ΠΕΡΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ

August 13, 2019

Πριν 3 εβδομάδες περίπου πήγα στο Deree. Είχα ξαναπάει για αθλητικούς λόγους αλλά αυτή τη φορά ήθελα να ρωτήσω πληροφορίες για ένα φοιτητικό πρόγραμμα. Πήρα τηλέφωνο και έκλεισα ραντεβού. Πήγα με το αυτοκίνητο μου το οποίο πάρκαρα στο parking του Deree. Στην είσοδο υπήρχε μπάρα όπου έδωσα σε security τα στοιχεία μου, βρήκε το ραντεβού μου, μου προσέφερε καρτελάκι επισκέπτη και μου επέτρεψε να περάσω. Ο χώρος όσο περπατούσα καταπράσινος και εντυπωσιακός. Περπάτησα στα αρμόδια γραφεία όπου με περίμενε μια νέα κοπέλα γύρω στα 30 έτη. Μέσα σε περίπου 20 λεπτά μου είχε εξηγήσει με λεπτομέρεια τα πάντα, μου είχε λύσει όλες τις απορίες, με ευγένεια και χαμόγελο. Φεύγοντας αντί να είμαι χαρούμενος με έπιασε ένα παράπονο. “Γιατί εγώ που διαλύθηκα στο διάβασμα όλα αυτά τα χρόνια και πέρασα στη Νομική να μην έχω ούτε στο ελάχιστο αυτές τις προφανείς παροχές;”

Προσπάθησα να σχηματίσω στο μυαλό μου πως θα γίνονταν τα αντίστοιχα βήματα στη σχολή μου. Εάν έπαιρνα τηλέφωνο στη γραμματεία κατά 99% δε θα μου το σήκωνε κανείς. Μετά από 5-6-7 προσπάθειες θα σήκωνε το τηλέφωνο κάποιος πλήρως αναρμόδιος και άσχετος με το αντικείμενο, κατά βεβαιότητα ανίκανος να μου λύσει την οποιαδήποτε απορία. Πιθανότητα κλεισίματος ραντεβού για πληροφορίες βρίσκεται στη σφαίρα του κωμικού. Αν σε μια άλλη πραγματικότητα υπήρχε πιθανότητα για τέτοιο ραντεβού και γινόταν στη σχολή δε θα μπορούσα να πάω με το αμάξι. Θα έπρεπε να περπατήσω κάνοντας ζιγκ ζαγκ από σύριγγες τοξικομανών που βρίσκονται όλα τα χρόνια που σπουδάζω 2-3 μέτρα από την είσοδο της σχολής. Δε θα υπήρχε κανείς στην είσοδο να ελέγξει ποιος είμαι, τι δουλειά έχω στο πανεπιστήμιο, να με καθοδηγήσει. Μόλις έμπαινα θα αντίκριζα ένα χώρο βρώμικο, παρατημένο, γεμάτο σκισμένες αφίσες και μπογιές. Για να μη χαθεί το ραντεβού μου θα έπρεπε να ήμουν τυχερός, να μην τελούσε υπό κατάληψη η σχολή. Δε συνεχίζω άλλο. Είναι εμφανές ότι η αντιστοιχία που προσπαθούσα να φτιάξω στο μυαλό μου, απλά βρισκόταν στη σφαίρα της φαντασίας.

Μετά όμως σκέφτηκα το ακόμα χειρότερο. Μήπως ακόμα και αυτή η σκέψη, το να πάρω τηλέφωνο στη γραμματεία και κάποιος αρμόδιος να το σηκώσει, είναι πολυτέλεια; Μήπως σε πανεπιστήμια που πραγματοποιούνται διακίνηση ναρκωτικών, ξυλοδαρμοί, παρ εμπόριο, βιασμοί και καταλήψεις, πρώτα πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε με αυτά και μετά να εξετάσουμε την τεχνογνωσία του προσωπικού της γραμματείας; Η απλή συλλογιστική “εκ του ελάσσονος προς το μείζον”, δίνει εύκολα θετική απάντηση. Και στην απλή λύση, “μπαίνει η αστυνομία και συλλαμβάνει όπως σε κάθε άλλο μέρος της χώρας”, για κάποιους λόγους στη συνείδηση ορισμένων, αλλά και της προηγούμενης κυβέρνησης πρέπει να μπουν αστερίσκοι με τον τίτλο “Πανεπιστημιακό – Ακαδημαϊκό Άσυλο”.

Νομοθετικά αυτούς τους αστερίσκους τους βλέπουμε στο νόμο του κ. Γαβρόγλου: «1. Στα Α.Ε.Ι. κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και στη διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών. Το ακαδημαϊκό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των δημοκρατικών αξιών, των ακαδημαϊκών ελευθεριών στην έρευνα και στη διδασκαλία, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, την προστασία του δικαιώματος στη γνώση και τη μάθηση έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει. 2. Επέμβαση δημόσιας δύναμης σε χώρους των Α.Ε.Ι. επιτρέπεται αυτεπαγγέλτως σε περιπτώσεις κακουργημάτων, καθώς και εγκλημάτων κατά της ζωής και ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Οι ανωτέρω περιορισμοί δεν ισχύουν για επεμβάσεις του Πυροσβεστικού Σώματος σε περιπτώσεις τροχαίων ατυχημάτων».

Πάμε να εξετάσουμε το άρθρο. Διαβάζοντας την παράγραφο 1 ποιος μπορεί να διαφωνήσει; Προφανώς στα πανεπιστήμια η έρευνα και η διδασκαλία πρέπει να κατοχυρώνονται καθώς και το δικαίωμα στη γνώση. Το ίδιο συμβαίνει απόλυτα και στο νόμο της κ. Κεραμέως που ορίζει ότι: «1. Στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Α.Ε.Ι.) κατοχυρώνεται και προστατεύεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και τη διδασκαλία, η οποία αποτελεί θεσμική εγγύηση της αδέσμευτης και απαραβίαστης επιστημονικής σκέψης, έρευνας και διδασκαλίας. 2. Η ακαδημαϊκή ελευθερία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών, προστατεύονται σε όλους τους χώρους των Α.Ε.Ι., έναντι οποιουδήποτε προσπαθεί να τις καταλύσει ή περιορίσει. 3. Εντός των χώρων των Α.Ε.Ι. οι αρμόδιες αρχές ασκούν όλες τις κατά νόμο αρμοδιότητές τους συμπεριλαμβανομένης της επέμβασης λόγω τέλεσης αξιόποινων πράξεων».

Διαβάζουμε μετά την παράγραφο 2 του πρώτου νομου. Οπ να οι αστερίσκοι. Επέμβαση δημόσιας αρχής αυτεπαγγέλτως μόνο για κακουργήματα και εγκλήματα κατά της ζωής ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση χρειάζεται απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου. Αυτοί οι αστερίσκοι δεν υπάρχουν στο νόμο της κ. Κεραμέως με αποτέλεσμα πλέον οι δημόσιες αρχές να επεμβαίνουν στα δημόσια πανεπιστήμια όπως σε κάθε άλλο δημόσιο χώρο.

Που βρίσκεται το πρόβλημα ακριβώς; Γιατί, με συγχωρείτε, αλλά αδυνατώ να κάνω τη σύνδεση. Δε μπορώ να κατανοήσω πως το δικαίωμα στη γνώση των φοιτητών της ΑΣΟΕΕ, προστατεύεται από την αδυναμία της αστυνομίας να συλλάβει αυτεπάγγελτα όσους τελούν παρεμπόριο στο προαύλιο της σχολής. Επειδή λοιπόν δε μπόρεσα να καταλάβω, ρώτησα, άκουσα συνεντεύξεις, διάβασα άρθρα, όλα ατόμων που τάσσονται υπέρ της διατήρησης του ασύλου. Εκεί διέκρινα 3 κοινά επιχειρήματα που ακούστηκαν από όλους.

1) “Η κυβέρνηση θέλει να καταργήσει το άσυλο για να δημιουργήσει αστυνομοκρατούμενα πανεπιστήμια. Στόχος της είναι η δημιουργία κλίματος τρομοκρατίας στις τάξεις των φοιτητών.”

Σε αυτή την τοποθέτηση παρατηρώ μια δυσκολία στη διάκριση ανάμεσα στην ορθή νομοθέτηση και την ορθή εφαρμογή του νόμου. Πράγματι αν τελικώς η κατάργηση του ασύλου οδηγούσε σε αστυνομοκρατούμενα πανεπιστήμια θα επρόκειτο για μια λανθασμένη εφαρμογή. Όμως όσα άτομα προβαίνουν σε αυτή την τοποθέτηση το κάνουν γιατί συμφωνούν με την κατάργηση αλλά τρέφουν ανησυχίες για την πρακτική εφαρμογή; Προφανώς όχι. Γιατί σε όσους έκανα την ερώτηση “κατανοώ την ανησυχία σου αλλά από ότι βλέπω συμφωνούμε και οι 2 ότι πρέπει να μπορεί η αστυνομία να μπαίνει στο πανεπιστήμιο όπως σε κάθε άλλο χώρο και τρέφουμε και οι 2 ανησυχίες για την εφαρμογή;” η απάντηση ήταν “εεεε όχι δε συμφωνούμε”. Άρα στην πραγματικότητα το πρώτο επιχείρημα δεν πείθει γιατί δεν είναι ειλικρινές. Επιχειρηματολογεί υποστηρίζοντας τη μη νομοθέτηση ενώ το περιεχόμενό του αφορά την ορθή εφαρμογή.

2) “Η κυβέρνηση θέλει να καταργήσει το άσυλο για να καταπνίξει τις κατά καιρούς αντιδράσεις των φοιτητών και να διαλύσει τα φοιτητικά κινήματα”

Και εδώ υπάρχει μια αδυναμία κατανόησης μεταξύ ορθής νομοθέτησης και ορθής εφαρμογής αλλά πιο εξειδικευμένη. Πρακτικά αφορά την κατάληψη. Έρχονται οι φοιτητές και λένε πολύ λογικά “παραβιάζονται τα δικαιώματα μας, και ψηφίζουμε ως Φοιτητικός Σύλλογος να προβούμε σε κατάληψη, με ποιο δικαίωμα να μπει η αστυνομία και να τη σπάσει;”. Αυτή είναι μια πρόταση που όντως στέκει λογικά αλλά μόνο στην ελληνική κοινωνική πραγματικότητα. Έχουμε ξεχάσει ότι η κατάληψη δημοσίου κτιρίου είναι παράνομη πράξη. Το ίδιο έπαθε η κ. Ελευθεριάδου, βουλευτής του Σύριζα που αναρωτήθηκε αν “μια νόμιμη κατάληψη είναι αξιόποινη πράξη;”. Δεν έχουμε επίγνωση ότι μια συλλογική απόφαση του Φοιτητικού Συλλόγου δε μπορεί να καταργεί τον νόμο. Έχει συνδεθεί τόσο έντονα η κατάληψη ως μέσο αντίδρασης με το ελληνικό πανεπιστήμιο που πλέον μοιάζει, ας μου επιτραπεί ο όρος, “κοινωνικά νόμιμη”. Προσωπικά διαφωνώ ακόμα και με την ύπαρξη φοιτητικών παρατάξεων στα ελληνικά πανεπιστήμια, στις οποίες όμως δεν επεμβαίνει το παρόν νομοσχέδιο και γι’ αυτό δε θα καταναλώσω χώρο σε αυτό το άρθρο.

3) “Χορτάσαμε τόσα χρόνια την κατάχρηση βίας από την αστυνομία, να δούμε τώρα τους μπάτσους να βαράνε και φοιτητές;”

Ξεπερνάμε το γεγονός ότι το μονοπώλιο της βίας σε μια ευνομούμενη πολιτεία το έχει μόνο το κράτος. Ξεπερνάμε το γεγονός ότι δεν προκύπτει από τον νόμο της κ. Κεραμέως κάτι τέτοιο. Η δική μου άποψη προς το θέμα είναι απλή. Εάν κάποιος παρανομήσει συλλαμβάνεται και αν ο αστυνομικός πριν ή μετά την σύλληψη κάνει υπερβολική χρήση βίας ή αρχίζει να χτυπάει το άτομο που έχει συλληφθεί χωρίς λόγο, να χάσει τη δουλειά του και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του νόμου. End of story και πάμε παρακάτω. Η υπερβολική χρήση βίας σε συγκεκριμένες περιπτώσεις από αστυνομικούς δε μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για τη μη σύλληψη εγκληματιών.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η συντριπτική πλειονότητα όσων τάσσονται υπέρ της κατάργησης του ασύλου το κάνει για 2 λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δε γουστάρουν τους μπάτσους. Δε γουστάρουν να τους βλέπουν, να τους ακούν, να μπαίνουν μέσα στα πόδια τους. Και το πανεπιστήμιο τους έχει δώσει τον τέλειο χώρο για να απεμπλακούν από μια ομάδα ανθρώπων που μισούν παθολογικά. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι πράγματι φοβούνται ότι πλέον, οι καταλήψεις, οι αφισοκολλήσεις, τα πανό και οι προπηλακισμοί καθηγητών τελείωσαν και πλέον δε θα μπορούν να αντιδράσουν με τον τρόπο που θέλουν και θεωρούν αποτελεσματικό. Και μακάρι να τελείωσαν αυτοί οι τρόποι αντίδρασης θα πω εγώ. Τρόποι αντίδρασης που έχουν καταργηθεί σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Θέλω να σκεφτείτε την εικόνα των Harvard, Yale, MIT, LSE, Cambridge και πολλών ακόμα, λιγότερο γνωστών, υπό κατάληψη με μια αστυνομία να πρέπει να πάρει άδεια για να μπει. Ναι κι εγώ γέλασα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δήλωση του κ. Φλωρίδη, εισαγγελέα εφετών: “Το πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί μια παγκοσμίως μοναδική ελληνική εφεύρεση. Το τελευταίο άσυλο καταργήθηκε στην Ευρώπη το 1792. Προσπαθώ να εξηγήσω σε αλλοδαπούς συναδέλφους τι σημαίνει το πανεπιστημιακό άσυλο και με ρωτάνε, μα καλά χρειάζεται visa για να μπεις στα ελληνικά πανεπιστήμια;”

Νομίζω πρέπει να σταματήσουμε να παίζουμε τις κουμπάρες μεταξύ μας. Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα που μπορεί να εξηγήσει, για ποιο λόγο το δικαίωμα στη γνώση των φοιτητών της ΑΣΟΕΕ, προστατεύεται από την αδυναμία της αστυνομίας να συλλάβει αυτεπάγγελτα όσους τελούν παρεμπόριο στο προαύλιο της σχολής. Και όσοι λένε ότι το προϊσχύον καθεστώς ήταν αρκετό, λένε ψέματα. Με το προϊσχύον καθεστώς ένας κλέφτης μπορούσε να βουτήξει μια τσάντα και ενώ τον κυνηγά η αστυνομία να πηδήξει από τα κάγκελα της νομικής και να μπει μέσα. Τότε οι αστυνομικοί απαγορεύεται να συνεχίσουν. Πρέπει να ειδοποιηθεί ο πρύτανης. Ο πρύτανης πρέπει να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους και να συγκληθεί πρυτανικό συμβούλιο. Το πρυτανικό συμβούλιο πρέπει να λάβει απόφαση και να επιτρέψει στην αστυνομία να μπει. Και αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται για να προστατευθεί το δικό μου δικαίωμα στη διδασκαλία ποινικού δικαίου που ίσως διδάσκομαι εκείνη την ώρα. Κάτι μεταξύ γελοιότητας και παράνοιας.

Μόνο εγώ βλέπω δηλαδή ότι το δικαίωμά μου στη γνώση προστατεύεται όταν η αστυνομία μπορεί να συλλάβει χωρίς εμπόδια εγκληματίες που δρουν λίγα μέτρα από τα έδρανα και όχι όταν πρέπει να πάρει άδεια από τον πρύτανη; Ο οποίος μάλιστα όλα αυτά τα χρόνια φοβόταν τις πιο πολλές φορές να πάρει αυτή την απόφαση για να μην τον περιμένουν μαυροφορεμένοι τύποι με βαριοπούλες έξω από το γραφείο του.

Νομίζω ότι πρέπει επιτέλους το πανεπιστήμιο που με κόπο μπήκα και δε μου προσέφερε ούτε τα βασικά να τα προσφέρει στους επόμενους. Και το πιο προφανές σημείο του “προσφέρω τα βασικά” είναι το “συλλαμβάνω τους εγκληματίες που δρουν μέσα στη σχολή”. Γιατί η ασφάλεια είναι προϋπόθεση και στήριγμα της δημοκρατίας. Όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους αυτό.

More about ΛΑΜΠΡΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο coach της eponymous team και εμπνευστής του “επώνυμου” εγχειρήματος. Φοιτητής νομικής, με τρέλα για τον (ερυθρόλευκο) αθλητισμό και το ποδόσφαιρο. Λατρεύει τα argument fights (τα αγγλικά τον μάραναν) και αποτελεί ότι πιο geek μπορεί να συναντήσει κανείς σχετικά με το σύγχρονο κινηματογράφο χωρίς να έχει δει το Godfather. Σκέψου το πριν κάνεις πολιτική συζήτηση μαζί του, λογικά θα έχεις πονοκέφαλο στο τρίλεπτο.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *