Ο.Η .(Μ) Ε.

March 27, 2018

Ξέρεις τι συμβαίνει άνθρωπε ; πως θα θα ήθελα για πάντα να παραμείνω παιδί. Να στέκομαι και να ατενίζω τον κόσμο, χωρίς δεύτερες σκέψεις με διαύγεια, να κοιτάζω τους άλλους γύρω με βλέμμα καθαρό χωρίς να ”ακτινογραφώ” τις εκφράσεις τους για να ”υποκλέψω” με παρεμβολές  τις κρυφές πλευρές τους, να υπερασπίζομαι φλογερά αξίες, αδιαπραγμάτευτες, άναρχα συνυφασμένες με την ύπαρξη κάθε ανθρώπου και να αντιτείνω σε όποιον μου κόβει την φόρα πως το όνειρο είναι η ελπίδα, η άσβεστη αυτή ελπίδα πως εγώ θα τον αλλάξω αυτόν τον κόσμο, θα τον κάνω αλληλέγγυο, αλτρουιστή, ανυπότακτο, αδιάφθορο.

”Η δόξα σε εθίζει, η εξουσία σε κάνει αλαζόνα, η πολιτική σε γδύνει ηθικά, το χρήμα σε τυφλώνει” μου λες. Άλλωστε η ιστορία, η παγκόσμια το αποδεικνύει περίτρανα : πάντοτε το ύψος θα κατατροπώνει το βάθος, τα οικονομικά συμφέροντα των δυνατών αυτής της Γης θα εξυπηρετούνται με όποιο κόστος, με ανθρώπινες ψυχές, με γκρεμισμένες πόλεις, με πυρηνικές καταστροφές. Και δείχνεις, διάολε, να το πιστεύεις τόσο θερμά, σα να έχει γίνει η αρχή από τις αρχές σου, ουσία από την ουσία σου, η μόνη αλήθεια στην πραγματικότητα που βιώνεις. Μια σταθερά, ένας γνώμονας, ένα αναπότρεπτο κακό εξισωμένο με ανωτέρα βία. Δεν έχεις πλούτο, ούτε εξουσία, μήτε ακτινοβολία αλλά παραδέχεσαι και μεγαλοφώνως, διαδίδεις πως ο άνθρωπος είναι ένα κτήνος, ότι εσύ ο ίδιος είσαι εν δυνάμει, ένα κτήνος, ότι το παιδί σου παίζει με τις πιθανότητες για να μεταλλαχτεί σε τέτοιο.

Και αναρωτιέσαι ”μα πώς θα αλλάξει αυτός ο κόσμος” αν ψελλίζεις την ειρήνη, την ισότητα, την ελευθερία και σου μιλούν για ουτοπίες ; τι ξεδιάντροπη παραδοχή είναι αυτή άνθρωπε, του ενός λεπτού σιγής για την τρομοκρατία, τον πόλεμο, την πείνα, τον ρατσισμό, την μισαλλοδοξία ; γιατί έβαλες την υπογραφή σου σε διεθνείς συμβάσεις  (ΕΣΔΑ) που κατοχυρώνουν θεμελιώδη πανανθρώπινα δικαιώματα ίσα και αναφαίρετα για όλους ; γιατί ίδρυσες τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, θεματοφύλακα της ειρήνης, της ανάπτυξης με βάση τις αρχές της αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης και της ευημερίας ; αφού επί της ουσίας, αρνείσαι  να τα βάλεις με ένα σύστημα ολοκληρωτικά εξολοθρευτικό σε βάρος σου, αφού έμαθες το παιδί σου να ψηφίζει για το χρήμα, να εργάζεται για το χρήμα, να ζει για το χρήμα, να σκοτώνει για το χρήμα.

Υπάρχει, όμως μια νοητή διάσταση μεταξύ του οικονομικού πολέμου που  βιώνεις εσύ και ενός πραγματικού πολέμου. Στην πρώτη περίπτωση είσαι θύτης ενώ στην δεύτερη το θύμα. Θύτης γιατί παρ’ όλο που έχεις την επιλογή να απομυθοποιήσεις την αξία του χρήματος, οικοδομώντας ένα ακέραιο αξιακό σύστημα  που δεν θα διαφθείρεται ούτε θα εξαγοράζεται, δεν το κάνεις συνειδητά. Είσαι αδύναμος αλλά τάσσεσαι σιωπηρά, με το μέρος των οικονομικά δυνατών μισανθρώπων που αυτήν την ιστορική περίοδο που διανύουμε πυρπολούν ασύδοτα, άμαχο πληθυσμό στην Συρία μεταξύ αυτών και παιδιά, πολλά παιδιά, θύματα ανυπεράσπιστα στο έλεος του ΚΑΝΕΝΟΣ!

Κι ο Ο.Η.Ε αφυπνίζεται από την πολυετή νάρκη του, ως εκεχειροφόρος  και ζητά ολιγοήμερη κατάπαυση του πυρός. Τριάντα ημέρες ανάσας για την περισυλλογή των νεκρών και την απομάκρυνση των τραυματιών. Τριάντα εφιαλτικές ημέρες καταστολής των εχθροπραξιών, σαν χάρη για ΄΄ανθρωπιστικούς λόγους΄΄ για έναν λαό που χρόνια τώρα κινείται σε εμπόλεμη τροχιά! βλέπεις, μετά τον τελευταίο βομβαρδισμό στην Γούτα ο απολογισμός των νεκρών ( 340.000 !!!) παραέγινε βαρύς και τραγικός  και τα κορμιά που κείτονται στα συντρίμμια, που λιγοψυχούν κάτω από αυτά πρέπει να απομακρυνθούν, γιατί υπάρχουν ακόμα τόσα που ”διεκδικούν” μια θέση. Κι αν δεν δείχνεις τώρα το ανθρωπιστικό σου καθαρό κούτελο Ο.Η.Ε, έπειτα από τέτοια ανθρωπιστική πρωτοβουλία, τότε ΠΌΤΕ!

Τελικά, ξέρεις τι συμβαίνει άνθρωπε ; ότι εγώ θα ήθελα να  ήμουνα και πάλι παιδί , γιατί ανήκα στους τυχερούς αυτής της Γης που είδα τον κόσμο με τα μάτια ενός παιδιού, ο δεκάχρονος όμως, Σύριος  ίσως θα ήθελε να ήταν πουλί να ανοίξει τα τσακισμένα του φτερά και να πετάξει μακριά, πολύ μακριά από το χειρότερο είδος που κατοίκησε ποτέ σ’ αυτόν τον πλανήτη: ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!

 

 

More about ΝΕΦΕΛΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η σχέση της με τα σύννεφα:μίσους-πάθους.Άλλοτε πετάει εκείνη κι άλλοτε αυτά απειλητικά από πάνω της.Αυτές τις μέρες,με τα πυκνά σύννεφα λοιπόν αγαπάει να γράφει,να διαβάζει,να ταξιδεύει μαζί τους.Τις άλλες,τις ηλιόλουστες, της αρέσει να περπατά και να παρατηρεί τις μικρές καθημερινές σκηνές της πόλης!Βλέπει θέατρο,δουλεύει σε θέατρο κι ίσως αυτή της η επαφή αποβεί μοιραία για τις αίθουσες του δικαστηρίου στο απώτερο μέλλον, όντας φοιτήτρια της Νομικής σχολής Αθηνών!Αδυναμία της η θάλασσα,ωστόσο η καρδιά της ανήκει στα όρη,στα άγρια βουνά απ’ όπου και κατάγεται!

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *