ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΣΙΔΙΑΧΡΟΝΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

May 5, 2018

Τις τελευταίες ημέρες μια νέα τραγωδία έχει τραβήξει πάνω της το φως της δημοσιότητας και δεν πρόκειται για άλλη από εκείνη της -ούτε- είκοσι δύο ετών μητέρας από τη Νέα Σμύρνη που πέταξε το νεογέννητο παιδί της στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας, στην οποία κατοικούσε. Η περίπτωση αυτή, δέχεται τα πυρά του κοινωνικού συνόλου ασύστολα και η μητέρα του ατυχούς μωρού πρωταγωνιστεί στο διαδικτυακό ικρίωμα.

Η έναρξη της ιστορίας τής εδρεύει στην Καλαμάτα, όπου διέμενε από το έτος 2015 υπό την ιδιότητα της φοιτήτριας στη Σχολή Διοίκησης Μονάδων Υγείας και Πρόνοιας. Το Σεπτέμβριο του 2017, λίγο πριν επιστρέψει στην Αθήνα με σκοπό να ολοκληρώσει την εν λόγω σχολή δίνοντας πλέον μόνο μαθήματα και με πλάνο την εγγραφή της στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ, γνώρισε μέσω κοινής παρέας τον σύντροφο και τελικά πατέρα του παιδιού της, τον οποίο και είδε τελευταία φορά τον Αύγουστο του 2017. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, η νεαρή κοπέλα, διαπίστωσε προϊόντος του χρόνου, το σήμα κατατεθέν της εγκυμοσύνης, την καθυστέρηση στον έμμηνο κύκλο. Ακριβώς λοιπόν, τη στιγμή που το σενάριο αυτό πραγματώθηκε και η περί ής ο λόγος αποδείχθηκε όντως κυοφορούσα, εν αγνοία της μετατράπηκε σε πανταχόθεν αποδέκτη της κοινωνικής σαθρότητας.

Πιο συγκεκριμένα, απευθύνθηκε πρώτα στον πατέρα, ο οποίος και επέμενε για την ελεύθερη σεξουαλική επαφή μεταξύ τους, πρόταση στην οποία (βλακωδώς και αφελώς θα έλεγα) υπέκυψε η κοπέλα λόγω χαμηλής αυτοπεποίθησης εξαιτίας του βάρους της – καθόλου σπάνιο φαινόμενο. Ο Δ.Ρ. αφού πληροφορήθηκε τηλεφωνικά ότι επρόκειτο να αποκτήσει παιδί, ακολουθώντας ένα μοτίβο συμπεριφοράς χιλιοειδωμένο σε τέτοιες περιπτώσεις, έκλεισε το τηλέφωνο, δεν απάντησε σε καμία από τις επόμενες κλήσεις της εικοσιδιάχρονης και δεν επεχείρησε ο ίδιος με κανέναν τρόπο να επικοινωνήσει μαζί της. Εν συνεχεία, η απογοητευμένη κοπέλα αποφάσισε να ανοιχτεί στην κολλητή της φίλη, η οποία αντί να αποτελέσει στήριγμα και να προσφέρει μια χείρα βοηθείας όπως θα περίμενε κανείς, αγρόν ηγόρασε. Πρακτικά, ήταν και οι μόνοι δύο άνθρωποι στους οποίους μπορούσε να απευθυνθεί. Γονείς διαζευγμένοι, με κακές σχέσεις, ο πατέρας της κάτοικος Παλαιού Φαλήρου αλλά απών από τη ζωή της κόρης του και η μητέρα, αντί να είναι ένα ασφαλές περιβάλλον για τη ζωή του παιδιού της, ενσάρκωνε το φόβο, το άγχος και τη ντροπή για την κόρη της.

Στην πραγματικότητα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια περίπτωση κατά την οποία η εγκυμονούσα δεν είχε την έγνοια των ραντεβού στους γιατρούς, την έγνοια της διακόσμησης του παιδικού δωματίου, την έγνοια των κιλών επειδή η κατανάλωσή της ήταν πλέον για δύο και ό,τι άλλο μπορεί να απασχολεί μια γυναίκα σ’ αυτήν την κατάσταση. Στον αντίποδα, είχε την έγνοια να αποκρύψει την εγκυμοσύνη της απ’ όλους, την έγνοια να ενημερωθεί από το διαδίκτυο για ό,τι έπρεπε να ακούσει από ειδικούς, ελλείψει χρημάτων, την έγνοια να δώσει το παιδί για υιοθεσία, την έγνοια να βρει αιτιολόγηση για την ποσότητα αίματος στο μπάνιο, την έγνοια να μην ακουστεί στους γείτονες κατά τη διάρκεια της γέννας σε συνθήκες μεσαίωνα και τέλος, μέσα στο θρήνο, την έγνοια να μη βρεθεί στη φυλακή ή το ψυχιατρείο, παρουσιάζοντας έτσι, μέσα από τον ρόλο του καθένα στο περιβάλλον της, όλη την υπάρχουσα παθογένεια σ’ αυτό που ονομάζεται κοινωνικό οικοδόμημα και καταρρέει καθημερινά συθέμελα.

Η κατηγορούμενη εικοσιδιάχρονη ενώπιον της δικαιοσύνης, αιτήθηκε να μην επιβληθεί εις βάρος της κανένα μέτρο δικονομικού καταναγκασμού, ιδίως το μέτρο της προσωρινής κράτησης, αλλά έαν τυχόν θεωρηθεί απαραίτητη η επιβολή κάποιου τέτοιου, να είναι ο καταναγκασμός της υποχρεωτικής θεραπείας και ψυχιατρικής παρακολούθησης κατά τακτά χρονικά διαστήματα σε κατάλληλη εξωνοσοκομειακή Μονάδα Ψυχικής Υγείας ή εξωτερικά ιατρεία δημόσιου ψυχιατρικού ή γενικού νοσοκομείου. Το αποτέλεσμα ήταν να κριθεί με τη σύμφωνη γνώμη της δικαστικής λειτουργού και του αρμόδιου εισαγγελέα, προσωρινά ελεύθερη με τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της εμφάνισης της δύο φορές τον μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής της, ενώ της επιβλήθηκε επίσης και η χρηματική εγγύηση ύψους 5.000 ευρώ.

Οργή πλήθους προκάλεσε η ανωτέρω δικαστική απόφαση, λες και αθωώθηκε μια σύγχρονη Μήδεια. Για τη γράφουσα, η κοπέλα αυτή δεν αξίζει στην πραγματικότητα όλη την κοινωνική κατακραυγή την οποία δέχεται. Ναι, βεβαίως, διέπραξε ένα ειδεχθές έγκλημα από τη στιγμή που αποφάσισε να κρατήσει αυτό το παιδί, ενώ ήξερε πως δεν υπάρχει κανείς να στραφεί για την απαραίτητη βοήθεια και όχι από τη στιγμή που το πέταξε στον ακάλυπτο. Έδρασε παρορμητικά απέναντι σε μια κατάσταση που μπορούσε να κοστίσει όχι μία αλλά δύο ζωές. Απο κει και πέρα όμως, είναι αναμφίβολα περισσότερο υπεύθυνη μια μάνα που για εννέα μήνες καθεύδει υπό μανδραγόραν αφού δεν προσέχει ότι έχει διακοπεί ο έμμηνος κύκλος της κόρης της, αφού δεν προσέχει την αλλαγή στο σώμα της λόγω εγκυμοσύνης – εντάξει, εύσωμη, αλλά από ένα σημείο και μετά, δεν το χωράει ο νους μου – και αφού ακόμη και μέσα στη γενική αυστηρότητά της, δεν έχει δημιουργήσει στο παιδί της την αίσθηση ασφάλειας σε ό,τι αφορά ένα δικό του σοβαρό πρόβλημα. Υπεύθυνος είναι και ο κύριος που έχει το ρόλο του πατέρα σ’ αυτήν την ιστορία, εφόσον αντιπροσωπεύει μια μερίδα του φύλου του η οποία θα έκανε πολύ καλύτερο τον κόσμο εάν ήξερε να αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών της, τόσο καλά όσο ξέρει να ζητά την ελεύθερη σεξουαλική επαφή και να επιμένει γι’ αυτήν. Αλησμόνητη δε, η εξίσου υπεύθυνη κολλητή της, η οποία ναι μεν υποστήριξε το λογικό, ξέχασε δε, ότι ο ρόλος της σε μια τέτοια κατάσταση είναι να υποστηρίξει ως επί το πλείστον τη φίλη της. Το μωρό επίσης, παρά τις αντίξοες συνθήκες, γεννήθηκε υγιές όπως διαπίστωσαν και ιατροδικαστές κατά τη νεκροτομή. Όταν η εικοσιδιάχρονη το πέταξε στον ακάλυπτο και το άφησε εκεί για τόσες ώρες μέχρι να πεθάνει από έλλειψη φροντίδας, δεν ακούστηκε κανένα κλάμα στους γείτονες; Ή μήπως ακούστηκε αλλά αγνοήθηκε καθώς είναι ευρέως γνωστό ότι σε αυτή την κοινωνία δεν ενδιαφέρεται κανείς για ό,τι διαδραματίζεται έξω από το σπίτι του, εκτός εάν πρόκειται για “καυτό” κουτσομπολιό.

Η δικαστική απόφαση, προσωπικά, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη καθώς, η Δικαιοσύνη έδειξε ένα ανθρώπινο πρόσωπο λαμβάνοντας υπόψιν τα στοιχεία της υπόθεσης και αναγνωρίζοντας πως δεν πληρούνται οι ουσιαστικές και δικονομικές προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος ώστε να ακολουθήσουν διαφορετική οδό από την προαναφερθείσα. Η κατηγορία τής παιδοκτονίας τιμωρείται με κάθειρξη 10 ετών. Το αδίκημα, όπως περιγράφεται στον Ποινικό Κώδικα, αφορά τη «μητέρα που με πρόθεση σκότωσε το παιδί της κατά τον τοκετό ή μετά τον τοκετό, αλλά ενώ εξακολουθούσε ακόμη διατάραξη του οργανισμού της από τον τοκετό». Άλλη περίπτωση. Ωστόσο, οι δημοσιολογούντες του Facebook αρνούνται να το αντιληφθούν και να κρίνουν την περίπτωση εξ ολοκλήρου, επομένως βωμολοχούν κι όσοι δεν της εύχονται θάνατο, αποζητούν πραγματική δικαιοσύνη στα διπλά και τριπλά ισόβια.

Για να προχωρήσει αυτή η κοινωνία και να μην υπάρξει κανένα άλλο τέτοιου είδους περιστατικό στο μέλλον, εύχομαι οι τελευταίοι να κατανοήσουν ότι αποτελούν τον απόντα πατέρα, την απρόσωπη μητέρα, τον άνανδρο εραστή, την εγωκεντρική φίλη και τον αδιάφορο γείτονα που καθημερινά σμιλεύουν την εικοσιδιάχρονη, απελπισμένη, ψυχικά ασταθή,θρηνούσα μητέρα.

More about ΙΣΜΗΝΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ

Είναι απόφοιτος του Λεοντείου Λυκείου και φοιτά στο τμήμα Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία, απολαμβάνει τις εποικοδομητικές συζητήσεις και αποτελεί το σπαστικό παιδί της παρέας που διορθώνει τα συντακτικά και γραμματικά λάθη των υπολοίπων. Από μικρή ηλικία είχε ως στόχο την αρθρογραφία, καθώς πάντα τη γοήτευε η δύναμη της πένας.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *