ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΘΡΗΝΗΣΕΙ

March 14, 2018

Ξέρω, δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστικά τα ζητήματα που δεν αφορούν χώρες του δυτικού κόσμου, και οι περισσότεροι από εμάς στρέφουμε αλλού το βλέμμα μας όταν ακούμε για αυτά, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει λίγο παραδίπλα μας σε αυτόν τον πλανήτη. Βάζω μάλιστα στοίχημα, ότι πολλοί συνάνθρωποί μας δεν έχουν πάρει ακόμα χαμπάρι ότι στη Συρία την τελευταία επταετία θερίζονται καθημερινά ανθρώπινες ζωές λες και πρόκειται για βιντεοπαιχνίδι. Και γιατί να τους νοιάζει άλλωστε;
Τι να γίνεται άραγε σε αυτή τη μικρή χώρα της Μέσης Ανατολής, τι να είναι αυτές οι φωνές που ακούγονται; Κλάματα και θρήνοι. Αλλά δεν πειράζει, δεν είναι τα δικά μας παιδιά. Είναι παιδιά άλλων, ξένων. Με άλλο χρώμα δέρματος, άλλη θρησκεία από τη δική μας και άλλη γλώσσα. Σημασία έχει να μην ακούγονται οι φωνές τους μέχρι εδώ και μας ενοχλούν, μας χαλούν τον ύπνο μας. Το δράμα των προσφύγων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, οι θρήνοι και η οιμωγή των ζωντανών για τους νεκρούς τους, δεν χρειάζεται να φθάνουν μέχρι τα αυτιά μας. Άλλωστε, υπάρχει η διεθνής κοινότητα για αυτά, ο Ο.Η.Ε. και η Ευρωπαϊκή Ένωση, εμείς τι παραπάνω να κάνουμε;

Παρόλο που με αυτό το ζήτημα στη Δύση ασχολούμαστε εντελώς επιδερμικά, δηλαδή μόνο στο μέτρο που έχει να κάνει με τις εισροές των Σύρων προσφύγων στη χώρα μας και μας αφορά άμεσα, η Συρία διαλύεται συθέμελα μέρα με τη μέρα. Και αυτό βεβαίως, δεν αφορά μόνο τα εκατοντάδες χιλιάδες κτίρια που έχουν γίνει στάχτες όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται σφάγια στον βωμό των συμφερόντων και τη δίψα κάποιων λίγων για εξουσία και επιβολή. Έτσι είναι από καταβολής κόσμου άλλωστε.
Τα όσα εκτυλίσσονται σε αυτό τον πόλεμο είναι δύσκολο να περιγραφούν με λόγια. Από το 2011 που ξεκίνησαν οι επαναστάσεις σε όλο τον αραβικό κόσμο και άρχισαν να ξεσπούν διαδηλώσεις εναντίον του Σύρου προέδρου οι οποίες καταστέλλονταν βίαια και είχαν ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα των εμφύλιων συρράξεων, γινόμαστε μάρτυρες ενός ανελέητου λουτρού αίματος, με αναρίθμητους αμάχους να σκοτώνονται χωρίς το παραμικρό ίχνος οίκτου. Το απολυταρχικό καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ, με την στρατιωτική υποστήριξη της Ρωσίας δεν πρόκειται να σταματήσει μέχρι να αποδεκατίσει πλήρως τους επαναστάτες που τόλμησαν να ξεσηκωθούν εναντίον του. Μέχρι την ανάμειξη της Ρωσίας στον συριακό εμφύλιο πόλεμο το 2015, ο επαναστατικός στρατός της Συρίας είχε καταφέρει σημαντικά πλήγματα εναντίον του κυβερνητικού στρατού και είχε καταλάβει σημαντικές περιοχές της χώρας.

Όλα αυτά βέβαια, χωρίς να λογαριάζουν τον μεγάλο σύμμαχο του καθεστώτος Άσαντ, τη Ρωσία, η εντεύθεν συμμετοχή της οποίας σε αυτό τον πόλεμο είχε ως αποτέλεσμα τη ρήξη της με τις Η.Π.Α. Από τότε συντελείται ένα ασταμάτητο σφυροκόπημα κατά των ανταρτών, κυρίως με βομβαρδισμούς από αέρος, με συνέπεια τον θάνατο περίπου μισού εκατομμυρίου ανθρώπων μέχρι σήμερα. Ειδικότερα, με βάση τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα εφτά έως τώρα χρόνια που έχει διαρκέσει ο πόλεμος, έχουν θανατωθεί επιβεβαιωμένα 335.000 άνθρωποι, ενώ το Παρατηρητήριο εκτιμά ότι τα θύματα ξεπερνούν τα 500.000. Από τους ανθρώπους αυτούς που χάθηκαν, το 85% πρόκειται για αμάχους. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, αλλά αυτό που σοκάρει περισσότερο είναι ότι περισσότερο από το 1/5 από τα θύματα αυτά είναι παιδιά.

Η φρίκη συνεχίζεται και η ανθρωπιστική βοήθεια που φθάνει μέχρι τις πόλεις που βρίσκονται υπό πολιορκία είναι μηδαμινή. Πώς να φθάσει άλλωστε εν μέσω βομβαρδισμών. Αντί να γίνουν προσπάθειες από τις μεγάλες δυνάμεις σε επίπεδο κρατών να βρεθεί μία λύση σε αυτό το τέλμα που έχει φθάσει ο συριακός λαός, κρύβονται πίσω από κάθε λογής πολιτικές σκοπιμότητες, παίζοντας σκάκι με ανθρώπινες ζωές. Πέραν όλων αυτών, η σφαγή μισού εκατομμυρίου ανθρώπων στη Συρία δεν συγκινεί όσο θα έπρεπε τον δυτικό κόσμο, και αυτό συμβαίνει επειδή εδώ θεωρούνται άνθρωποι δεύτεροι κατηγορίας, και ως εκ τούτου η ζωή τους δεν έχει την ίδια αξία με εκείνη των Ευρωπαίων και των Αμερικανών. Είδαμε στα social networks άπειρα ποστ που έγραφαν «pray for Paris» μετά την επίθεση των τζιχαντιστών στο Bataclan το 2015, η οποία άφησε πίσω της 90 νεκρούς, αλλά δεν είδαμε ποτέ κανένα ποστ να οδύρεται για τον χαμό των Σύρων αμάχων. Αυτοί είναι νεκροί που χάθηκαν τόσο άδικα, μέσα σε σπίτια και σε νοσοκομεία, μαζί με τις οικογένειές τους, παιδιά στις κούνιες και τα κρεβάτια τους. Νεκροί που δεν θα θρηνήσει κανείς μας.

More about ΑΚΗΣ ΚΟΥΦΗΣ

Κάπου ανάμεσα στην ενασχόληση με τις σπουδές του στη νομική και τις ατελείωτες ώρες ακρόασης μέταλ μουσικής, ασχολείται και με τον σχολιασμό της πολιτικής, κυρίως, επικαιρότητας. Όνειρό του είναι να ταξιδέψει στα μεγαλύτερα ροκ φεστιβάλ του πλανήτη και να δει live τους Iron Maiden. Πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την καλή μουσική και το καλό βιβλίο, παρέα πάντα με την απαραίτητη δόση καφέ.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *