ΠΕΡΙ ΟΜΟΦΟΒΙΚΩΝ ΚΑΙ ΧΙΟΝΟΝΙΦΑΔΩΝ

April 30, 2018

Με την είδηση πως ομόφυλα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης θα μπορούν σε λίγο καιρό να υιοθετήσουν, το μέλος της Ένωσης Γυναικών Μαρία Περιχωρήτη εξέφρασε την αντίθεσή της, τονίζοντας πως “άλλο ο ρόλος της γυναίκας, άλλος του άνδρα”. Αναμένεται πως θα εισακουστεί από τη ΝΔ, τη Χρυσή Αυγή, την Ένωση Κεντρώων, τους ΑΝΕΛ και το ΚΚΕ, ενώ εσωκομματικό ζήτημα τίθεται από ορισμένους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Well, isn’t that special?

(Κλέβω τη φράση από την “Κυρία της Εκκλησίας” (“Church Lady”): τον, γραφικό, πλέον, χαρακτήρα της εκπομπής Saturday Night Live. Η “Κυρία της Εκκλησίας”  στερείται πραγματικών πεποιθήσεων επειδή είναι παραδοσιακή, αποφεύγει να πάρει θέση σε οποιοδήποτε ζήτημα επειδή είναι παραδοσιακή, και προσπαθεί να καταφέρει τον πέλεκυ της ηθικής δικαιοσύνης στις ζωές των καλεσμένων της, επειδή είναι παραδοσιακή.)

Η είδηση σχετικά με την υιοθεσία από ζευγάρια ομοφύλων αποτελεί εξαιρετική κοινωνιολογική μελέτη: έδωσε την ευκαιρία σε κάθε κρυμμένο ομοφοβικό και κάθε κατάλοιπο της δεκαετίας του ’50 να βγει από την τρύπα του, τώρα που ο σεβασμός στα ζευγάρια ίδιου φύλου δεν συνεπάγεται μόνο τον “πολιτικό εξορθολογισμό” της γλώσσας, αλλά ουσιαστικές πράξεις, που θα κατατείνουν στην εξίσωση της σεξουαλικής προτίμησης στην Ελλάδα.

Κανονικά, το μόνο που χρειάζεται να αναφερθεί είναι πως, κατά το επιστημονικό consensus, όπως εκφράστηκε και πρόσφατα από 55 διδάκτορες και καθηγητές συναφών γνωστικών αντικειμένων, η εξέλιξη του παιδιού δεν επηρεάζεται σε κανένα μέτρο από το γεγονός πως οι γονείς τυγχάνουν διαφορετικού ή ιδίου φύλου. Κανονικά, τελειώνει εδώ η συζήτηση.

Όμως, όπως έχω γράψει σε προηγούμενο άρθρο, κάποιοι είναι συνεπείς: επιμένουν την Τετάρτη στην άποψη που είχαν τη Δευτέρα, άσχετα με το τι συνέβη την Τρίτη.

Αλλά ποιά είναι η θέση τους εδώ; Έψαξα. Και πέρα από τα γνωστά ταλιμπανικά σχετικά με Αδάμ, Εύα και Σταύρο (Adam, Eve και Steve αγγλιστί), τις ψευδοεπιστημονικές προσεγγίσεις του στυλ “το άντρα και το γυναίκα δεν κάνουν τα ίδια γιατί ορμόνες και περίοδος”, και (κυρίως) επιχειρήματα-τσουλήθρες με μαχητικά αεροσκάφη και υιοθεσίες νεαρών Boeing-747, δεν βρήκα τίποτα.

Ως γνωστόν, χωρίς λόγο δεν υπάρχει αντίλογος.

Οπότε, για αλλαγή, δε θα ακουμπήσω καθόλου την (ανύπαρκτη) θέση αυτών που προτιμούν να κρατούν τα παιδιά σε ορφανοτροφεία, από το να τα αφήσουν στη φροντίδα μιας μη πυρηνικής οικογένειας. Θα μιλήσω για τον τρόπο που λειτουργούν αυτά τα άτομα- τα γρανάζια κάθε συστημικής διάκρισης, μαζί κι αυτής που η κυβέρνηση δείχνει την πρόθεση να εξαλείψει. Όχι των ανθρώπων που θεωρούν πως ο Αντίχριστος θα είναι γκέι, ή πως τα παιδιά που μεγαλώνουν σε γκέι οικογένειες θα “κληρονομήσουν” το “μικρόβιο”. Όχι, αναφέρομαι στα άτομα που με πλήρη γνώση της πραγματικότητας διαλέγουν να την αγνοούν και να συντηρούν τις διακρίσεις, για δικούς τους λόγους: δόξα, χρήμα, δύναμη, πόλωση, αξιακά κολλήματα, ή την απλή επιθυμία να δουν ανθρώπους με κατεβασμένα μάτια. Μιλώ για την ιντελιγκέντσια των εκάστοτε συντηρητικών ρευμάτων, τους δώθε-κείθε καθοδηγητές.

Για χρόνια καλλιεργείται η εντύπωση πως η υποστήριξη στις συστημικές διακρίσεις είναι κάτι που υπάρχει ανοιχτά, φανερά: ο γέρος από τις ταινίες που δεν αντέχει “τους καταραμένους τάδε”. Μολονότι εύπεπτη, η εκδοχή αυτή αδικεί τα δεκάδες χρόνια προπαγάνδας που διαδίδονται στις πλάτες κοινωνικών ομάδων- προπαγάνδας που η ελίτ των εκάστοτε ηθικολόγων ξεκινά να ενσωματώνει με ευκολία στο λόγο της.

Προσοχή: δεν είναι απαραίτητο πως αυτός που στηρίζει τη διάκριση πιστεύει την προπαγάνδα. Σε πολλές περιπτώσεις είναι λογικός άνθρωπος. Δεν θεωρεί με τα σωστά του πως οι γκέι γεννιούνται γονιδιακά διπρόσωποι, ή είναι πάντα σατανιστές ή άθεοι. Αλλά η προπαγάνδα τον βολεύει, και δεν του ακούγεται ανήθικη γιατί ταιριάζει με τις πεποιθήσεις του. Προφανώς το παιδί από οικογένεια ομοφύλων δεν πρόκειται νομοτελειακά να αναπτύξει κάποιου είδους “προδιάθεση στην ομοφυλοφιλία”. Αλλά θα αστειευτεί με αυτό. Και (γιατί οχι;) θα το θέσει κι ως ερώτημα. Άλλωστε, από τη στιγμή που η επιστήμη δεν αποδεικνύει το αντίθετο, είναι πιθανό. Η ανυπαρξία, βέβαια, δεν αποδεικνύεται. Αλλά το σόφισμα στην πρόταση θα το πιάσουν λίγοι, κι ακόμα λιγότεροι θα το θεωρήσουν σημαντικό.

Και μετά την κανονικοποίηση των ηλίθιων ιδεών (ήτοι της προαναφερθείσας προπαγάνδας), έρχεται η θεωρία της “μέσης λύσης”: αφού έχουμε δυο απόψεις, το ίδιο σημαντικές και βάσιμες, γιατί να μη βρούμε κάτι κάπου στη μέση; Ας πούμε, γιατί να μην αφήνουμε τα άτομα να υιοθετούν, αλλά όχι τα ομόφυλα ζευγάρια; Εξάλλου, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι τα παιδιά των γκέι δεν γίνονται γκέι, δεν υπάρχει κάπου στη μέση κάποιος σπόρος αλήθειας; ας πούμε, ότι κάπως επηρεάζεται η ζωή τους; Το πρόβλημα εδώ είναι πως οι δυο απόψεις δεν είναι το ίδιο σημαντικές και βάσιμες, πως η ισότητα δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της υιοθεσίας, είναι αδιαπραγμάτευτη, και πως η επιστήμη είναι ακόμα πιο αδιαπραγμάτευτη, χωρίς μεσοβέζικες λύσεις. Αλλά με τη συζήτηση είναι όλο και πιο δύσκολο να αγνοήσεις αυτούς που θέλουν να συζητήσουμε όρους στην ισότητα μεταξύ πολιτών, λες και την αποκτήσαν κι αυτοί με όρους.

Και στο τέλος, το στοιχειώδες πρόβλημα κάθε συντηρητικού: η κοινωνική αναταραχή. Γιατί να ταράξουμε τα νερά σήμερα; Δεν έχουμε άλλα προβλήματα να λυσουμε, με αυτούς θα ασχολούμαστε; Από του χρόνου. Θα το δούμε. Να λύσουμε πρώτα τα άλλα. Τρόπος σκέψης ανθρώπων οι οποίοι, μαντεύω, δεν μπορούν να κάνουν δυο πράγματα ταυτόχρονα. Ή ο οποίος κάθεται καλά σε κουρασμένους βιοπαλαιστές, που δεν έχουν πολλή όρεξη να ασχολούνται με προβλήματα άλλων- και με την κρίση είναι πολλοί.

Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο επικίνδυνο. Γιατί χτίζει μια ανεπαίσθητη ιεραρχία σε σημαντικά κι ασήμαντα. Δέξου το μια φορά, και θα έχεις φτιάξει μια διάκριση ανάμεσα στο τι αξίζει να λυθεί άμεσα και τι όχι, τι πρέπει και τι δεν πρέπει να θεωρείται σημαντικό. Κάπως έτσι χτίζεται η συστημική διάκριση, η οποία στην πραγματικότητα υπάρχει και συντηρείται μόνο για να ξεχωρίζει κάποιους ανθρώπους από άλλους, να δικαιολογεί χωρίς περιθώριο για αμφισβήτηση τα παγιωμένα στους αιώνες συστήματα εξουσίας.

Για αλλαγή, λοιπόν, δε θα συζητήσω το εάν αξίζει τα ζευγάρια ομοφύλων ή όχι να υιοθετούν. Η επιστήμη έχει αποφανθεί: αξίζει τόσο, όσο κάθε υιοθεσία. Διότι η υιοθεσία από ζευγάρια ομοφύλων είναι μια κοινή υιοθεσία. 

Μόνο μια ερώτηση έχω να απευθύνω σε κάθε άνθρωπο που αντιτίθεται και δεν έχει πέσει θύμα της παραπληροφόρησης: τι χρειάζεται να κάνουμε για να πάρεις τη θέση που θεωρείς πως σου αξίζει; Τι πρέπει να πούμε για να δικαιολογήσεις στον εαυτό σου και στους άλλους την ανωτερότητα που για χρόνια απολαμβάνεις χωρίς να έχεις κερδίσει;  Πόσα προνόμια θα είναι αρκετά, μέχρι να σταματήσεις να αποδίδεις την πλεονεκτική σου θέση σε κάποιου είδους φυσική σου υπεροχή, και να αποδεχτείς πως είσαι μια ακόμα χιονονιφάδα στη χιονοστιβάδα;

Στην τελική, πώς θα γίνει να νιώθεις αρκετά ξεχωριστός, χωρίς να κάνεις τη ζωή των άλλων δυσκολότερη;

More about ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γραμματόπουλος σπουδάζει νομικά στην Κομοτηνή. Η γραφή του είναι εριστική κι επιτηδευμένη, η σύνταξή του περίπλοκη χωρίς λόγο, κι οι απόψεις του πολλές φορές υπερβολικές- σπανίως, δε, έχει δίκιο. Ποντάρει στην αντίστροφη ψυχολογία για αναγνώστες.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *