ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

May 25, 2018

Εδώ και σχεδόν 3 μήνες δύο στελέχη του ελληνικού στρατού βρίσκονται κρατούμενοι στις φυλακές της Αδριανούπολης χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Αυτό είναι γνωστό και έχουν χυθεί τόνοι μελάνης σε ΜΜΕ, ιστοσελίδες, ομάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κλπ κλπ. Εξίσου γνωστό αν και πλέον συνηθισμένο είναι το ζήτημα των αερομαχιών στο Αιγαίο εξαιτίας των οποίων θρηνήσαμε άλλο ένα θύμα πριν από ακριβώς ενάμιση μήνα. Αν περιμένετε λοιπόν σε αυτό το άρθρο να διαβάσετε άλλη μια διεθνολογική ανάλυση για τη σχέση Ελλάδας Τουρκίας ή και  για το ζήτημα των αξιωματικών μπορείτε να κλείσετε τώρα την καρτέλα σας. Άλλωστε το ελληνικό διαδίκτυο βρίθει τέτοιων αναλύσεων είτε με είτε χωρίς Παίσιο για όποιον ενδιαφέρεται να μορφωθεί και να παραμορφωθεί.

Το κείμενο αυτό αποτελεί μια διαμαρτυρία και ως τέτοιο είναι βαθιά προσωπικό. Μεγαλώνοντας στον Έβρο ήμουν πάντοτε εξοικειωμένος με δύο εικόνες. Από τη μία μιας πόλης ντυμένης στο χακί και από την άλλη μιας αόριστης απειλής να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας. Της απειλής του “απέναντι” του “εχθρού” που ψάχνει ευκαιρία να μας διώξει από τα σπίτια μας. Κάποιοι δε, πιο επιθετικοί μιλούσαν και για την απειλή της “5ης Φάλαγγας” όπως χαρακτήριζαν το μουσουλμανικό στοιχείο της Θράκης. Από την άλλη όμως , αυτή ακριβώς η γειτνίαση μου προκαλούσε ερωτήσεις και με μπέρδευε. Εχθροί ήταν δηλαδή οι ευγενικοί κύριοι που μας υποδεχόντουσαν όταν επισκεπτόμασταν την Κωνσταντινούπολη, ή μήπως θέλανε να μας σκοτώσουν οι στρατιώτες στην από κει μεριά του Έβρου που μας χαμογελούσαν και μας χαιρετούσαν  όταν μικρά παιδιά πηγαίναμε τις Πρωτομαγιές στις όχθες του ποταμιού και κάναμε πικνίκ; Με τα χρόνια έφτασα κι εγώ στο συμπέρασμα το χιλιοειπωμένο αλλά αληθές. Οι απλοί άνθρωποι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μόνο οι κυβερνήσεις και τα συμφέροντα έχουν.

Κάποτε ο δημοσιογράφος και Υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Καψής είχε γράψει ότι η Ελλάδα και η Τουρκία μπορούν να αντιμετωπίσουν  η μία την άλλη, καμιά από τις δύο , όμως, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους εμπόρους όπλων. Και η κοινή εμπειρία αυτό δείχνει. Τους τελευταίους μήνες γίναμε όλοι μάρτυρες σχεδίων για αύξηση της θητείας, για αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών, για αγορά ή ενοικίαση φρεγατών, αναβάθμιση αεροπλάνων και άλλα πολλά. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι σε όλα τα χρόνια της κρίσης η Ελλάδα παρέμεινε στις κορυφαίες θέσεις του ΝΑΤΟ όσον αφορά τις πολεμικές δαπάνες. Την ώρα που κρίσιμοι τομείς της δημόσιας διοίκησης όπως η παιδεία και η υγεία παραπαίουν από την υποστελέχωση και τις κακές συνθήκες εργασίας, χιλιάδες νέοι πολλές φορές εξαιρετικά μορφωμένοι εγκαταλείπουν τη χώρα και οι επιχειρήσεις στενάζουν από τη φορολογία, προκηρύσσονται νέες προσλήψεις μονίμων οπλιτών. Νέα όπλα αγοράζονται την ίδια στιγμή που οι οπλίτες καλούνται να επιβιώσουν με 8,62 ευρώ το μήνα. Αλλά μήπως και απέναντι είναι καλύτερα; Την ώρα που ο πληθωρισμός στην Τουρκία τρέχει και η τουρκική Λίρα έχει χάσει το 20% της αξίας της, ο Ερντογάν δε σταματά να ονειρεύεται αναθεωρήσεις της Συνθήκης της Λωζάνης, επέκταση των συνόρων και κούρσες εξοπλισμών καταδικάζοντας έτσι την οικονομία της χώρας του σε περαιτέρω ύφεση και τους κατοίκους της σε φτώχεια. Στη μέση βέβαια όπως πάντα το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και η ΕΕ,οι οποίοι, αν και θεωρητικά σύμμαχοι, είτε ξεκάθαρα αρνούνται την οποιαδήποτε παρέμβαση για λύση των προβλημάτων (ΝΑΤΟ), είτε αρκούνται σε χλιαρότατες εκκλήσεις για ψυχραιμία και αυτοπειθαρχία (Ε.Ε).

Μιλώντας με μαρξιστικούς όρους θα λέγαμε ότι η συνεχιζόμενη ένταση Ελλάδας – Τουρκίας είναι μια ξεκάθαρη περίπτωση όπου οι εγχώριες αστικές τάξεις και τα συμφέροντα τους, είτε αυτά αφορούν υδρογονάνθρακες , είτε εξοπλιστικά, επιβάλλουν την ατζέντα τους σε βάρος της εργατικής τάξης η οποία παρέχει το “κρέας” και το χρήμα για αυτούς τους ανταγωνισμούς. Για να το θέσουμε απλά, τα παιδιά του λαού κάνουν τη θητεία τους στον Έβρο και στο Καστελόριζο για να πλουτίζουν οι οπλέμποροι και αυτοί που έχουν βάλει στο μάτι τους υδρογονάνθρακες του Αιγαίου. Αυτό μάλιστα γίνεται με την υποστήριξη ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας που τον τελευταίο καιρό καταρρακωμένο από τα διαρκή χτυπήματα στην εθνική μας αξιοπρέπεια έχει σκληρύνει τη στάση του και ονειρεύεται σύνορα στο Δούναβη και κεριά στην Αγιά Σοφιά.

Το κείμενο αυτό δυστυχώς δεν έχει να προτείνει λύσεις. Αν ήμουν στο Λύκειο και έγραφα έκθεση για το θέμα θα έκλεινα με ένα κλασσικό ευχολόγιο για τη συνειδητοποίηση της σημασίας της ειρήνης και για την ανάγκη ψυχραιμίας και από τους δύο λαούς και αποστασιοποίησης από εθνικιστικές και ακραίες φωνές. Δυστυχώς όμως δεν είμαι πλέον μαθητής και δεν πιστεύω ότι απλά η εκατέρωθεν ψυχραιμία είναι όχι μόνο αρκετή αλλά και εφικτή.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *