ΜΗΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑΣΣΕΤΕ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ

January 24, 2019

Ότι αυτή είναι μια καλή συμφωνία από μια πατριωτική κυβέρνηση που προάγει τα εθνικά συμφέροντα και όποιος διαφωνεί μαζί της είναι εθνικιστής. Λυπάμαι δε θα πάρω.

Και επειδή με έχει πιάσει το σινεφίλ μου τώρα τελευταία, ας τη δούμε λίγο Tarantino

Chapter 1: Η Συμφωνία

Η συμφωνία είναι κακή. Απλά και ξεκάθαρα. Δεν είναι κακή ούτε λόγω προδοσίας, ούτε λόγω εθνικού εγκλήματος, ούτε λόγω παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας. Προσωπικά αυτά τα θεωρώ εθνικιστικές φανφάρες. Είναι κακή διότι από μία θέση ισχύος πετύχαμε σχεδόν το χειρότερο δυνατό γιατί:

  1. Η Ελλάδα δεν είχε καμία βιασύνη, καμία κάψα να λύσει το ζήτημα. Αντιθέτως είχε τα διεθνή της ζητήματα ως προς αυτό το κομμάτι σχετικώς τακτοποιημένα, θέμα απειλής ή εδαφικής διεκδίκησης προφανώς και δεν προέκυπτε από πουθενά, ενώ οι σχέσεις με το γειτονικό κράτος ήταν αρκετά καλές τόσο σε οικονομικό όσο και σε διπλωματικό επίπεδο.
  2. Η Ελλάδα είχε το ξεκάθαρο πάνω χέρι λόγω του δικαιώματος του veto για την είσοδο της ΠΓΔΜ (Βόρειας Μακεδονίας σε λίγες ώρες) στο ΝΑΤΟ.
  3. Η Ελλάδα έχει τόσο την ιστορική αλήθεια όσο και την ουσιαστική αλήθεια με το μέρος της. (Για περαιτέρω ιστορική ανάλυση ακούστε εδώ)
  4. Η Ελλάδα είχε “αντίπαλο” σε αυτή τη συμφωνία ένα κράτος με πολύ μικρό μέγεθος, μηδαμινή ιστορία, χωρίς ιδιαίτερες διεθνείς συμμαχίες (εκτός από μία γενικότερη θέληση του διεθνούς παράγοντα να λυθεί το ζήτημα) και χωρίς κανένα απολύτως ρόλο στην παγκόσμια σκηνή.

Είναι νομίζω φανερό ότι η Ελλάδα και η ελληνική διπλωματία κάθονταν στο τραπέζι έχοντας όλα τα όπλα. Έχοντας μοχλούς πίεσης, άνεση χρόνου, ηρεμία και όλα τα επιχειρήματα με το μέρος τους. Βρίσκονταν ακριβώς στη θέση που θα θέλαμε όλοι να βρισκόμαστε σε ένα οποιοδήποτε τραπέζι διαπραγματεύσεων. Μία θέση που “δίνω 1” σημαίνει “παίρνω 5”. Και σε αυτή τη διαπραγμάτευση δώσαμε τα πάντα και πήραμε ένα “Βόρεια” (με συγχωρείτε αλλά την αφαίρεση αλυτρωτικών στοιχείων από τα νομικά και σχολικά κείμενα της χώρας δε τη θεωρώ νίκη αλλά θα έπρεπε να είναι προαπαιτούμενο για την έναρξη της διαπραγμάτευσης).

Προσωπικά τοποθετώ την ήττα στους 3 βασικούς άξονες της συμφωνίας. ΄Όνομα, γλώσσα, ιθαγένεια. Βόρεια Μακεδονία, με μακεδονική γλώσσα και Μακεδόνες υπηκόους. Ξεπερνάμε ότι προφανώς όλους τους Έλληνες με πατριωτικά αντανακλαστικά μας πληγώνει ιδιαίτερα μια τέτοια συμφωνία και πάμε να τη δούμε ψυχρά. Και το μόνιμο που ηχεί στα αυτιά μου είναι ένα “γιατί”. Γιατί τα δώσαμε όλα, τόσο εύκολα. χωρίς να πάρουμε ουσιαστικά τίποτα πίσω;

Μία απάντηση θα μπορούσε να είναι τουλάχιστον ως προς το στοιχείο του ονόματος ότι αφενός, όλος ο πλανήτης τους αποκαλεί Μακεδονία και αφετέρου ότι και στην προσωρινή ονομασία (ΠΓΔΜ) το “Μακεδονία) μια χαρά υπήρχε. Το ακούω αυτό το σκεπτικό αλλά έχω μερικές ενστάσεις. Πρώτον, ότι όλος ο πλανήτης τους έλεγε κάπως δε μου λέει τίποτα, όταν επί νομικής και ουσιαστικής βάσεως μόνο αν η Ελλάδα αναγνώριζε το γειτονικό κράτος ως “Μακεδονία” θα ονομαζόταν πράγματι έτσι. Αυτό μάλιστα είναι κάτι που έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο Ζάεφ. Δεύτερον η προσωρινή ονομασία είναι ακριβώς αυτό που γράφει. Προσωρινή. Δεν αποτελεί ούτε δεδικασμένο, ούτε δεδομένη βάση συζήτησης για την τελική ονομασία.

Σε ένα τέτοιο διαπραγματευτικό παιχνίδι:

  1. Η Ελλάδα δε χρειαζόταν καν να δείξει επιθυμία για την επίλυση του θέματος. Προφανώς η επίλυση του έχει θετικά στοιχεία για τη χώρα μας αλλά η πίεση και η μπάλα ήταν στην άλλη πλευρά. Άρα το πρώτο που έλειψε: σκληρή στάση και ξεκάθαρη θέση ότι το θέμα λύνεται μόνο αν τα συμφέροντα μας καλύπτονται.
  2. Η Ελλάδα έπρεπε να πάει ενωμένη στη διαπραγμάτευση. Επί Σκοπιανού – Μακεδονικού ζητήματος θυμηθήκαμε επίπεδα διχασμού των πρώτων χρόνων του μνημονίου. Καμία εθνική γραμμή καμία εθνική συνεννόηση. Δεύτερο πρόβλημα: Έλλειψη εθνικής γραμμής.

Περνάμε όμως τώρα στο τρίτο και βασικό πρόβλημα το οποίο απαντά και στο προαναφερθέν “γιατί”.

Chapter 2: Η Κυβέρνηση 

Τα πρώτα χρόνια της ενασχόλησης και ενημέρωσης μου για τα πολιτικά, συνδυάστηκαν με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Δε το κρύβω, το απολάμβανα να τους στηλιτεύω και να τους σχολιάζω (κι αυτοί οι άτιμοι έδιναν πολύ ψωμάκι). Αυτό όμως που είχα ως άγχος και συζητούσα με φίλους ήταν τα εθνικά θέματα. Τους έλεγα “η οικονομία γυρνάει όσο τραγικά και να τα κάνουν, όσο και να πάνε πίσω τις μεταρρυθμίσεις σε 5-10 χρόνια πιθανό να ορθοποδήσουμε. Αν όμως γίνει η στραβή στα εθνικά, το πουλάκι πέταξε και δε γυρνάει πίσω”. Και δυστυχώς επιβεβαιώθηκα. Γιατί τόσο η βάση του ΣΥΡΙΖΑ όσο και οι βουλευτές, δεν είχαν ποτέ ιδιαίτερα πατριωτικά αντανακλαστικά. Ειδικά για το επίμαχο ζήτημα Μακεδονία ανέβαζαν την ΠΓΔΜ, Μακεδονία την κατέβαζαν, σε ένα πλαίσιο διεθνισμού και αυτοπροσδιορισμού που πάντα μου προξενεί απορίες τις οποίες θα εκθέσω παρακάτω. Μάλιστα αρκετοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν υπογράψει ψήφισμα πριν το veto στο Βουκουρέστι ζητώντας να επιτραπεί στην ΠΓΔΜ να λέγεται Μακεδονία. Μάλιστα η αντιπρόεδρος της βουλής, Τασία Χριστοδουλοπούλου χθες δήλωσε υπερήφανη για αυτή της την υπογραφή.

Κατά συνέπεια είναι παραπάνω από εμφανές ότι άνθρωποι με τέτοια ιδεολογική συλλογιστική αποκλείεται να κρατούσαν σκληρή στάση σε ένα τέτοιο ζήτημα, ή να πάλευαν μέχρι τέλους για το καλύτερο για τη χώρα. Το καλύτερο όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς, γιατί κατ αυτούς όλα είναι μια χαρά και ρόδινα. Και κατ΄εμέ ως προς αυτό δεν είναι υποκριτές. Είναι το μόνο στην 4ετή διακυβέρνηση τους που βρίσκεται σε πλήρη ακολουθία με ότι έλεγαν μια ζωή.

Όμως εδώ έγκειται ένα ακόμα γιατί. Γιατί τόση κάψα να περάσει αυτή η συμφωνία; Είναι μια συμφωνία που αφενός έχει ξεκάθαρα απέναντι το λαό, ο οποίος το εκδήλωσε σε 3 τεραστίου μεγέθους συλλαλητήρια, και αφετέρου μια συμφωνία χωρίς πολιτική νομιμοποίηση αφού ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν πήρε τέτοια εντολή από το λαό. Αλλά εντάξει θα μου πείτε “πρώτη φορά τον γράφει το λαό ο Τσίπρας;” και δίκιο θα έχετε. Όμως έχει κι άλλα. Διάσπαση της κυβέρνησης, αποστασίες βουλευτών, πρόταση μομφής, ψήφος εμπιστοσύνης, υπουργοποίηση μέχρι και νεοδημοκρατών βουλευτών (Παπακώστα) για να φτάσει στο μαγικό νούμερο 151. Απέναντι ο λαός, απέναντι όλη η βουλή και ο Τσίπρας ψαρεύοντας ψήφους από δεξιά και αριστερά προς επιβίωση για άλλους 6 μήνες μέχρι τις εκλογές Ένα κλίμα διχόνοιας, μια κατάσταση που προξενεί μόνο αρνητικά στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Αλλά γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί μπορεί να μη τους νοιάζουν πολλά πράγματα, έχουν αποδείξει όμως ότι η καρέκλα τους ενδιαφέρει αρκετά. Εδώ αρχίζουν οι υποθέσεις. Βασικότερη όλων θεωρώ αυτή που βασίζεται στο νεαρό της ηλικίας του Τσίπρα. Νέος πολιτικός με χρόνια καριέρας μπροστά του, έχοντας φτιάξει ένα κόμμα προσωποπαγές. Συμφωνία των Πρεσπών με αντάλλαγμα ένα εγγυημένο πολιτικό μέλλον με τη στήριξη των Η.Π.Α., που θέλουν να δημιουργήσουν βάσεις του ΝΑΤΟ στη γειτονική χώρα; Μην ξεχνάμε ότι οι Η.Π.Α. αποτελούν το βασικότερο σύμμαχο της πρώτης κυβέρνησης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (πάνε τα φονιάδες των λαών Αμερικάνοι). Ποιος ξέρει; Το σίγουρο είναι όμως ότι αυτός ο χαμός που έχει γίνει και η ανελέητη προσπάθεια σε επίπεδο πολιτικής συζήτησης και δημοσιογραφικής προπαγάνδας για μια επιζήμια συμφωνία τόσο για τη χώρα όσο και για την ίδια την κυβέρνηση χρειάζεται κάποια εξήγηση. Η οποία νομίζω στο άμεσο μέλλον θα μας δοθεί

Chapter 3: Ο Λαός

Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα μας σε όλα τα δύσκολα ζητήματα να χωριζόμαστε. Μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί και πάει λέγοντας ο κατάλογος. Όμως στο συγκεκριμένο ζήτημα διέκρινα έκπληκτος μια τριπλή διάκριση:

  1. Οι υπέρ της συμφωνίας
  2. Οι κατά της συμφωνίας
  3. Οι κράχτες, υβριστές, και είρωνες των κατά της συμφωνίας

Αυτή η τρίτη κατηγορία έχει αρκετό ενδιαφέρον γιατί συνήθως και περιέργως δε συνδυάζεται με την πρώτη. Ανήκουν σ΄αυτή άτομα με διεθνιστικά “πιστεύω” που το όλο ζήτημα το θεωρούν αφενός άνευ ουσίας και συζήτησης καθώς δεν εμπίπτει στο ραντάρ των δικών τους “σημαντικών”. Επίσης το θεωρούν μια πολύ καλή ευκαιρία να εκφράσουν το μίσος τους και την αγανάκτησή τους προς οτιδήποτε έχει ή αφορά την ελληνική σημαία. Και προφανώς οι γραφικές φιγούρες των συλλαλητηρίων και οι χρυσαυγήτες τους το κάνουν αρκετά πιο εύκολο. Πέρα όμως από τις ειρωνίες και το χαβαλέ κυριάρχησαν και 2 βασικά επιχειρήματα στο internet, με 2 φωτογραφίες, και θα ήθελα να απαντήσω.

Η πρώτη προερχόταν από το Wikipedia και αφορούσε τις ονομασίες πολλών άλλων περιοχών του πλανήτη με τον όρο Μακεδονία, σε μια λογική του “αυτές ελληναράδες δε σας πείραξαν”.

Κατανοώ ότι κάποιοι το βάζουν απλά για χαβαλέ και περνάμε σε αυτούς που το πιστεύουν όντως ως επιχείρημα. Εδώ νομίζω κολλάει η ατάκα του Διονύση από το “Ευτυχισμένοι Μαζί”: “Είσαι στα καλά σου παιδί μου;” Ότι δεν καταλαβαίνετε ότι υπάρχουν παρόμοιες ονομασίες πόλεων και περιοχών σε όλο τον πλανήτη; Ότι δεν καταλαβαίνετε ότι όταν μια ονομασία συνδυάζεται με συγκεκριμένο ιστορικό παρελθόν, γλώσσα και ιθαγένεια και όλα αυτά ματσάρονται απόλυτα με ένα άλλο κράτος, μάλλον υπάρχει μια διαφορά από μια τυχούσα διαμάχη του στυλ, Νέα Φιλαδέλφεια της Αθήνας με Φιλαδέλφεια της Αμερικής;

Η δεύτερη ήταν ένα meme που φτιάχτηκε για να δείξει πόσο δεν ενδιαφερόμαστε οι Έλληνες για τα οικονομικά προβλήματα και τη φτωχοποίηση της χώρας αλλά μόνο για ασήμαντα ζητήματα ονομασίας γειτονικών κρατών.

Την προηγούμενη φορά που είχα ακούσει κάτι τέτοιο είχα αναρωτηθεί αν μιλάμε για την ίδια χώρα. Για τη χώρα που στην πενταετία 2011-2015 έγιναν 27.103 διαδηλώσεις, δηλαδή 15 διαδηλώσεις μέσο όρο τη μέρα για 5 συνεχή χρόνια. Για τη χώρα που έρχονταν δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο να παρουσιάζουν την έκρυθμη κατάσταση που είχε καθημερινώς το κέντρο. Για τη χώρα που οδήγησε το Hollywood μέσα από ταινίες να ασχοληθεί με τα επεισόδια που συνέβαιναν στο Σύνταγμα. Γιατί παιδιά αν μιλάμε για την ίδια χώρα κάτι δεν πάει καλά. 

Γιατί όμως έχω τη διάθεση να απαντήσω σε σαθρά επιχειρήματα; Γιατί θέλω λίγο να διακρίνουμε τις καταστάσεις. Είναι ένα πράγμα το είμαι υπέρ της συμφωνίας, ένα πράγμα το θεωρώ γραφικούς τους τύπους με άλογα και στολές μακεδονομάχων και είναι άλλο πράγμα ότι είμαι πρόθυμος να βάλω στο σακί του εθνικισμού οποιονδήποτε έχει πατριωτικά αντανακλαστικά. Και μάλιστα αυτό να το κάνω με προσβλητικές κορώνες και επιχειρήματα παιδιών δημοτικού που άνθρωπος με στοιχειώδη λογική τα διαλύει σε δευτερόλεπτα. Δηλαδή χρησιμοποιώ από τα καλύτερα μέχρι τα χειρότερα όπλα που έχω σε επίπεδο επιχειρημάτων απλά για να κοροϊδέψω όποιον διαφωνεί με τη συμφωνία

Και τώρα έρχομαι στο τελικό ερώτημα: Κύριοι της 3ης κατηγορίας. Σας έζησα στη σχολή να διοργανώνετε φοιτητικές συνελεύσεις για τα δικαιώματα των ανθρακωρύχων στη Χιλή. Σας βρήκα στις πορείες να φωνάζετε για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και των παιδιών στην Ουαγκαντουγκού την πρωτεύουσα της Μπουρκίνα Φάσο. Για εθνικά ζητήματα της Κορέας και του Βιετνάμ. Και πολύ καλά κάνατε θα πω εγώ. Πώς γίνεται όμως ταυτόχρονα τα δικαιώματα των Παλαιστινίων (καλώς) να σας βγάζουν στο δρόμο επί μέρες, και ταυτόχρονα σε οποιοδήποτε “δικαίωμα” των Ελλήνων ή εθνικό ζήτημα όχι απλά να μη συντάσσεστε υπέρ, όχι να μην εκφέρετε άποψη, αλλά να το θεωρείτε ανούσιο και ανόητο και να σας βγαίνει αυθόρμητα να χλευάσετε και να χαρακτηρίσετε όποιον το θεωρεί έστω σημαντικό;

Πώς γίνεται ακόμα και στο συγκεκριμένο ζήτημα θα αναρωτηθώ εγώ. Το ξέρατε ότι ενώ η παλαιότερη εθνικιστική κυβέρνηση της ΠΓΔΜ παραβίαζε ευθέως την ενδιάμεση συμφωνία, η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ έκανε κατασκηνώσεις υπερασπίζοντας το δικαίωμά τους να ονομάζονται “Μακεδονία”; Δηλαδή για ορισμένους ο Σκοπιανός έχει απόλυτο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ακόμα κι αν προέρχεται από εθνικιστικά “πιστεύω” αλλά ο Έλληνας που αντιδρά σε αυτό είναι εθνικιστής. Και αυτή η άποψη προέρχεται από Έλληνες. Διάολε τι mindset είναι αυτό!

ΥΓ: Το “Μην παραχαράσσετε την ιστορία, η Μακεδονία είναι μία” ετοιμαστείτε να το ακούμε και στα club. (Προσωπικά είμαι κοντά στο να το βάλω ήχο κλήσης)

More about ΛΑΜΠΡΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο coach της eponymous team και εμπνευστής του “επώνυμου” εγχειρήματος. Φοιτητής νομικής, με τρέλα για τον (ερυθρόλευκο) αθλητισμό και το ποδόσφαιρο. Λατρεύει τα argument fights (τα αγγλικά τον μάραναν) και αποτελεί ότι πιο geek μπορεί να συναντήσει κανείς σχετικά με το σύγχρονο κινηματογράφο χωρίς να έχει δει το Godfather. Σκέψου το πριν κάνεις πολιτική συζήτηση μαζί του, λογικά θα έχεις πονοκέφαλο στο τρίλεπτο.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *