ΠΟΙΟΝ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟ ΘΕΛΟΥΜΕ;

January 7, 2018

Η Ισλανδία, την 1η Ιανουαρίου του νέου έτους, έδειξε για άλλη μια φορά την προοδευτική της ταυτότητα, αφού τέθηκε σε ισχύ ο νόμος ο οποίος επιβάλλει στις εταιρείες να πληρώνουν ισότιμα και τους άνδρες και τις γυναίκες. Με αυτόν τον τρόπο, το μικρό νησί στα Βορειοδυτικά της Ευρώπης, έβαλε το λιθαράκι του, για να τελειώσει το χάσμα της μισθοδοσίας που υπάρχει μεταξύ ανδρών και γυναικών, όχι μόνο στην Ισλανδία και στην Ευρώπη αλλά σε όλον τον κόσμο. Τα αιτήματα του φεμινισμού, αλλάζουν από εποχή σε εποχή. Το πρώτο κύμα του φεμινισμού στα τέλη του 19ου αιώνα, είχε ως στόχο  την καταγραφή των θεμελιωδών δικαιωμάτων της γυναίκας, όπως το δικαίωμα ψήφου και το δικαίωμα στην δημόσια ζωή. Το δεύτερο κύμα, που εμφανίστηκε στα μέσα του 20ου αιώνα, το απασχολούσε κυρίως η σεξουαλική απελευθέρωση της γυναίκας και η οικονομική ισότητα των δύο φύλων. Το τρίτο κύμα φεμινισμού, που εκδηλώθηκε στο τέλος του 20ου αιώνα, είχε ως θέσεις το τέλος της κακοποίησης των γυναικών, το δικαίωμα στην άμβλωση κ.α.

Ο φεμινισμός αλλάζει γρήγορα. Στην εποχή του διαδικτύου και του θεάματος, ο φεμινισμός ασχολείται με το πως το Χόλυγουντ «διαμορφώνει» τις γυναίκες, πως εμφανίζονται τα γυναικεία πρότυπα στην τηλεόραση, τον τηλεοπτικό ή κινηματογραφικό χρόνο που δίνουν στις γυναίκες οι σκηνοθέτες  και οι παραγωγοί. Ο «νέος» αυτός φεμινισμός, κατά την γνώμη μου, έχει χάσει κάπου τον δρόμο του. Τα προβλήματα που ανέφερα παραπάνω, μπορεί για κάποιες γυναίκες να είναι σημαντικά, αλλά θεωρώ ότι ο φεμινισμός, έχει πολλά περισσότερα να παλέψει, διότι δεν παλεύει μονάχα σε ένα σύστημα πατριαρχίας, αλλά και σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα με βάση το κέρδος, τον καπιταλισμό.

Η Ισλανδία, την 1η του Ιανουαρίου πέτυχε μια μεγάλη νίκη απέναντι σε χώρες που όχι μόνο δεν σέβονται τις γυναίκες και τις προορίζουν για δουλειές “κατώτερες των ανδρών”, αλλά και σε χώρες που δεν σέβονται τα δικαιώματα των εργατών. Ο φεμινισμός, όπως και να το κάνουμε, εμπεριέχει μέσα του το στοιχείο του συνδικαλισμού. Ο καπιταλισμός στην άνθιση του, συνδέθηκε με την απλήρωτη εργασία, η οποία παρείχε στον εργοδότη περισσότερο κέρδος. Αν και με τα χρόνια, ο άκρατος καπιταλισμός, μεταλλάχθηκε σε έναν πιο «ανθρώπινο» χάρις του κοινωνικού φιλελευθερισμού και της σοδιαλδημοκρατίας, το θέμα της μισθοδοσίας ακόμα καίει τις γυναίκες. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το χάσμα στην μισθοδοσία μεταξύ ανδρών και γυναικών κατά μέσο όρο είναι στο 17,5%. Στις ΗΠΑ βρίσκεται στο 18,8%.
Για αυτό, δεν ευθύνεται μονάχα η πατριαρχική κοινωνία, αλλά το καπιταλιστικό σύστημα και οι ανισότητες τις οποίες προσφέρει.

Αντί λοιπόν ο φεμινισμός, να επανέλθει στην αρχική του μορφή, τότε δηλαδή, που έκανε λόγο για μια κοινωνία της ισότητας και της αλληλεγγύης, τότε που οι γυναίκες πάλευαν για τα αληθινά προβλήματα της εποχής τους, ο φεμινισμός έχει γίνει δεκανίκι του καπιταλισμού και του συστήματος. Το μεγάλο αυτό κίνημα, που απελευθέρωσε τις γυναίκες, χειραγωγείται τώρα από πολιτικούς και καιροσκόπους. Για παράδειγμα, η Χίλαρι Κλίντον, υποψήφια Πρόεδρος των ΗΠΑ, όταν ήταν στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών και απέναντι της είχε τον Μπέρνι Σάντερς, αφού δεν μπορούσε να τον νικήσει στις ιδέες (καθώς η Κλίντον, είχε και βεβαρημένο παρελθόν, όταν είχε ψηφίσει υπέρ κάθε πολεμικής σύρραξης που επιχείρησαν οι ΗΠΑ), προσπάθησε να τον νικήσει στο φύλο. Έμμεσα, προσπάθησε να χειραγωγήσει τις απανταχού φεμινίστριες, ότι είναι γυναίκα και αυτό μετράει, για αυτό πρέπει να την ψηφίσουν  (ανεξαρτήτως αν διαφωνούν με τις ιδέες της). Οι γυναίκες, όντως έχουν κατακτήσει σημαντικές θέσεις κατά τον 20ο και ειδικά τον 21ο αιώνα, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ο αγώνας του φεμινιστικού κινήματος σταματάει εδώ, ούτε και η κριτική που πρέπει να ασκεί το κίνημα, απέναντι σε γυναίκες που οι ιδέες τους δεν είναι σύμφωνες με αυτές της αλληλεγγύης, της ισότητας, του αγώνα των γυναικών για πραγματική ελευθερία κατά τους αιώνες.
Δεν σημαίνει ότι μια γυναίκα πολιτικός, επειδή είναι απλά γυναίκα, μπορεί να καλυτερέψει την ζωή των γυναικών.

Το δικαίωμα στην άμβλωση, ο σεξισμός, η κακοποίηση, το τράφικινγκ, η ανισότητα (οικονομική και κοινωνική), o κοινωνικός ρατσισμός (ομοφοβία, τρανσφοβία), είναι μερικά από τα ζητήματα που θα έπρεπε να απασχολούν τον «πραγματικό φεμινισμό». Τον φεμινισμό που δεν συνδέεται με το σύστημα αλλά προσπαθεί να αλλάξει τον κόσμο ως προς το καλύτερο. Πρόεδροι και Πρωθυπουργοί, αποφασίζουν για τα σώματα των γυναικών, για το αν επιτρέπεται ή όχι η άμβλωση, η πολιτεία αδιαφορεί και αφήνει βιαστές να γυρίζουν ελεύθεροι, προκαλώντας ψυχικά τραύματα σε αθώες γυναίκες για όλη τους την ζωή, έμποροι λευκής σαρκός, στερούν την ελευθερία από ανήλικες κοπέλες και τις ωθούν στην πορνεία, η ανισότητα στον πλανήτη όλο και μεγαλώνει. Οκτώ (8) άνδρες κατέχουν πλούτο ίσο με τον μισό πληθυσμό της Γης. Και δεν είναι το θέμα ότι είναι άνδρες, το θέμα είναι ότι το 1% του πλανήτη, εξουσιάζει το 99%. Ο φεμινισμός θα έπρεπε να παλεύει για την αλλαγή αυτού του συστήματος, για την ίση μεταχείριση των ανθρώπων ανεξαρτήτως φυλής και φύλου, για την αναδιανομή του πλούτου καθώς και τον περαιτέρω εκδημοκρατισμό της κοινωνίας. Ο φεμινισμός είναι αναγκαίος να υπάρχει, εν έτει 2018, αλλά με το να αναζητάει λύσεις στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, με το να προστατεύει τους αδύναμους και να συγκρούεται με τους κρατούντες, γιατί πλέον δεν είναι μόνο η πατριαρχία το πρόβλημα, αλλά και το πολιτικό και οικονομικό σύστημα στο οποίο ζούμε.

More about Οδυσσέας Γραμματικάκης

"Επαναστατώ, άρα υπάρχω.", είχε γράψει κάποτε ο Καμύ και από τότε που το διάβασε, δεν σταματά να επαναστατεί. Σπουδάζει Πολιτική Επιστήμη και Διεθνείς Σχέσεις στην Κόρινθο και αγαπάει την Πολιτική. Ακούει ξένη μουσική και αγαπημένο του συγκρότημα είναι οι The Smiths. Τα Σαββατοκύριακα βλέπει αγώνες της Liverpool, που είναι η μεγάλη του αγάπη, και ακόμα ελπίζει ότι φέτος, το πρωτάθλημα είναι δικό τους.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *