Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΗΝ ΛΙΘΟ ΒΑΛΕΤΩ!

May 4, 2018

Τις τελευταίες μέρες το ενδιαφέρον μου έχει κινήσει η περίπτωση μιας 22χρονης μητέρας, η οποία εξαιτίας κάποιων δικών της λόγων πέταξε το νεογέννητο παιδί της από το παράθυρο με αποτέλεσμα εκείνο να βρεθεί στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας που η ίδια διαμένει. Η κοπέλα αφέθηκε ελεύθερη μετά από την επιβολή περιοριστικών μέτρων και χρηματικής εγγύησης. Δεν ήταν όμως τόσο η υπόθεση που μου κίνησε το ενδιαφέρον αλλά ο απόηχος αυτής.

Η μητέρα της 22χρονης φοιτήτριας υποστήριξε στις αρχές πως ακόμη και την τελευταία στιγμή δεν είχε καταλάβει τίποτα για την εγκυμοσύνη της κόρης της επειδή όπως η ίδια υπογράμμισε “Δεν άλλαξε νούμερο ούτε στο παντελόνι της.”. Αστεία δικαιολογία δεν νομίζετε; Η κατακραυγή και η λεκτική του μίσους προφανώς δεν άργησε να δείξει το πιο άσχημο πρόσωπο της… Πολλές μάνες “της ελληνικής σόου μπιζ” κατακεραύνωσαν την “άσημη” νέα κοπέλα καθότι ήταν ανίκανη να μεγαλώσει ένα παιδί ενώ άλλες το ίδιο “άσημες” με την νεαρή  σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης σοκαρισμένες δήλωναν πως ευελπιστούν να ψοφήσει  γιατί αυτό της αξίζει μετά από ό,τι έκανε στο βρέφος.

Ως άνθρωποι έχουμε ένα πρόβλημα: κρίνουμε τον άλλον από την δυσκολία του … όταν βρίσκεται στο δικό του πουθενά… στο δικό του αδιέξοδο… Μάλλον τότε αισθανόμαστε καλύτεροι από αυτόν, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι πετύχαμε κάτι στην ζωή μας… Γενικά θα ήθελα όντως να ρωτήσω όλες εκείνες τις μητέρες/ ηθικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας εάν γνωρίζουν τι μυστικά κρύβουν τα παιδιά τους. Ξέρουν κάθε τι που κάνουν τα παιδιά τους  και αν θα γνώριζαν θα ήταν περήφανες γι’ αυτά; Εν τέλει, εάν αυτό συνέβαινε στην δική τους κόρη (γιατί άνθρωποι είμαστε) θα το αντιμετώπιζαν διαφορετικά από την υποφαινόμενη μητέρα ; Ή θα αγκάλιαζαν την κόρη τους προσπαθώντας να βρουν την καλύτερη λύση για την ίδια και για το βρέφος που εκείνη κουβαλά;

Αισθανόμαστε τόσο καλοί στο να κουνάμε το δάκτυλο, στο να κρίνουμε, να κατακεραυνώνουμε, να αναδεικνύουμε πόσο καλοί  άνθρωποι/ πολίτες/συνεργάτες/σύζυγοι/γονείς/ φίλοι είμαστε την ίδια στιγμή που οι διπλανοί μας πνίγονται … αργά αργά και βασανιστικά … πνίγονται σε σημείο που δρουν παρορμητικά και αυτοκαταστροφικά και εμείς από διπλά χαμογελάμε αισθανόμενοι υπέροχα για τις πράξεις μας.

Αν υπήρχε περίπτωση να επιρρίψω ευθύνες, μιλώ ειλικρινά πως περισσότερες ευθύνες θα επέρριπτα στην μητέρα της νεαρής πάρα στην ίδια την κοπέλα. Γιατί άραγε η κοπέλα να ντρέπεται να εξομολογηθεί πως είχε μείνει έγκυος στην ίδια της την μητέρα ; Γιατί να έφθασε σε αυτό το σημείο; Μήπως επειδή φοβόταν πως λογικά η μητέρα της το μόνο που θα έκανε θα ήταν να την διώξει ή να της κλείσει κάθε πόρτα επικοινωνίας;

Δεν υποστηρίζω  επουδενί  την πράξη της κοπέλας… αντιθέτως… την ίδια στιγμή που την θεωρώ κραυγή… ναι, είναι μια κραυγή προς όλον τον ακραιφνή ηθικισμό που έχει καταντήσει  μάστιγα και αρρώστια…Τόσα χρονιά σχολείο, πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά και το μόνο που μας έμαθαν είναι η λεκτική του μίσους; Το μόνο που έχουμε τελειοποιήσει είναι το να μισούμε;  Έτσι νομίζουμε πως θα βελτιωθεί έστω και ελάχιστα ο τρόπος ζωής μας ή η  σχέση μας με τους δικούς μας; Δυστυχώς τα πτυχία δεν κάνουν τον άνθρωπο και τα χρονιά που σπαταλούν μερικοί στο διάβασμα δεν τους έκαναν ανθρώπους.

ΠΟΙΑ ΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΚΡΥΦΗΣ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΒΙΑΣ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ;

ΆΡΘΡΟ 336 Ποινικού Κώδικα, Κεφάλαιο δέκατο ένατο “Εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής”

1. Όποιος με σωματική βία ή απειλή σπουδαίου και άμεσου κινδύνου εξαναγκάζει άλλον σε συνουσία ή άλλη ασελγή πράξη ή σε ανοχή της τιμωρείται με κάθειρξη.

 Τα ποσοστά σοκάρουν. Το 2014 έγινε μια πανελλαδική ερευνά διάρκειας 36 ωρών, η οποία πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Υγείας και Παιδιού, εξετάσθηκαν περισσότεροι από 15000 ανήλικοι ηλικίας 11, 13 και 16 χρόνων. Χαρακτηριστικά τότε ο διευθυντής του Ινστιτούτου, Γιώργος Νικολαΐδης, είχε δηλώσει: Αν προβληθούν τα ποσοστά αυτά στον γενικό παιδικό πληθυσμό της χώρας, τα συμπεράσματα θα είναι από μόνα τους εύγλωττα και μάλλον απογοητευτικά.”  Στα αγόρια υπήρχαν αυξημένες αναφορές σεξουαλικής παραβίασης ενώ στα κορίτσια ήταν έντονη η εμβίωση υποκειμενικών αισθημάτων παραμέλησης από τις μητέρες τους. Σχεδόν τα μισά παιδιά ανέφεραν έκθεση σε μία τουλάχιστον εμπειρία σωματικής βίας εντός του τελευταίου δωδεκαμήνου. Πάνω από τρία στα τέσσερα παιδιά αποκάλυψαν ότι έχουν «αναμνηστικό» σωματικής βίας, κατά τη διαδρομή της παιδικής τους ηλικίας. Αντιστοίχως, ένα περίπου στα έξι παιδιά αναφέρουν έκθεση σε κάποιας μορφής ανεπιθύμητη σεξουαλική εμπειρία παραβίασης κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας, εκ των οποίων σε ένα στα δεκατρία παιδιά η εμπειρία εμπεριείχε και σωματική επαφή.

Βάσει ΚΑΙ της προαναφερθείσας έρευνας ΜΗΠΩΣ δεν θα έπρεπε να κουνάμε τόσο επιδεικτικά το δάκτυλο στην 22χρονη κοπέλα;

«Η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο». Προοίμιο Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Προοίμιο Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Δυστυχώς μικρό ποσοστό παιδιών παίρνει το θάρρος να καταγγείλει την βια (σωματική, ψυχική-ψυχολογική ή και τα δύο ) που τυχόν βιώνει από τον στενό οικογενειακό του κύκλο ενώ μικρότερο δείχνει να είναι το ποσοστό των καταγγελιών που καταφέρνει και φθάνει στις δικαστικές αίθουσες. Το νομικό σύστημα της Ελλάδας είναι τέτοιο ώστε προστατεύει τον θύτη και όχι το θύμα ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή στοχεύει στο να “αγκαλιάζει” ακόμη και τους δράστες με σκοπό να τους φέρει αντιμέτωπους με τους εκλυτικούς παράγοντες της παραβατικής του συμπεριφοράς.

Παρατηρούμε όμως ότι εν τέλει το φύλο των γονέων δεν καθορίζει την ευτυχία των παιδιών άλλωστε ας σημειωθεί στα πρακτικά πως τόσο η 22χρονη όσο και οι συμμετέχοντες στην έρευνα είναι παιδιά ετερόφυλων ζευγαριών.  Μην είμαστε φειδωλοί με την αγάπη παρά με την κριτική, μην κρίνουμε την ικανότητα κάποιου να γίνει γονιός από τις σεξουαλικές του προτιμήσεις παρά από το πόσο έτοιμος είναι να αγαπήσει ειλικρινά και ολόψυχα ένα παιδί. Εν τέλει ας κατακρίνουμε μόνο την αδράνεια…

Αφιερώνω αυτό το “κατηγορώ” σε όλα εκείνα τα παιδιά που δεν γεύονται την γονεϊκή αγάπη και σε όλα εκείνα τα ζευγάρια(ομόφυλα και μη), τα οποία παλεύουν για να διεκδικήσουν το δικαίωμα της υιοθεσίας ενός παιδιού σε μια χώρα έτοιμη να κατασπαράξει κάθε τι το μοναδικό.

More about ΚΑΝΕΛΛΑ ΣΑΝΤΟΡΙΝΑΙΟΥ

Και όμως την λένε Κανέλλα ! Στην καθημερινότητα της η συγγραφή ποίησης , η ενασχόληση με το θέατρο , οι σπουδές της στο αντικείμενο της Πολιτικής Επιστήμης και η αγάπη της για τις ωραίες μουσικές παλεύουν για το τι εν τέλει θα κατακτήσει το μυαλό της (ακόμη παλεύουν) . Εκείνη αυτό που κάνει είναι να σκέφτεται ελεύθερα και να ακούει Pink Floyd ... ! Όνειρο της είναι να πάψουν οι στόχοι της να είναι απλές σκέψεις και να γίνουν η δική της πραγματικότητα.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *