ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ «Λ»

January 30, 2018

Το κεφαλαίο «Λ» θα μπορούσε πολύ εύκολα να είναι μια παραπομπή στην λέξη «λαός», όμως στην Ελληνική πραγματικότητα στεγάζει μια λέξη με ιδιαίτερη βαρύτητα και ισχυρή επικυριαρχία πάνω στην προαναφερθείσα λέξη. Πρόκειται για την λέξη Λαϊκισμός και για αυτό που έχει παρατηρηθεί να γίνεται μέθοδος παραπλάνησης της μέσης ελληνικής ιδεολογίας από την εν εξουσία κυβέρνηση του Σύριζα, η οποία είτε μας έχει μπερδέψει εντελώς με τις κατά καιρούς αποφάσεις διακυβέρνησης της που ξεφεύγουν αρκετά από τα πολιτικά πιστεύω του κόμματος, είτε ελλοχεύει έναν απώτερο σκοπό ώστε να ασκήσει επιρροή στην κοινή γνώμη σχετικά με την αξιοπιστία της διοίκησής της. Είτε κάνουμε λόγο για «ριζοσπαστικά» και «καινοτόμα» νομοσχέδια που έχουν έρθει στο φως και διχάζουν την πεποίθηση του κόσμου, είτε το πρόβλημα αφορά τις θέσεις των πολιτικών αρχηγών για θέματα όπως η ονομασία των Σκοπίων, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Αναδύεται σταδιακά μια πολύ αποτελεσματική τεχνική που στοχεύει απευθείας στον αποπροσανατολισμό του δέκτη από την πραγματικότητα και την ουσία. Αναδύεται ο καθαρός λαϊκισμός.

Μια από τις σημαντικότερες επιπτώσεις της δημαγωγίας του λαού είναι η πλήρης ομοιομορφία τους μέσω της παραπλάνησής και της ένταξής τους στην επιρροή της κοινής γνώμης. Αυτή, δεν διαθέτει συλλογικό όραμα και κοινό στόχο καθώς αποτελείται από άτομα μαζοποιημένα δίχως αξίες και ιδανικά, που δεν δρουν και σκέφτονται συλλογικά. Και τα πράγματα δυσχεραίνουν και καθίστανται ακόμη πιο περίπλοκα όταν γίνεται χρήση «αθέμιτων» μέσων για να επιτευχθεί η εν λόγω ομοιομορφία. Ο αξιολογικός λόγος που επικαλούνται χρόνια τώρα τα πολιτικά πρόσωπα και φαίνεται να εξακολουθεί να αποτελεί παράδοση από τα μέλη του Σύριζα και των υποστηρικτών του είναι και η κυριότερη από αυτές τις τεχνικές. Είναι λόγος που χαρακτηρίζεται από απουσία τεκμηρίωσης και ουσιαστικού νοήματος. Στερείται της λογικής επιχειρηματολογίας καθώς αναδεικνύονται λέξεις που αποτελούν αξίες και είναι τόσο απόλυτες στα μάτια του δέκτη που δεν αποδέχονται αμφισβήτηση, όπως αυτές του έθνους, της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Λέξεις που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την εξουσία και έχουν τέτοια ηθική υπόσταση που στα «χέρια» κάποιων αποκτούν άλλο νόημα και σκοπιμότητα, έχοντας ως απώτερο σκοπό την καθήλωση των δεκτών και την χειραγώγησή τους. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί και ο προπαγανδιστικός λόγος, καθώς δεν στηρίζεται σε λογικά επιχειρήματα, αποπλανεί και αποπροσανατολίζει τον δέκτη. Τον κάνει, εν τέλει, υποχείριο συμφερόντων μέσα από έναν λόγο που προσπαθεί να εντυπωσιάσει, να καυτηριάσει ή και να εξυψώσει τα συναισθήματα, όμως στερείται την λογική επιχειρηματολογία.

Το ενδιαφέρον που προκύπτει από την γενική αναταραχή που προκάλεσαν τα νομοσχέδια για την νομική αναγνώριση του φύλου και για την κατάργηση των σχολικών εκδρομών αποδεικνύει μια Ελλάδα έτοιμη να ανυψώσει τα μαχαίρια και να ασχοληθεί με κάτι που δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα και ούτε θα κατορθώσει να βρει λύσεις στην κατάσταση που επικρατεί (τόσο από άποψη οικονομικής κρίσης όσο και από πολιτικής αστάθειας). Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ενδιαφέρον στο γεγονός πως ο Σύριζα και τα κομματικά του έντυπα χρησιμοποιούν την Ιστορία ως εργαλείο στην τρέχουσα συγκυρία με τα Σκόπια και πως η στάση του υπουργού εθνικής άμυνας Πάνου Καμμένου είναι ασαφής, καθώς οι επιλογές που μπορεί να εκφράσει είναι δυο: Από την μια να συνεχίσει την υποστήριξη του για τη μη αναγνώριση του όρου Μακεδονία στην ονομασία των Σκοπίων και έτσι να κερδίσει την εύνοια του λαού, αλλά να διακινδυνέψει την τρέχουσα θέση του ερχόμενος σε αντιπαράθεση με τις προσπάθειες της κυβέρνησης για εύρεση λύσης, ενώ από την άλλη με την υποστήριξη του Σύριζα να προκαλέσει την αποδοκιμασία από πολύ μεγάλο μέρος της λαϊκής γνώμης.

Επί το πλείστον, μέσα από μια «αριστουργηματική» αναδιαμόρφωση των λέξεων, των γραμμάτων και των συντακτικών φαινομένων, ο (ελεγχόμενος) λόγος των πολιτικών πολλές φορές καθιστά την γλώσσα αποστεωμένη, με αποτέλεσμα να εισβάλλει στην κριτική ικανότητα του δέκτη και να του επιβάλλει κοινωνικές αξίες και θεσμούς, αφού παρουσιάζεται με τρόπο εκβιαστικό, καταναγκαστικό και αμετάβλητο. Οι αυθεντίες της παραποίησης και της παραπλάνησης, βασισμένοι στην δογματικότητα και παράλληλα στην αοριστία, μεταφέρουν αξίες και αλήθειες που είναι αδύνατον να αμφισβητηθούν από το κοινό. Σε αντίθετη περίπτωση, οι κριτές θεωρούνται προδότες, δειλοί και απαθείς, γιατί έχουν τολμήσει να αντικρούσουν την αυθεντία και να έρθουν σε αντιπαράθεση με τις μεγάλες αξίες της κοινωνίας, όπως η οικογένεια, η πατρίδα και η θρησκεία. Το να βάζεις, λοιπόν, τον λαό να πάρει καταναγκαστικές αποφάσεις για θέματα που υπόκειται στην αρμοδιότητα των εκλεγμένων (από τον λαό) αρχηγών του έθνους είναι μια λύση όχι στο πρόβλημα που μπορεί να προκύψει, αλλά στο πως θα κατευθύνουν τον λαό προς τα μονοπάτια που ευνοούν τα συμφέροντα αυτών των ηγετών. Για αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ουσία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος θέλει τον λαό ως ανώτατο εκλέκτορα και ελεγκτή των αντιπροσώπων του και όχι άμεσο λειτουργό των αρμοδιοτήτων τους στην πολιτική εξουσία. Με άλλα λόγια, η εξουσία του λαού κινείται μέσα στα όρια του να εκλέγει τους εκπροσώπους της, στους οποίους στην συνέχεια εναποθέτει τον ρόλο του εγγυητή των δικαιωμάτων των πολιτών. Οι πολιτικοί αυτοί ηγέτες είναι απαραίτητο να μεριμνούν για την προάσπιση της αυτονομίας, της ισότητας και της ελευθερίας όλων των ατόμων – μελών της κοινωνίας. Όμως, το δέλεαρ της εξουσίας οδηγεί πολλούς από αυτούς τους αντιπροσώπους στο να αντιμετωπίζουν το λαό με τρομακτική ανειλικρίνεια και έτσι καταφεύγουν σε υποσχέσεις που οι ίδιοι δεν σκοπεύουν ή ακόμη και αδυνατούν να εκπληρώσουν. Όλα γίνονται για την απόκτηση της εξουσίας στο πολιτικό παρασκήνιο, υπονομεύοντας έτσι την έννοια της αξιοκρατίας. Και αυτό, γιατί ο λαϊκιστής πολιτικός-δημαγωγός αντί να καθοδηγεί το λαό καθοδηγείται από αυτόν, συχνά αποκρύπτοντας την αλήθεια φοβούμενος το κόστος της εξουσίας και λαμβάνοντας αποφάσεις εις βάρος του λαού. Εν συνεχεία, οι μαζοποιημένοι πολίτες γίνονται ευάλωτοι στα φαινόμενα της προπαγάνδας και του λαϊκισμού, αφού με το πρόσχημα ότι κατέχουν εξουσία υποκύπτουν στις κολακείες και την δημαγωγία των πολιτικών εκπροσώπων και επακόλουθα αποδίδεται περισσότερο πειστικά η πεποίθηση ότι ο λαός κατέχει όλη την εξουσία στα χέρια του.

Αυτό που προσωπικά πιστεύω είναι ότι ο Ελληνικός λαός πρέπει να συνειδητοποιήσει πότε του λένε ψέματα και πότε αλήθεια – ή ακόμη και στην περίπτωση χρήσης της ειλικρίνειας ως πυλώνα διατύπωσης της αλήθειας, πότε αυτή εξυπηρετεί σκοπιμότητες και πότε την αρχή της διαφάνειας αυτής καθ’ αυτής. Στο λαϊκισμό η γεμάτη σημασίες γλώσσα υφίσταται αλλοίωση και φτωχαίνει καθώς «κρύβεται» πίσω από στεγανά για να περάσει το καυστικό και επικριτικό περιεχόμενό της. Όμως οι τεχνικές της δεν θα έπρεπε να αποτελούν παράγοντα επηρεασμού της κοινής γνώμης, γιατί διαφορετικά αυτό δείχνει ένα έθνος υπό καθεστώς αστάθειας, ανασφάλειας και στην χειρότερη των περιπτώσεων πολιτικής απάθειας.

More about ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ

Σχολαστικός μέχρι αηδίας και θεωρεί πως τα προγράμματα είναι για να μην τα ακολουθούμε. Για αυτόν, όλα στον κόσμο υπάρχουν για να καταρρίπτονται και ακόμη και στα 18 του δεν φοβάται να δει τον κόσμο όπως είναι… πράγμα που σημαίνει εκνευριστικά ρεαλιστής. Στην προσωπική του ζωή θερμός υποστηρικτής του πλατωνικού έρωτα, με άλλα λόγια ντροπαλός και συνομιλητής του εαυτού του. Παρόλα αυτά, λατρεύει τις προκλήσεις και δεν μπορεί να κάθεται ενώ βλέπει τον κόσμο γύρω του να αλλάζει. Θέλει να είναι μέσα σε όλα και «βιάζεται» να ζήσει την ζωή!

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *