Νεφέλη Ηλιοπούλου

Category

ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ ΤΟΥ

Η υιοθεσία ενός παιδιού, από μόνη της, ως πράξη ένταξης ενός ατόμου σε τρυφερή ηλικία στους κόλπους του θεσμού που καλείται «οικογένεια» χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Αδιαμφισβήτητα, αποτελεί την «σανίδα σωτηρίας» τόσων και τόσων παιδιών, προκειμένου να αποκτήσουν ένα σταθερό σημείο αναφοράς, ένα λιμάνι οχυρωμένο με αγάπη μέσα στο οποίο θα δημιουργήσουν τον πρώτο, βασικότατο κι ίσως πιο στενό κοινωνικό τους δεσμό. Αν επομένως, λάβουμε σαν δεδομένο ότι ένα παιδί είναι προτιμητέο από ψυχολογικής και κοινωνικής απόψεως, να μεγαλώνει και να...

Ο.Η .(Μ) Ε.

Ξέρεις τι συμβαίνει άνθρωπε ; πως θα θα ήθελα για πάντα να παραμείνω παιδί. Να στέκομαι και να ατενίζω τον κόσμο, χωρίς δεύτερες σκέψεις με διαύγεια, να κοιτάζω τους άλλους γύρω με βλέμμα καθαρό χωρίς να ”ακτινογραφώ” τις εκφράσεις τους για να ”υποκλέψω” με παρεμβολές  τις κρυφές πλευρές τους, να υπερασπίζομαι φλογερά αξίες, αδιαπραγμάτευτες, άναρχα συνυφασμένες με την ύπαρξη κάθε ανθρώπου και να αντιτείνω σε όποιον μου κόβει την φόρα πως το όνειρο είναι η ελπίδα, η άσβεστη αυτή ελπίδα...

ΕΘΝΟΣ,ΤΙΜΗ, ΑΔΕΙΑ ΨΥΧΗ

Προσπάθησα, κατά καιρούς, να εξηγήσω μεμονωμένα περιστατικά βίας, τρομοκρατίας, ρατσισμού που στρέφονται κατά του ανθρώπου και των αναφαίρετων δικαιωμάτων του. Τα έδεσα κόμπο με βαθύτερα κοινωνικά και ψυχολογικά κατάλοιπα, ριζωμένα σε ανθρώπους με προβληματικό σπίτι, απεχθή ενδοοικογενειακά βιώματα, περιθωριοποιημένους λόγω αποκλίνουσας συμπεριφοράς. Εκείνο όμως, που τρομάζει είναι η ένωση  τέτοιων προσώπων, ο συνασπισμός τους , η απόκτηση μαζικής δύναμης και η εξωτερίκευση των άγριων αντί – αλτρουιστικών ενστίκτων τους που έχουν ως εμμονικό στόχο αδύναμες κοινωνικές ομάδες (μετανάστες, ανήλικους ,γυναίκες)...

ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Κάθε εποχή που διανύει ο άνθρωπος, οπωσδήποτε ”στιγματίζεται” από συγκεκριμένες τάσεις και συνθήκες. Μέσα σε αυτές λοιπόν, και υπό την επιρροή τους , αδιαμφισβήτητα καλείται να αναπτύξει την προσωπικότητα του όσο γίνεται, κατά το δοκούν, αφού πλέον έχει καταστεί σαφές ότι το μεγαλύτερο όπλο που μπορεί να διαθέσει ο άνθρωπος σε σχέση με τα υπόλοιπα έμβια όντα είναι η βούληση, η πνευματική δηλαδή εκείνη λειτουργία συνδυασμού σκέψης και επιθυμίας. Η ελεύθερη βούληση αποτελεί, ίσως την πιο γόνιμη και πιο υγιή...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ 2017

To 2017, αποτελώντας μια έντονη και δύσκολη χρονιά, γράφει πλέον τις τελευταίες σελίδες της δικής του ιστορίας. Αποχαιρετούμε ένα συγκλονιστικό έτος που δοκίμασε και στιγμάτσε τον πολιτικό και κοινωνικό χώρο όχι μόνο σε παγκόσμια κλίμακα αλλά και σε εγχώρια. Οι αρθρογράφοι του Eponymous View δημιουργούν μια λίστα 10 γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα και θεώρησαν πως αξίζει να σχολιαστούν, προτού αποχαιρετήσουμε το έτος. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΛΕΕΙ -Γιάννης Ασλανίδης Ιδιαίτερα επίπονη ήταν η χρονιά του 2017 και...

ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΕΡΘΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

                                                                 ”Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα, μονάχος στη δόξα και στο θάνατο”.  Ένας απολογισμός ζωής αποδοσμένος σε έναν τόσο λιτό και περιεκτικό στίχο. Μια πεσιμιστική διάθεση θεώρησης μια μεγάλης αλήθειας που κάθε της λέξη σε βουτάει στον βυθό μιας συνειδητοποίησης που επεκτείνεται σε τρεις έκρυθμες συνθήκες...

ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ

Έχω μια τάση να ”σκαλίζω” με το μολύβι μου τις πιο ”ατίθασες” ανησυχίες μου, τις λεγόμενες ”ασανσέρ” που ανεβοκατεβαίνουν μέσα μου, με ρυθμούς φρενήρεις και μου φωνάζουν: ΠΕΣ ΜΕ, όχι απλά δες με.Τις βουτάω λοιπόν, αιφνίδια, κάποια στιγμή, όπως τώρα και προσπαθώ να τους δώσω μια μορφή και μια υφή εγωιστική.Προτιμούν να σε αγγίζουν, παρά να αγγίζονται.Θα μιλήσω απόψε, για σένα ίσως και για μένα.Δεν θα’ θελα ωστόσο, να μου καταλογιστεί η περιαυτολογία. Έπειτα έχω και μια μανία, θα την έλεγα...

ΙΔΙΟΤΗΤΑ: ”ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΣΤΙΓΜΩΝ”

Δεδομένου  ότι η μνήμη μου δεν με βοηθάει πάντοτε, θα την χαρακτήριζα, επιεικώς ”βραχυπρόθεσμη” συχνά, τα βάζω με τον εαυτό μου, όταν αδυνατεί να ανακαλέσει και να ζωντανέψει ΣΤΙΓΜΕΣ και εικόνες αορίστου χρόνου. Το αποδίδω στο γεγονός πως ο εγκέφαλός μου λειτουργεί σαν σβούρα, προσλαμβάνοντας, καθημερινά, μεγάλο φόρτο πληροφοριών προς διεργασίαν, καθώς η παρατηρητικότητα των οφθαλμών μου ξεπερνάει τα τετριμμένα όρια. Ευτυχώς, παρά το επιτακτικό ”ξεσκαρτάρισμα” έχουν ριζώσει μέσα στο κεφαλάκι μου, πεισματικά, ορισμένες θυμίσεις που, όταν τις ανακαλώ, μου...

ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΜΙΣΟΑΔΕΙΟ ΜΕ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

Αν διάλεγες να ζωγραφίσεις, τα χρώματα που θα έντυναν τις σκέψεις σου θα ήταν το μαύρο ή το γκρι. Αν επέλεγες να τραγουδήσεις, οι πρώτες λέξεις που θα ηχούσαν από το στόμα σου θα ήταν αυτές που θα ταίριαζαν σε μια μελαγχολική μελωδία ή μια σατυρική στιχομυθία. Αν πάλι ήσουν ποίημα θα έκλεινες με την φράση: ”και τα όνειρα μια μέρα, θα πάρουν την εκδίκηση τους”. Αλήθεια,όμως, πες μου,πώς βάφεται γκρι ο ήλιος; Μιλάω για σένα που όταν πρωτοείδες το...

ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΨΗ ”ΑΝΩΤΕΡΩΝ” ΘΕΩΝ

Κι εκεί που λέω, σχεδόν επιβάλλω στον εαυτό μου, να καταπιαστεί σε κάθε επόμενο άρθρο με κάποιο άλλο θέμα που θα αφορά όλα τα μήκη και τα πλάτη της ανθρώπινης διάστασης (άλλωστε το υλικό διατηρείται ανεξάντλητο) συχνά στο τέλος, το μολύβι μου (πάντα μολύβι) παρασύρεται και επιλέγει να ξοδευτεί σε γραμμές λέξεων γκρίζων που θα μιλούν για ένα ή πολλά παιδιά. Δεν πρόκειται περί απολογίας, αλλά περί μιας επεξήγησης ή καλύτερα μιας αθεράπευτα εμμονικής μου πίστης στους στίχους που κάποτε τραγούδησε...