ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ ΤΟΥ

May 2, 2018

Η υιοθεσία ενός παιδιού, από μόνη της, ως πράξη ένταξης ενός ατόμου σε τρυφερή ηλικία στους κόλπους του θεσμού που καλείται «οικογένεια» χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Αδιαμφισβήτητα, αποτελεί την «σανίδα σωτηρίας» τόσων και τόσων παιδιών, προκειμένου να αποκτήσουν ένα σταθερό σημείο αναφοράς, ένα λιμάνι οχυρωμένο με αγάπη μέσα στο οποίο θα δημιουργήσουν τον πρώτο, βασικότατο κι ίσως πιο στενό κοινωνικό τους δεσμό. Αν επομένως, λάβουμε σαν δεδομένο ότι ένα παιδί είναι προτιμητέο από ψυχολογικής και κοινωνικής απόψεως, να μεγαλώνει και να αναπτύσσει την προσωπικότητα του, αποτελώντας μέλος μιας οικογενειακής στέγης παρά ενός ιδρύματος, τότε το μόνο που μένει είναι να επεκτείνουμε την σκέψη μας στην επιλογή του κατάλληλου προτύπου που θα αναλάβει να διαδραματίσει έναν σπουδαίο ρόλο , αυτόν του αναδόχου γονέα.

Η προσωπική μου μάτια θέτει ως καίριο κριτήριο-δείκτη της ικανότητας ενός ανθρώπου να λάβει υπό την πλήρη επιμέλεια του ένα παιδί: το πλάτος της αγκαλιάς και το βάθος της ψυχής που διαθέτει. Και ναι, εκ πρώτης, ξέρω σε ταράσσει  η ρομαντική διατύπωση. Από την άλλη, σε παραξενεύει κι ο ενικός. Ένας γονέας , ένα παιδί,μια οικογένεια; Αιωρείται μια αναντιστοιχία. Κάτι πάντα θα σου λείπει.

Επ´αφορμής, λοιπόν του αμφιλεγόμενου ζητήματος που έχει ανακύψει περί της υιοθεσίας τέκνων από ομόφυλα ζευγάρια και του επικείμενου προς ψήφιση νομοσχεδίου , αφήνω εδώ μερικές σκέψεις, άναρχα αντιτιθέμενες σε κακώς παγιωμένες αντιλήψεις για το φυσιολογικό και το δεόν.

Αρχικά, ο μέσος πολίτης δεν είναι σε θέση να κρίνει αν δυο πρόσωπα του ίδιου φύλου ή ακόμα και από μόνο του ένα άτομο δύναται να μεγαλώσει σωστά ή μη ένα παιδί. Πρώτον, διότι αν μπορούσε να αξιολογήσει ορθά και να οριοθετήσει τις υγιείς συνθήκες ανατροφής ενός παιδιού δεν θα σιωπούσε, κάθε φορά που γινόταν μάρτυρας κακοποίησης λεκτικής ή σωματικής παιδιών στο διπλανό διαμέρισμα, στην απέναντι πολυκατοικία, στο πεζοδρόμιο.Άρα, δεν είναι δυνατόν, απροκάλυπτα μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας να δείχνει ξαφνικά, το αμέριστο ενδιαφέρον της για την ψυχοσύνθεση ενός παιδιού που δυνητικά θα μεγαλώνει από γονείς του ίδιου  φύλου, εφόσον, ουδεμίαν ιδέα δεν φαίνεται να έχει για τις πραγματικές ανάγκες , τις βασικές και θεμελιώδεις που ένα παιδί στερείται διαβιώνοντας σε κάποιο ίδρυμα. Το μόνον που μπορεί να προβλέπει μετά βεβαιότητας, είναι ορισμένες επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεση ενός παιδιού, γεγενημενες  από την δίκη του αποστροφή στο διαφορετικό , την οποία μπορεί να βάλει και το χέρι του στην φωτιά ότι αυτούσια  θα μεταλαμπαδεύσει στα φυσικά του τέκνα και τα οποία συνεκδοχικά, θα χλευάζουν συνομηλίκους τους και θα τους περιθωριοποιούν λόγω των σεξουαλικών προτιμήσεων των γονέων τους, όπως ακριβώς περιθωριοποιήσαν τις προάλλες, και εκείνο το παιδί με ποσοστό αναπηρίας , δυσλεξία , αλλοδαπή υπηκοότητα.

Ας επικεντρωθούμε όμως, λίγο στην ουσία της υπόθεσης,μιαν ουσία που προσυπογράφουν 50 ακαδημαϊκοί επιστήμονες από όλον τον κόσμο οι οποίοι βασιζόμενοι αυστηρά στην επιστημονική βιβλιογραφία και σεδημόσιες τοποθετήσεις της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας και της Αμερικανικής Ακαδημίας παιδιατρικής καταλήγουν στο ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονέων δεν έχει μετρήσιμες επιπτώσεις στην ποιότητα σχέσεων γονέα-παιδιού , στην ψυχική υγεία ή στην κοινωνική τους προσαρμογή. Με αλλά λόγια, ασφαλώς και οι γονείς ενός παιδιού αποτελούν τα κεντρικότερα συμπεριφορικα πρότυπα στη ζωή του και είναι δεδομένο ότι οι καταβολές αλληλεπίδρασης τους στον ψυχισμό τους θα είναι κάτι παραπάνω από καθοριστικές. Το γεγονός όμως, ότι δυο άνθρωποι του ίδιου φύλου έχουν δημιουργήσει  έναν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό μεταξύ τους που διέπεται από αγάπη, αφοσίωση αλληλοκατανόηση, σεβασμό και τρυφερότητα, από μόνο του, ως κατάσταση είναι είναι αδιανόητο, σήμερα, να χαρακτηρίζεται ως αφύσικη και τα ίδια τα πρόσωπα που την πλαισιώνουν ως ανίκανα να γίνουν γονείς αποκτώντας ένα παιδί μέσω της νόμιμης οδού, της υιοθεσίας.

Ευτυχώς, στα πρώτα στάδια της ύπαρξης ενός ατόμου οι απαίτηςεις του από τους άλλους και πρωτίστως από τους γονείς τους είναι μηδαμινές. Ζητά και ρουφα αγάπη, στοργή και φροντίδα. Ένα χάδι που εντυπωνεται τόσο ζοφερά ακόμα και στην βρεφική μνήμη και έχει τόσο μεγάλη σημασία για το πέρασμα του από αυτόν τον κόσμο. Κι είναι τουλάχιστον άδικο να προεξοφλείς την όλοψυχη θέληση ενός ομόφυλου ζευγαριού να συμβάλλει στην διάπλαση ενός ανθρώπου από το μηδέν σχεδόν.

Και που ξέρεις; Ίσως τα παιδιά με γονείς του ίδιου φύλου να εξελιχθούν σε ανθρώπους που θα σέβονται την διαφορετικότητα , θα υπακούουν το σώμα τους, θα στηρίζουν τις κατα-δικές τους επιλογές μέχρι τέλους, περισσότερο από τόσους και τόσους εγκλωβισμένους ενήλικες , παιδιά ετεροφύλων γονέων που κράτησαν από την παιδική τους ηλικία την εικόνα ενός πατέρα που επιβάλλεται, μιας μητέρας που συμβιβάζεται και μιας ψυχρής συζυγικής διαπροσωπικής σχέσης που τους ακολουθεί  σαν σκιά σε κάθε βήμα τους μελλοντικό!

 

 

 

 

 

 

More about ΝΕΦΕΛΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η σχέση της με τα σύννεφα:μίσους-πάθους.Άλλοτε πετάει εκείνη κι άλλοτε αυτά απειλητικά από πάνω της.Αυτές τις μέρες,με τα πυκνά σύννεφα λοιπόν αγαπάει να γράφει,να διαβάζει,να ταξιδεύει μαζί τους.Τις άλλες,τις ηλιόλουστες, της αρέσει να περπατά και να παρατηρεί τις μικρές καθημερινές σκηνές της πόλης!Βλέπει θέατρο,δουλεύει σε θέατρο κι ίσως αυτή της η επαφή αποβεί μοιραία για τις αίθουσες του δικαστηρίου στο απώτερο μέλλον, όντας φοιτήτρια της Νομικής σχολής Αθηνών!Αδυναμία της η θάλασσα,ωστόσο η καρδιά της ανήκει στα όρη,στα άγρια βουνά απ’ όπου και κατάγεται!

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *