ΚΑΙ ΠΟΥ ΛΕΣ ΖΑΚ…

November 20, 2018

Εγώ δε σε γνώρισα ποτέ, δεν είχα ακούσει για σένα ποτέ, μέχρι τη μέρα της δολοφονίας σου. Επειδή όμως μ αρέσει κάθε φορά όταν βλέπω ένα θέμα στην επικαιρότητα να ψάχνω να δω τι παίζει, μπορώ να πω ότι σε έψαξα αρκετά. Και συνεντεύξεις σου άκουσα και για τη δουλειά που έκανες έμαθα ότι μπορούσα. Οι σεξουαλικές σου προτιμήσεις μου είναι απλά αδιάφορες. Όμως μπορώ να πω ότι δε μου άρεσε ιδιαίτερα το όλο στυλ. Γενικά η όλη ιστορία με τα drag shows και τις drag queens και το να έχεις φτιάξει μια περσόνα που μέσα από βίντεο να “διδάσκει” το “πώς θα γίνετε καλύτερες τσούλες”, είναι κάτι που απέχει πολύ από τα δικά μου γούστα και τη δική μου αισθητική.

Όμως δε θα μπορούσα να διανοηθώ ποτέ, ότι θα μετρούσα τη ζωή σου ως σημαντική ή ασήμαντη, με κριτήριο το αν συμπίπτουν οι προτιμήσεις μας. Ότι θα γύριζα να πω πώς δεν πειράζει που τον σκότωσαν στο ξύλο (αποδεδειγμένα πλέον μετά το σημερινό πόρισμα) επειδή ήταν drag queen. Από ότι φαίνεται όμως Ζακ η δικιά μου η άποψη δεν περνάει και πολύ.

Γιατί όταν έγινε το περιστατικό έβλεπα να σε παρουσιάζουν οι μεν ως θύτη που εισέπραξε μια δίκαιη άμυνα του θύματος (αχ όταν μπλέκουν τα ρημάδια τα νομικά είστε για γέλια μερικοί) και οι δε να γράφουν τόνους σχολίων όπως “‘έλα μωρέ με την π…στρα” “ένα πρεζάκι λιγότερο” “καθάρισε η κοινωνία από έναν οροθετικό”.

Αλλά αυτά δεν ήταν τα πιο σημαντικά κατ΄εμέ. Γιατί ηλίθιοι και αμόρφωτοι παντού υπάρχουν δε γλυτώνει κανείς από αυτούς. Το χειρότερο ήταν να βλέπω ανθρώπους μορφωμένους, που προσπαθούσαν να καλύψουν τη φυσική και αυθεντική απέχθεια που έχουν προς έναν gay – οροθετικό, με αναλύσεις επί αναλύσεων, με μακροσκελείς σχολιασμούς που δεν κατέληγαν πουθενά και απλά έκαναν κύκλους, γυρνώντας πάντα στο βασικό. Ότι δε σε γουστάρουν. Έφτασαν μέχρι και σε σημείο να επαναφέρουν ληστεία κοσμηματοπωλείου που συνέβη χρόνια πριν, ως σημερινή είδηση, για να τους δώσει το επιχείρημα τύπου “για τη marfin δε λέτε τίποτα”. Να μη συζητήσω ότι είδαμε ακόμα και τηλεοπτικές εκπομπές να βάζουν ψηφοφορίες που το κοινό θα ψήφιζε επί πληρωμή για τις συνθήκες του θανάτου σου (ότι πιο σιχαμένο είδα).

Και να σου πω κάτι;

Δε στενοχωριέμαι μόνο για σένα. Ίσως περισσότερο (και με συγχωρείς για αυτό) στενοχωριέμαι για την κοινωνία που βρίσκομαι. Με ανθρώπους που μετράνε ανθρώπινες ζωές με σεξουαλικές προτιμήσεις. Με ανθρώπους που όταν ακούνε ότι πέθανε ένας οροθετικός σκάνε από μέσα τους ένα χαμόγελο. Με ανθρώπους που θα πατήσουν κυριολεκτικά στο κεφάλι έναν ναρκομανή αν τους δοθεί η ευκαιρία, όπως έκαναν σε σένα όταν τους δόθηκε.

Προσωπικά τα βλέπω λίγο αλλιώς. Και σκέψου ότι εγώ σπουδάζω στη Νομική στη Σόλωνος όπου λόγω της ακριβώς απέξω από το κτίριο τεράστιας ποσότητας των ναρκωτικών και των σύριγγων στο δρόμο ακόμα και καρφωμένων σε δέντρα, έχουμε φτάσει σε σημείο τα κορίτσια να φοβούνται να βάλουν ανοιχτό παπούτσι. Από άποψη υγιεινής ο χώρος είναι διαλυμένος, και αποτελεί ξεκάθαρα ένα ακατάλληλο μέρος όχι για να σπουδάσεις άλλα έστω για να περπατήσεις και αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα για μένα τα τελευταία 4 χρόνια. Τα νεύρα που έχω για αυτή την κατάσταση, και κυρίως το ότι ψόφησα στην κούραση και το διάβασμα για να μπω σε μια σχολή, που για να φτάσω στην πύλη της, πρέπει να κάνω ζιγκ ζαγκ για να αποφεύγω τις σύριγγες, δεν περιγράφονται.  Και πάλι όμως διάολε δε θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό αν ένας ανήμπορος ναρκομανής με έκλεβε να αρχίσω να τον βαράω και να τον κλωτσάω στο κεφάλι μέχρι θανάτου. Δεν ξέρω ίσως να μην είμαι τόσο άντρας όσο αυτοί που σε σκότωσαν.

Αλλά ξέρεις τι ρε Ζακ;

Δε νομίζω ότι είχε να κάνει με σένα προσωπικά η δολοφονία. Εγώ είδα εκείνη την ώρα να μεταφράζονται όλες οι φοβίες και τα κόμπλεξ εκείνων των ανθρώπων σε μπουνιές και κλωτσιές. Άνθρωποι που στην ιδέα ενός ναρκομανή που τον σιχαίνονται και τον απεχθάνονται έκαναν πάντα ένα βήμα πίσω στη λογική “μην πάθουμε και τίποτα” πλέον είχαν έναν τέτοιο μπροστά τους. Ανήμπορο, μισολιπόθυμο, σχεδόν ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο. Ήσουν η τέλεια λύση, ο τέλειος τρόπος να βγάλουν από μέσα τους όλο το μίσος που αισθάνονταν για άτομα σαν εσένα.

Γιατί τελικά να σου πω τι έγινε πολύ απλά; Εν έτει 2018, σε σκότωσαν άνθρωποι που μισούν τους ναρκομανείς, και βρήκαν υποστήριξη σε ανθρώπους που μισούν τους gay. Κι εγώ που θέλω να κοπανήσω το κεφάλι μου στον τοίχο με όλα αυτά και ουρλιάζω ότι η ανθρώπινη ζωή έχει πάντα μία και την ίδια αξία, χωρίς κανέναν αστερίσκο πόσο μάλλον όταν αυτός είναι η σεξουαλική προτίμηση, θεωρούμαι political correct.

Ελληνικός Μεσαίωνας 2018

Καληνύχτα

More about ΛΑΜΠΡΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο coach της eponymous team και εμπνευστής του “επώνυμου” εγχειρήματος. Φοιτητής νομικής, με τρέλα για τον (ερυθρόλευκο) αθλητισμό και το ποδόσφαιρο. Λατρεύει τα argument fights (τα αγγλικά τον μάραναν) και αποτελεί ότι πιο geek μπορεί να συναντήσει κανείς σχετικά με το σύγχρονο κινηματογράφο χωρίς να έχει δει το Godfather. Σκέψου το πριν κάνεις πολιτική συζήτηση μαζί του, λογικά θα έχεις πονοκέφαλο στο τρίλεπτο.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *