενώς «καλοί» ή «κακοί», ανάλογα με το πόσο πιστεύουμε στα ίδια. Ο κόσμος του συντηρητικού είναι «σωστός» ή «λάθος», ανάλογα με το πόσο κολλάει στα τσιτάτα που αποκαλεί «αξιακό σύστημα».

Αντίληψη, η οποία στις μέρες μας, περισσότερο από ποτέ, δημιουργεί σε μας μια ιδιαίτερη υποχρέωση. Μετά από τόσους πολιτικούς αρλεκίνους που προσπαθούν να χτίσουν τον κόσμο καθ’ ομοίωσίν τους και αποτυγχάνουν με κόστος ξένα πορτοφόλια και ζωές, οφείλουμε να φωνάξουμε στους συντηρητικούς που έρχονται:

«Οι αξίες σου δεν ενδιαφέρουν κανέναν».

More about ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γραμματόπουλος σπουδάζει νομικά στην Κομοτηνή. Η γραφή του είναι εριστική κι επιτηδευμένη, η σύνταξή του περίπλοκη χωρίς λόγο, κι οι απόψεις του πολλές φορές υπερβολικές- σπανίως, δε, έχει δίκιο. Ποντάρει στην αντίστροφη ψυχολογία για αναγνώστες.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΝ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: