ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ: ΕΝΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ DEBATE

January 15, 2018

Στην Πολωνία, όπου τα ηνία της χώρας έχει το δίπολο μετριοπαθών κι ακραίων συντηρητικών, γίνονται βήματα ώστε να αυστηροποιηθεί περαιτέρω η νομοθεσία για τις εκτρώσεις.

Έχω καμιά τριανταριά άρθρα στα οποία διαφωνώ (όχι πολύ ευγενικά) με τους συντηρητικούς κι ο,τι εκπροσωπούν, αλλά σε αυτό λέω να πρωτοτυπήσω: Συμφωνώ με τη συντηρητική θέση στο ζήτημα των εκτρώσεων.

Συγκεκριμένα, είμαι κατά της έκτρωσης. Τη θεωρώ απάνθρωπη, και με θλίβει ο τερματισμός κάθε εν τη γενέσει ζωής, για οποιονδήποτε λόγο. Είναι γεγονός, καμιά αιτιολογία δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο για τον τερματισμό της ύπαρξης του παιδιού που κάποτε θα μεγάλωνε, θα έπαιζε ποδόσφαιρο, ενδεχομένως θα άλλαζε τον κόσμο: ένας νεκρός Αϊνστάιν ή Παπανικολάου, πριν καν βγει από τη μήτρα. Θεωρώ πως κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να νιώσει ευχαριστημένος, ή ακόμα κι αδιάφορος, όταν μια μητέρα μπαίνει στο χειρουργίο εν δυνάμει μάνα, με σκοπό να χάσει το έμβρυο στη μήτρα της. Προφανώς δε συμφωνώ στο ότι υπάρχει ζωή πριν τον ανεπτυγμένο εγκέφαλο, όπως δε συμφωνώ με το ότι το χέρι ή το πόδι μου έχουν αυτόνομα ζωή, αποκομμένα από το κεφάλι μου- η ίδια η σκέψη είναι παράλογη. Αλλά συμφωνώ με τους συντηρητικούς στο ότι η επιλογή της έκτρωσης είναι τραγική και θα έπρεπε να αποφεύγεται όσο γίνεται.

Ποιος διαφωνεί;

Δεν υπάρχει προοδευτικός στον κόσμο που να ισχυρίζεται πως η ανθρώπινη ζωή δεν έχει αξία, ακόμα κι όταν εκκολάπτεται. Ούτε υπάρχουν προοδευτικοί που υποστηρίζουν τις εκτρώσεις καθαυτές: αυτές δεν τις υποστηρίζει κανείς, από το πιο άσχετο με το θέμα γεροντοπαλίκαρο, ως την έφηβη που πρόκειται να υποβληθεί στην επέμβαση. Η επιθυμία να επιβιώνουν έμβρυα δεν είναι απλώς λυμένο ζήτημα- δεν είναι καν ζήτημα: ανάγεται στο ένστικτό μας να συντηρήσουμε το ανθρώπινο είδος. Για αυτό κι όλοι ανεξαιρέτως υποστηρίζουν τη σχετική έρευνα βλαστοκυττάρων (εκτός από τους συντηρητικούς), για αυτό κι όλοι ανεξαιρέτως προσπαθούν να εξασφαλίσουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες εργασίας και περίθαλψης για τις εγκύους (εκτός από τους συντηρητικούς), κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που όλοι ανεξαιρέτως προσπαθούν να μειώσουν περιβαλλοντικούς ρύπους στα μεγάλα αστικά κέντρα, να βελτιώσουν την ποιότητα της παρεχόμενης τροφής με την προώθηση βιολογικών καλλιεργειών και να χρηματοδοτήσουν χαμηλού κόστους κρατική ασφάλιση (δε θα το πω τρίτη φορά, καταντά μοτίβο).

Αλλά η νομιμότητα των εκτρώσεων είναι διαφορετικό θέμα: το δικαίωμα ενός ανθρώπου να ελέγχει το σώμα του. Δικαίωμα αναφαίρετο από τη στιγμή που γεννιόμαστε, ως κι όταν πεθαίνουμε. Είναι γεγονός πως το έμβρυο, μέχρι και τη στιγμή που αναπτύσσει λειτουργικό εγκέφαλο, δεν είναι αυτόνομο ανθρώπινο ον: είναι τμήμα του σώματος της μητέρας, όπως τμήμα του σώματός της είναι τα ωάρια στις ωωθήκες πριν τη γονιμοποίηση. Επομένως, στη διάθεσή της, ως ότου αρχίσει να επηρεάζει τον, ζωντανό πλέον, άνθρωπο στη μήτρα της.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της συντηρητικής πρότασης για τις εκτρώσεις. Για τον συντηρητικό, αυτό που διακρίνει την κατάσταση απόλυτου ελέγχου στο σώμα της γυναίκας, με την αφαίρεση του δικαιώματος αυτού, είναι η γονιμοποίηση, άσχετα με το εάν το έμβρυο είναι αυτόνομο ανθρώπινο ον ή όχι: υπάρχει, κατά τον συντηρητικό, κοινωνική και ηθική απαίτηση (για να μην μπω στο θέμα της θείας εντολής) να μην ελέγχει η γυναίκα το σώμα της από τη στιγμή που υπάρχει απλώς η πιθανότητα να γεννήσει- αντίληψη που την καθιστά, από τη στιγμή της γονιμοποίησης, αναπαραγωγική μηχανή. Που υποβαθμίζει την αξία της ζωής της, δίνοντάς της τον αποκλειστικό σκοπό της διαιώνισης του είδους. Με τη σειρά τους, άτομα που φέρουν τέτοιες αντιλήψεις είναι επικίνδυνα για τις ζωές χιλιάδων εγκύων αν αφεθούν ανέλεγκτα, όπως φαίνεται στο παρακάτω ρεπορτάζ της εκπομπής Full Frontal με παρουσιάστρια τη Samantha Bee:

Ο προοδευτικός, αντίθετα, διαλέγει να υποστηρίζει τη μητέρα όπως μπορεί, χωρίς να προσπαθεί να ελέγξει το σώμα της. Προσπαθεί να κάνει τη ζωή της πιο εύκολη, βάζοντας πλάτες στην ανάγκη της να φέρει στη ζωή ένα παιδί: παρέχοντάς της μεγαλύτερη αμοιβή και περισσότερες άδειες από του μέσου εργαζομένου, χρηματοδοτώντας ερευνητικά προγράμματα που μπορεί μια μέρα να της σώσουν τη ζωη, εξασφαλίζοντας πως θα μείνει ασφαλισμένη ακόμα κι αν απολυθεί ή χάσει την επιχείρησή της, υποστηρίζοντας πως το περιβάλλον γύρω της πρέπει να είναι καθαρότερο και το φαγητό που μπαίνει στο σώμα της καταλληλότερο για κατανάλωση. Δεν προσπαθεί, όμως, να της επιβάλλει να διαχειρίζεται τον εαυτό της με συγκεκριμένο τρόπο, ούτε απλοποιεί τον πόνο και την περιπλοκότητα της ζωής της για να εξυπηρετήσει προσωπικές αξίες.

Στο εξωτερικό, πολύ εύστοχα, το προοδευτικό στρατόπεδο δε δηλώνει υπέρ της έκτρωσης, αλλά pro choice, δηλαδή, υπέρ της επιλογής της εγκύου για το πως θα διαχειριστεί το σώμα της. Αλλά η συντηρητική ρητορική, εγχώρια και διεθνής, είναι η ίδια: είτε δηλώνουν κατά της έκτρωσης, είτε, με μεγαλύτερο θράσος, pro life (=”υπέρ της ζωής”- ποιος δεν είναι;), διαδίδουν, για άλλη μια φορά, μια ψεύτικη διένεξη, στην οποία οι προοδευτικοί προσπαθούν να υπονομεύσουν την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ενώ, στην πραγματικότητα, είναι αυτοί που τη στηρίζουν: αυτοί που μιλούν για τη μόνη υπαρκτή ανθρώπινη ζωή στην εξίσωση: της εγκύου.

Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα, κι όχι μια ανούσια κουβέντα για το αν είναι καλό να ζουν τα μωρά ή όχι. Για άλλη μια φορά κάποιοι υποστηρίζουν το δικαίωμα χιλιάδων γυναικών να ορίζουν τον εαυτό τους, υποστηρίζοντας τις επιλογές τους. Για άλλη μια φορά, οι συντηρητικοί είναι στην αντίπερα όχθη.

More about ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γραμματόπουλος σπουδάζει νομικά στην Κομοτηνή. Η γραφή του είναι εριστική κι επιτηδευμένη, η σύνταξή του περίπλοκη χωρίς λόγο, κι οι απόψεις του πολλές φορές υπερβολικές- σπανίως, δε, έχει δίκιο. Ποντάρει στην αντίστροφη ψυχολογία για αναγνώστες.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *