ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΝΩΡΙΣ;

May 11, 2018

Είναι αδύνατον να μην έχει ακούσει κανείς τις τελευταίες ημέρες για την υπερψήφιση από τη Βουλή του νομοσχεδίου το οποίο επεκτείνει το δικαίωμα της αναδοχής ανηλίκων και στα ομόφυλα ζευγάρια εφόσον έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Δε θα μπορούσε φυσικά η συζήτηση γύρω από αυτό το ζήτημα να μην προκαλέσει διχασμό στην ελληνική κοινωνία, όπως και κάθε τι άλλωστε, ενώ για τα καλά φούντωσε και η συζήτηση περί του αν θα πρέπει να υιοθετούν τα ομόφυλα ζευγάρια ή όχι.

Ας κάνουμε σε έναν πρώτο βαθμό μία συνοπτική επισκόπηση των επιχειρημάτων των μεν και των δε. Όσοι τάσσονται υπέρ της μεταρρύθμισης αυτής, ας τους ονομάσουμε φιλελεύθερους ή προοδευτικούς, υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει κάτι αφύσικο στην ύπαρξη θετής οικογένειας από ομοφύλους, και συνεπώς είναι αυτονόητη η ορθότητα της σκοπούμενης ρύθμισης, διότι τα παιδιά χρειάζονται μόνο φροντίδα και γονείς που θα τους την παρέχουν.

Οι πολέμιοι από την άλλη, τους οποίους θα ονομάσουμε για τις ανάγκες του παρόντος συντηρητικούς, θεωρούν πως υπάρχει μία πληθώρα κινδύνων για τα παιδιά που θα μεγαλώσουν οικογένειες με γονείς που ανήκουν στο ίδιο φύλο, όπως στιγματισμός από τον κοινωνικό τους περίγυρο (σχολείο κ.ο.κ.) με συνέπεια να τραυματισθούν ψυχικά από μικρή ηλικία ή εκδήλωση τάσης προς την ομοφυλοφιλία λόγω της ανατροφής τους από ομοφυλόφιλους.

Παρόλα αυτά, δεν θα μπω στη διαδικασία της περαιτέρω πόλωσης και θα ξεκαθαρίσω αμέσως γιατί. Προσωπικά πιστεύω ότι η υιοθεσία τέκνων και από τα ομόφυλα ζευγάρια, είναι σίγουρα ένα θετικό βήμα προς τα εμπρός και για να το στηρίξω αυτό θα χρησιμοποιήσω το επιχείρημα των γεμάτων ορφανοτροφείων, και ας θεωρηθεί κλισέ από κάποιους. Για το ζήτημα των επιπτώσεων στην ψυχολογία του παιδιού, τοποθετήθηκαν με κείμενό τους 55 ακαδημαϊκοί ψυχολόγοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό, υποστηρίζοντας πως «Η ανασκόπηση της σχετικής επιστημονικής βιβλιογραφίας καταλήγει στο ξεκάθαρο συμπέρασμα ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονέων δεν έχει μετρήσιμες επιπτώσεις στην ποιότητα των σχέσεων γονέα-παιδιού, στην ψυχική υγεία των παιδιών ή στην κοινωνική τους προσαρμογή».

Ωστόσο, η αναδοχή ανηλίκων, που πλέον αποτελεί νόμο του κράτους, από καθαρά νομική – αλλά και πραγματική – σκοπιά, δεν ταυτίζεται με την υιοθεσία. Η αναδοχή αφορά την φροντίδα του ανηλίκου, χωρίς να επέρχεται η παραμικρή μεταβολή ως προς τις σχέσεις του με τους πραγματικούς τους γονείς ή τον επίτροπο που ενδεχομένως έχει την επιμέλειά του. Για το ζήτημα της υιοθεσίας όμως, διατηρώ επιφυλάξεις, καθώς μιλάμε για μόνιμη και καθολική άσκηση της γονικής μέριμνας από ομόφυλους γονείς. Οι επιφυλάξεις αυτές συμμερίζονται, εν μέρει, τις συντηρητικές απόψεις, ως προς το σκέλος του κοινωνικού στιγματισμού των παιδιών, καθώς η κοινωνία δεν είναι ακόμη έτοιμη για μία τόσο μεγάλη αλλαγή.

Και εξηγούμαι: τί εννοώ λέγοντας πως «η κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη»; Θεωρώ πως προκειμένου να θεμελιωθεί στον νου του μέσου ανθρώπου, του μέσου Έλληνα πολίτη, ότι τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν ίσα δικαιώματα στη ζωή με τα ετερόφυλα, πρέπει να διέλθουμε ως κοινωνία από μία διαδικασία μεταβολών που θα γίνουν βαθμηδόν και μέσα σε ένα ικανό χρονικό διάστημα. Δεν είναι ώριμη η ελληνική κοινωνία για να αποδεχθεί την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια και αν θεσμοθετηθεί κάτι τέτοιο, θα υπάρξουν ολέθριες συνέπειες εις βάρος των ανηλίκων. Οι συνέπειες αυτές είναι ο κοινωνικός στιγματισμός που ανέφερα παραπάνω, η περιθωριοποίηση, και δεν είναι καθόλου αμελητέο αυτό, όπως πιστεύουν πολλοί.

Έχουν περάσει μονάχα δύο χρόνια από τότε που ψηφίσθηκε ο ν. 4355/2015 που επεξέτεινε το δικαίωμα συνάψεως συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια. Αυτό σημαίνει ότι εδώ και δύο χρόνια μόνο, αυτή η κοινωνική ομάδα των συνανθρώπων και συμπολιτών μας «υπάρχει» νομικά, δηλαδή της απονέμεται ένα δικαίωμα από την Πολιτεία. Προτού θεσπισθεί αυτός ο νόμος, οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν στο σκοτάδι, δεν μπορούσαν καν να ρυθμίσουν την σχέση τους με τον άνθρωπο που επέλεξαν να περάσουν μαζί την υπόλοιπη ζωή τους. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι τώρα «χωνεύει» σιγά σιγά ο Έλληνας το όλο ζήτημα.

Αντί λοιπόν να κοιτάζουμε ευθεία προς την υιοθεσία, μήπως θα ήταν σοφότερο να κοιτάζουμε προς την νομοθέτηση γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια, ίσου σε έννομες συνέπειες με τον γάμο των ετεροφύλων;

Νομίζω ότι κατευθυνόμενοι απευθείας στην υιοθεσία τέκνων από ομοφύλους, κάνουμε ένα άλμα που θα διαταράξει την ομαλή μετάβασή μας ως κοινωνία προς την πραγματική ισότητα και σεβασμό όλων των ανθρώπων που ζουν σε αυτή τη χώρα. Δεν είναι λογικό να ζητάμε το μείζον, να θεσμοθετηθεί η υιοθεσία και για τους ομοφύλους, την στιγμή που δεν υπάρχει το έλασσον, δηλαδή ο θεσμοθετημένος πολιτικός γάμος. Ναι μεν νομοθετήθηκε η αναδοχή, αλλά δεν είναι αρκετό αυτό για να θεωρηθεί ότι η ελληνική κοινωνία είναι ώριμη.

Το δίκαιο άλλωστε είναι ζωντανός οργανισμός, υπό την έννοια ότι μεταβάλλεται και προσαρμόζεται στις εκάστοτε αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία και με βάση τις υπάρχουσες ανάγκες της. Όταν η κοινωνία μεταβάλλεται και το δίκαιο μένει πίσω, η τελευταία καλεί για συμπόρευση αυτών των δύο. Όταν όμως το δίκαιο «τρέξει» προς τα μπροστά χωρίς να αφουγκρασθεί τις ανάγκες τις κοινωνίας, δημιουργώντας θεσμούς που δεν είναι ακόμη έτοιμη να δεχθεί, τότε θα υπάρξουν δυσαναλογίες και κοινωνική δυσανασχέτηση.

Όλα αυτά δεν είναι θυμοσοφίες, ούτε συγκαλυμμένη προσπάθεια άρνησης και απαξίωσης της αξίας αυτών των ανθρώπων και της ανάγκης τους να γίνουν γονείς. Αποτελούν μία ψύχραιμη και ρεαλιστική ματιά στο εξαιρετικά σημαντικό αυτό ζήτημα για κάθε σκεπτόμενο πολίτη, μακριά τόσο από απόψεις παρωχημένες και επιστημονικά ανυπόστατες, καθώς και ανώριμες, παρά τον καλοπροαίρετο χαρακτήρα τους.

More about ΑΚΗΣ ΚΟΥΦΗΣ

Κάπου ανάμεσα στην ενασχόληση με τις σπουδές του στη νομική και τις ατελείωτες ώρες ακρόασης μέταλ μουσικής, ασχολείται και με τον σχολιασμό της πολιτικής, κυρίως, επικαιρότητας. Όνειρό του είναι να ταξιδέψει στα μεγαλύτερα ροκ φεστιβάλ του πλανήτη και να δει live τους Iron Maiden. Πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την καλή μουσική και το καλό βιβλίο, παρέα πάντα με την απαραίτητη δόση καφέ.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *